YT YouTube2Text

YouTube2Text → Transcripts → ( H. Parham با صدای) داستان خضر، پیغمبرجاوید از کتاب ظلمات عدالت - نوشتۀ ابوالقاسم پاینده

( H. Parham با صدای) داستان خضر، پیغمبرجاوید از کتاب ظلمات عدالت - نوشتۀ ابوالقاسم پاینده — Transcript

by Mashaledanesh Audiobooks - کتاب های گویای مشعل · 4,663 words · 604 segments · language en · Watch on YouTube

Open in transcriber Summarize with AI Download SRT/VTT

Full transcript

0:00[موسیقی]
0:17[تشویق]
0:17[موسیقی]
0:23خزر پیامبر جاوید نوشته ابوالقاسم
0:28پاینده و چون زنده جاوید شد به راه افتاد
0:33به فرمان خدای در راه‌های خلوت هم می‌رود
0:38و دستگیری کند بی‌پناهان و درماندگان را
0:43از مؤلف
0:46ناشناس از برکات مادربزرگ این بود که مرا
0:49با خضر آشنا کرد خضر پیامبر نمردن که به
0:55گفته او تا دنیا دنیاست و خدا خداست جان
0:59دارد
1:00و دست فرشته مرگ از گریبانش کوتاه است که
1:05با موسی در سواحل نیل گام زد و به دستور
1:09خدا به پیامبر مغرور یهود درس تواضع داد
1:14که اسکندر را به ظلمات برد و چشمه زندگی
1:18را کشف کرد و فاتح آرزومند هراسان از مرگ
1:24را به راز حیات جاوید رهنمون شد که ساختن
1:29صد بز بزرگ را به اسکندر پیامبر یاد داد و
1:34دنیا را از بلیه یأجوج و ماجوج و به تعبیر
1:38مادربزرگ اجوج مجوج نجات
1:42داد چه شکوهمند بودیم پیامبر چون روزگار
1:46کهنسال که به گفته مادربزرگ به فرمان خدا
1:50همه جا حاضر و ناظر است و درماندگان
1:54محتاجان را یاری و دستگیری می‌کند
1:58می‌گفت خصر ریش سفید بلند داره و قبای
2:03سبز تردید داشت که قبا دارد یا عبا دست به
2:08پیشانی می‌فشرد و آه می‌کشید می‌گفت
2:12نمی‌دونم موریانه ایام جاب جا نوار
2:15حافظه‌اش را خورده بود یک قصه را دو بار
2:19یک جور نقل نمی‌کرد چیزی از دانسته‌های به
2:23ظلمات فراموشی افتاده بود وقتی یک قصه را
2:27چند بار نقل می‌کرد میشد جاهای خالی یک
2:31نقل را از اضافات نقل‌های دیگر پر
2:36کرد قصه خضر و موسی را به همین صورت کامل
2:40کرده‌ام کوشیده‌ام گفته‌های مادر بزرگ را
2:44دقیقاً بازگو کنم اما حافظه من نیز که به
2:48قوت و دقت آن
2:51می‌بالید از پس ۵۰ سال و بیشتر از دستبد
2:56موریانه ایام مسون نمانده و و شاید
3:00ندانسته چیزی از کلمات خودم بر آن افزوده
3:04ام مادربزرگ می‌گفت شیطان لجوج قوم یهود
3:10در جان موسی افتاده بود مغرور شده بود
3:13می‌گفت منم که خدا در کوه تور با من سخن
3:17گفت منم که ذات مبارک متعال به صورت شعله
3:22آتش از دل درخت بر من نمودار شد اما خدا
3:27غرور بنده را نمی‌پسندد هرک که مغرور شد
3:31به چاه
3:32افتاد در اینجا مادربزرگ حاشیه می‌رفت
3:36نمرود مغرور شد پشه‌ای از راه بینی به
3:39مغزش افتاد و از زحمت نیش پشه شب و روز
3:44خواب نداشت یاران نمرود گاهی با چکش چوبین
3:49به مغزش می‌کوفت پشه شرور کمی آرام میشد و
3:54نمرود لحظه‌‌ای چرت می‌زد فرعون گردن
3:58گرفته بود به م مردم مصر می‌گفت من خدای
4:02شمایم خدا شپش و قورباغه و خون را به سرخش
4:06فرستاد دنیا پر از شبش شد قورباغه‌ها در
4:11قصر فرعون ورجه ورجه می‌کردند از تختش
4:15بالا می‌رفتند همه چیز خون شده بود نان و
4:20آب فرعون خونی شده بود بعد طوفان آمد بعد
