VETO — Audiobook VII Reinkarnacja: podróż duszy czy pułapka powtarzającego się zapisu?1 z 3 — Transcript

Full transcript

1. 0:04Czysty pergamin i pułapka pamięci.
2. 0:08Co naprawdę wędruje?
3. 0:12Kiedy myślimy o reinkarnacji, zazwyczaj
4. 0:15przed oczami staje nam ten sam
5. 0:19nieco bajkowy obrazek.
6. 0:22Wyobrażamy sobie podróż. Myślimy o duszy
7. 0:26jako o turyście z walizką pełną
8. 0:29pamiątek. z poprzednich żyć, który
9. 0:32melduje się w kolejnym hotelu zwanym
10. 0:35Nowym Ciałem.
11. 0:38Zastanawiamy się, kim byłam w X wieku.
12. 0:43Księżniczką,
13. 0:44żołnierzem,
14. 0:46a może mnichem?
15. 0:48Fascynuje nas historia, scenografia,
16. 0:51kostiumy.
17. 0:53Ale co jeśli od samego początku zadajemy
18. 0:57niewłaściwe pytanie?
19. 1:00Gdybyśmy na chwilę odłożyli na bok te
20. 1:03wszystkie barwne opowieści i spojrzeli
21. 1:06głębiej, musielibyśmy zapytać zupełnie
22. 1:10inaczej.
23. 1:11Jeżeli coś w nas rzeczywiście wędruje,
24. 1:15co to właściwie jest?
25. 1:18Czy wędruje nasza konkretna tożsamość?
26. 1:22To małe ja z dowodu osobistego,
27. 1:26nasze imię, nawyki. codzienne
28. 1:29wspomnienia,
29. 1:31a może wędruje coś znacznie bardziej
30. 1:34bezosobowego.
31. 1:37Emocjonalny ślad, niedomknięty proces
32. 1:40powracający jak bumerang lęk, który po
33. 1:44prostu nie potrafi znaleźć ujścia.
34. 1:49Aby to zrozumieć, warto porzucić
35. 1:52wyobrażenie, że dusza to stary,
36. 1:54zakurzony strych, na którym
37. 1:56przechowujemy pudła z napisem
38. 1:59przeszłość.
39. 2:01Dusza nie jest magazynem,
40. 2:04jest raczej pergaminem rozwijanym w
41. 2:07ciszy.
42. 2:09W perspektywie archiwum duszy nasze
43. 2:12doświadczenie nie znika bez śladu.
44. 2:16Pozostawia zapis głęboki ślad, który
45. 2:20wpływa na sposób, w jaki żyjemy dalej.
46. 2:24To po prostu kolejne warstwy tuszu na
47. 2:27tym samym delikatnym papierze.
48. 2:31Popatrz na noworodka.
49. 2:34Kiedy przychodzi na świat, bije od niego
50. 2:38nieprawdopodobny, wręcz porażający
51. 2:40blask.
52. 2:42To czysta, niczym niezmącona przestrzeń.
53. 2:47Ten mały człowiek nie niesie jeszcze
54. 2:49żadnej opowieści o sobie.
55. 2:52jest jak pierwsza strona w księdze, jak
56. 2:56światło, zanim uformuje się z niego
57. 2:59jakiekolwiek słowo.
58. 3:02To moment, w którym coś niewidzialnego
59. 3:04po raz pierwszy spotyka ciało,
60. 3:08a jednak bardzo szybko ta wolna
61. 3:11przestrzeń
62. 3:13zaczyna się kurczyć.
63. 3:15Dlaczego?
64. 3:17Ponieważ wchodzimy w świat, który rządzi
65. 3:20się twardymi regułami.
66. 3:23W perspektywie archiwum duszy
67. 3:27reinkarnacja przestaje wyglądać jak
68. 3:29ewolucyjna wycieczka.
69. 3:32Samo słowo reinkarnacja
70. 3:35pochodzi od łacińskiego reinkarnatio,
71. 3:38czyli ponownego wcielenia. Składa się
72. 3:42ono z przedrostka re ponownie oraz
73. 3:46inkarnatio, cielenie od incarne w ciele.
74. 3:51W tradycji greckiej podobny obraz
75. 3:53odnajdujemy w słowach sarks eeto. Stało
76. 3:58się ciałem.
77. 4:01Niezależnie od późniejszych
78. 4:02interpretacji,
79. 4:04oba wyrażenia wskazują na ponowne
80. 4:07związanie tego, co niewidzialne, z
81. 4:09cielesnym doświadczeniem.
82. 4:13W perspektywie archiwum duszy nie
83. 4:16patrzymy jednak na to wyłącznie jako na
84. 4:19podróż duszy, lecz jako na pytanie o to,
85. 4:23co właściwie zostaje przeniesione dalej.