4:25ملخ‌های کوچولو به مرد پرمدعا فهماندند که
4:30بنده در مقابل رب الارباب ذلیل است و زبون
4:35عاقبتم فرعون را به دریا کشید و غرق کرد
4:39اما موسی پیغمبر بود خدا نمی‌خواست
4:42پیامبرش را عذاب کند می‌خواست گوش مالش
4:46دهد که از اسب غرور
4:49بیفتد اینجا مادربزرگ حاشیه بر حاشیه
4:53می‌زد می‌گفت خدا بندگان را ذلیل و زبون
4:57می‌خواهد بنده نباید در مق مقابل خدا
5:00اراده داشته باشد باید مطیع مطلق
5:04باشد این گفته‌ها از مادربزرگ نبود همه را
5:08از ملای ریزی شنیده بود آن وقتها که جوان
5:12بود صبح و شب در صف اول نماز حضور داشت و
5:17پای منبر می‌نشست وای عجب که شنیده‌های آن
5:21روزگار دور را بهتر به خاطر داشت می‌گفت
5:26یک روز موسی جسارت کرد گفت خدایا بنده‌ای
5:30از من داناتر هست از مسطر جلال ندا رسید
5:35که ای موسی یکی از بندگان من هست که از تو
5:38داناتر است برای دیدن او به کنار دریا برو
5:43یک ماهی بریان همراه بردار وقتی به بنده
5:47دانای من رسیدی ماهی پخته جان می‌گیرد این
5:52نشانی حضور مرد
5:54داناست موسی ماهی پخته را در سبد نهاد و
5:58راهی شد
6:00رفت و رفت و رفت تا کنار دریا به مردی
6:03پشمینه پوش رسید که روی ریگها نشسته بود
6:08گرسنه شده بود خواست ماهی را از سبد
6:11بردارد ماهی پخته جان گرفت و در آب افتاد
6:16آب در معبر ماهی طاق زد ماهی در دریای
6:20پرآب به خشکی می‌رفت معلوم شد بنده دانای
6:24خدا همین است موسی پیش رفت و سلام کرد این
6:29خضر بود که جواب سلام موسی را داد موسی
6:34گفت می‌خواهم همراه تو باشم و از
6:37تجربه‌های تعلیم بگیرم خضر خندید و گفت
6:41نمیشه تو تاب همراهی مرا نداری از موسی
6:46اصرار بود و از خضر انکار عاقبت خضر قبول
6:51کرد که موسی هم سفرش باشد موسی زبونی بنده
6:56را دریافت معلوم شد دست بالای دست بسیار
7:00است خضر شرط کرد که موسی در راه هرچه دید
7:05اعتراض نکند ببیند و خاموش بماند موسی
7:10پذیرفت به ره افتادند به شهری رسیدند که
7:14مردم آنجا خسیس بودند خضر نان خواست
7:18ندادند آب خواست ندادند دو پیامبر گرسنه و
7:24تشنه از آن شهر
7:26گذشتند بیرون شهر دیواری بود کهنه که رو
7:30به خرابی داشت خضر کیسه سفر را از دوش
7:35انداخت دست بکار شد گل آماده کرد و دیوار
7:40را که نزدیک به ویرانی بود تعمیر کرد موسی
7:45حیرت کرد طاقتش از دست رفت شرط خزر را از
7:51یاد برد لب اعتراض کشود و گفت برادر خصر
7:55مردم این شهر با ما بدرفتاری کردند نانم
7:58ندادند آب ما ما ندادند و تو به جای
8:00بدرفتاری دیوارش را تعمیر می‌کنی خضر گفت
8:05مگر نگفتم که تاب همراهی مرا نداری مس دمق
8:09شد عذر خواست گفت خطا کردم دیگر
8:13نمی‌کنم خز خطای او را بخشید و گفت یادت
8:17باشد که دیگر به من اعتراض نکنی کار مردان
8:20خدا بی‌حکمت نیست تو هنوز خامی سرد و گرم
8:25روزگار ن چشیده‌ام می‌‌داند فراز د یا
8:30چیست موسی داشت از خجالت آب میشد قول داد
8:35و قسم خورد که دیگر در کار خضر فضولی نکند
8:40به ره افتادند به شهری رسیدند در یک کوچه
8:44چند تا بچه بازی می‌کردند خضر یکی از آنها
8:48را به کناری کشید و دور از چشم دیگران سرش
8:53را با سنگ کوفت و تنش را در بن دیواری به
8:57خاک کرد
9:00موسی تاب نیاورد و لب به اعتراض گشود که