86. 4:28Tutaj kryje się najważniejsza prawda
87. 4:31tego procesu.
88. 4:33Nie wraca cała książka z twoim dawnym
89. 4:36imieniem.
90. 4:39Wraca wzorzec,
91. 4:41wraca niedokończony ruch, głębszy żal,
92. 4:45lęk przed opuszczeniem albo paraliżująca
93. 4:48bezradność.
94. 4:50Rodzimy się więc niosąc w ciele gotowość
95. 4:53do określonych reakcji obaw i odruchów,
96. 4:56których sami przecież świadomie nie
97. 4:58wybieraliśmy.
98. 5:01Zanim zdążymy napisać choćby jedno
99. 5:03własne zdanie na naszym czystym
100. 5:06pergaminie,
101. 5:07stare wzorce już zaczynają wpływać na
102. 5:10kierunek naszego życia.
103. 5:13Większość z nas spędza lata na próbach
104. 5:16rozszyfrowania tych dekoracji.
105. 5:20Chodzimy do terapeutów, astrologów,
106. 5:22szukamy winnych, pytamy
107. 5:26dlaczego to spotkało właśnie mnie.
108. 5:29Chcemy poznać historię,
109. 5:32ale sama opowieść często nie ma
110. 5:34znaczenia.
111. 5:36Pod setkami różnych kostiumów i epok
112. 5:39kryje się zawsze ten sam prosty schemat.
113. 5:43Prawdziwym problemem nie jest
114. 5:45[odchrząknięcie] to, kim byłaś,
115. 5:48ale to, co w tobie nadal chce się
116. 5:50powtarzać.
117. 5:52Dlaczego tak łatwo dajemy się w to
118. 5:54wciągnąć?
119. 5:56Bo zapomnieliśmy kim jesteśmy poza tym
120. 5:59zapisem.
121. 6:01W późniejszej historii chrześcijańskiej.
122. 6:04A szczególnie w interpretacjach
123. 6:07odnoszących się do soboru
124. 6:09Konstantynopolitańskiego
125. 6:11czwartego z lat od 869
126. 6:15do 870,
127. 6:17pojawia się obraz symbolicznego
128. 6:20przesunięcia akcentu.
129. 6:23Człowiek coraz częściej był opisywany
130. 6:26przede wszystkim przez pryzmat ciała i
131. 6:29duszy rozumnej,
132. 6:31podczas gdy wymiar ducha zaczął schodzić
133. 6:34na dalszy plan. To przesunięcie
134. 6:37zapoczątkowało proces, którego skutki
135. 6:41trwają w nas do dziś. Kiedy z naszej
136. 6:44wewnętrznej mapy zaczął znikać wolny,
137. 6:47nieuchwytny wymiar ducha, nasza
138. 6:51tożsamość dramatycznie się skurczyła.
139. 6:55Zaczęliśmy wierzyć, że jesteśmy
140. 6:57wyłącznie swoją historią.
141. 7:00Dusza ze wszystkimi swoimi bliznami,
142. 7:04traumami i rodzinnymi uwarunkowaniami
143. 7:08stała się najwyższym poziomem, z którym
144. 7:12potrafimy się utożsamić.
145. 7:15Zafascynowani własnymi ranami
146. 7:18zostaliśmy zamknięci wewnątrz archiwum
147. 7:22jako wykonawcy jego scenariusza.
148. 7:26A przecież pod każdym starym lękiem i
149. 7:29cudzym scenariuszem
150. 7:31wciąż pozostaje to samo. Pierwotne
151. 7:34światło.
152. 7:36Przez pierwotne światło nie odnoszę się
153. 7:40do koncepcji ezoterycznych ani New Age.
154. 7:45Znaczenie tego pojęcia wyjaśniam szerzej
155. 7:48w dalszej części książki.
156. 7:51Na tym etapie jest ono jedynie
157. 7:54określeniem tego wymiaru człowieka,
158. 7:57który niezależnie od wszystkich zapisów,
159. 8:00historii i emocji pozostaje niezmienny.
160. 8:06Na koniec tej części chciałabym zostawić
161. 8:09cię z dwoma pytaniami.
162. 8:12Niech rezonują w tobie w ciszy,
163. 8:16jeśli nie powraca gotowa osoba, lecz
164. 8:20jedynie zapis to, czy naszym zadaniem
165. 8:23jest bezkończące badanie i uzdrawianie
166. 8:26wszystkich historii, które w sobie
167. 8:29nosimy,
168. 8:31czy może raczej odnalezienie tego
169. 8:33miejsca w nas.
170. 8:35które nigdy nie było żadną historią.
171. 8:40Bo być może największym błędem człowieka
172. 8:43nie jest to, że posiada zapis.
173. 8:48Największym błędem jest to, że zaczyna
174. 8:51wierzyć, iż sam jest tym zapisem.
175. 8:56M.