9:03برادر خضر کارهای عجیب می‌کنی آنجا دیوار
9:07شکسته را تعمیر کردی و اینجا طفلک زنده را
9:11کشتی پناه بر خدا از وسوسه شیطان خضر بانگ
9:17زد که نگفتمت برای من هم سفر خوبی نیستی
9:20برو که دیگر نبینمت اعتراض به کار بندگان
9:25خدا حق تو
9:26نیست موسی باز خج ل شد فهمید که خطا کرده
9:31عذر خواست قول داد که دیگر خطا نکند خضر
9:36پذیرفت گفتین دفعه آخر است اگر باز خطا
9:41کردی باید از من جدا
9:44شوید باز به راه افتادند به لب دریا
9:48رسیدند یک کشتیبان خوب و مقدس آنجا بود دو
9:53پیامبر را که پول نداشتند مفت به کشتی
9:57نشانید وقتی که که به دریا رفتند موسی دید
10:01که خضر تیشه‌ای از کیسه درآورده کشتی را
10:05سوراخ می‌کند باز هم قول و قرر از یادش
10:09رفت بانگ زد که برادر خضر چه می‌کنی
10:13کشتیبان ما را مفت سوار کرد مزدش را
10:16اینطور می‌دهی می‌خواهی کشتی را غرق کنی
10:20خزر گفت آقا موسی بسه باید از هم جدا شویم
10:26گفتم به کار بندگان خدا اعتراض نکن کن
10:29گفتم ببین و خاموش باش گفتم کار بندگان
10:34خدا بی‌حکمت
10:35نیست گفتم عقل تو به خیلی کارها نمی‌رسد و
10:40بد و خوب را تمیز نمی‌دهی نشنیدی مغرور
10:44شدی به عقل خودت نازیی حالا تو آنور جوب و
10:49من اینور جوب تو به راه خودت من به راه
10:52خودم برو که دیگر همدیگر را
10:55نبینیم موسی خجل و درمانده شد یادش آمد که
11:00سه بار برخلاف قول و قرار رفتار کرده از
11:04خودش بدش آمد فهمید که چقدر نادان و عجول
11:09بوده گفت برادر خصر حق با توست که من
11:12عجولم من نادانم مرا ببخش اما بگو چرا
11:16دیوار را تعمیر کردی چرا بچه را کشتی چرا
11:19کشتی را سوراخ کردی خصر غاه غاه خندید و
11:24گفت آقا موسی در این راه پرپیچ و خم که ما
11:28می‌رویم تو طفلک ابجد خوانی هنوز خامی تا
11:33به عقل برسی و پخته شوی و نکته‌های نگفته
11:37را بخوانی فرسنگ‌ها راه است بشنو تا ببینی
11:42چقدر از مرحله پرتی چقدر نادانی عقل بچه
11:48داری اما دیوار از یک یتیم خردسال بود بن
11:54دیوار گنجی نهفته بود از مال یتیم اگر
11:58دیوار میافتاد گنج یتیم لقمه چرب مفت
12:03خواران میشد دیوار را تعمیر کردم که تا به
12:07وقت رشد یتیم سر پا بماند و یتیم گنج را
12:11دست نخورده تصرف
12:14کند اما آن بچه که سرش را به سنگ کوفتم از
12:19پدر و مادری بود عابد و پارسا اما پسر روح
12:24شیطانی داشت اگر بزرگ میشد پدر و مادر را
12:27به مخمس
12:29می‌انداخت ممکن بود مایع کفر و ادبار آنها
12:33شود پسر را کشتم تا پدر و مادر از خطر
12:37نجات
12:39یابند اما کشتی آن طرف دریا شاهی بود که
12:44کشتی‌ها را به بیگاری می‌گرفت کشتی را
12:47سوراخ کردم تا مأموران شاه آن را به
12:50بیگاری نبرند دیدی که کارهای من بی‌حکمت
12:54نبود حالا راهت را بگیر و دنبال کارت برو
12:58و بیهو در کار بندگان خدا چون و چرا مکن
13:03خیلی چیزها هست که به ظاهر بد است اما
13:06عاقبت خوب دارد خیلی چیزها هست که به ظاهر
13:10خوب است اما عاقبت بد دارد همه چیز را
13:14باید به عاقبت سنجید برو جغل پیغمبر
13:20پرمدعا موسی سرشکسته و حقیر از خضر جدا شد
13:26و فهمید که نادانی پسران آدم را نهایت
13:31نیست به گفته مادربزرگ خضر پیغمبر بود که
13:36ساختن صد را به اسکندر یاد داد صد را در
13:41مقابل اجوج مجوج ساخت این مردم شرور و
13:45مزاحم و تبهکار آفت و بلیه بودند فسقلی‌ها
13:50مزاحم هر جا می‌رفتند ویرانی و خرابی را
13:54با خودشان می‌بردند قدشان دو سه وجب بود
13:58گرد و قلمبه و چاقالو با دو گوش دراز
14:02درازتر از گوش دراز گوش به مقدار قامتشان
14:07که یکی تشکش بود و یکی لحافش هنگام شب یک
14:12گوش را زیر تنشان می‌نهادند درست مانند
14:16تشک و یکی را مانند لحاف رویشان
14:21می‌انداختند رخت خوابشان همراهشان بود
14:24خوراکشان برگ و ریشه درخت بود اسکندر سدی
14:29ساخت و اجوج مجوج را آن سوی سد محبوس کرد
14:35تا مزاحم بندگان خدا
14:38نشوند مادر بزرگ از جغرافیا و رسوم و آداب
14:42اجوج مجوج اطلاعات مفصل داشت آنها کافر
14:48بودند خدا را
14:49نمی‌شناختند اگر گرسنه می‌شدند از خوردن
14:53گوشت آدم باک نداشتند نماز نمی‌خواندم
14:58روزه نمی‌گرفتند زن‌ها شان را عقد
15:02نمی‌کردند هر چند تشان یک زن می‌گرفتند
15:06مثل ملخ درخت و مزرعه را لخت می‌کردند هر
15:11جا می‌رفتند قدی میشد یک مدت کوتاهی اجوج
15:15موج‌ها مسلمان شدند حضرت مولا در یک شب از
15:21مدینه همراه عمر تا دیار اجوج مجوج رفت
15:26البته با طی الرض وگرنه تا دیار اجوج مجوج
15:30۲ سال راه بود اومر دید که این قوم سابقاً
15:35کافر و تبهکار مسلمان شده‌اند و دوستار
15:39علی علیه
15:41السلام قصه ظلمات و آب زندگی کشش بیشتر
15:45داشت مادربزرگ آن را با تفصیل بیشتر نقل
15:48می‌کرد می‌گفت اسکندر همه دنیا را گرفت
15:53اما همیشه غصه‌دار بود می‌ترسید در دنیا
15:57جایی باشد که که نگرفته باشد غصه داشت که
16:01می‌میرد و این همه دنیا را که گرفته بیرون
16:05گور
16:06می‌گذارد وقتی که مرد به گفته مادرش دستش
16:10را از تابوت بیرون گذاشتند تا مردم ببینند
16:14که اسکندر بزرگ دست خالی از دنیا می‌رود و
16:18از آن همه گنج و دفینه چیزی همراه
16:22نمی‌برد با خضر مشورت کرد خضر وزیر اسکندر
16:28بود که در همه کارها با او مشورت می‌کرد
16:31خز گفت بله همه بندگان خدا می‌میرند این
16:36گناه آدم پدر و حوای مادر بود که وسوسه
16:41شیطان شدند و از آن میوه که خدا گفته بود
16:45نخورند
16:47خوردند شیطان لعین در دهان مار نشست و
16:51وارد بهشت شد نن حوا را فریب داد او هم
16:56آدم را فریب داد و و کردند آن کاری را که
17:00خدا گفته بود نکنند یک بار دیدند که لخت
17:04اورند حوا خونی شده بود و درختان بهشت را
17:09آلوده کرد خدا غضبش گرفت و او و شوهر گناه
17:14کارش را از بهشت بیرون کرد حوا به زحمت
17:19زاییدن افتاد و مرگ بر آنها مقرر شد اگر
17:24در بهشت مانده بودند همیشه زنده
17:26می‌ماندند مرگ از در بهشت وارد نمی‌شود
17:30اما بیرون بهشت بیماری و پیری هست و مرگ و
17:34فنا عزرائیل بر مردم تسلط دارد هیچ‌کس
17:39زنده جاوید
17:41نیست اسکندر بیشتر غصه‌دار شد به خضر گفت
17:45چاره‌ای بکنند نمی‌خواست بمیرد حیف بود
17:49جوان بود پیامبر بود دنیا را گرفته بود
17:53دلش نمی‌خواست در یک گور دو وجبی بخوابد و
17:57بعد در آن دنیا در روز ۵۰ هزار سال حساب
18:01پس بدهد از حساب خدا می‌ترسید از فکر
18:06قیامت تنش
18:09می‌لرزید وقتی مادربزرگ به اینجا می‌رسید
18:12صدایش لرزان میشد حال گریه می‌گرفت اما
18:16سال‌ها بود که چشمانش خشک شده بود اشک
18:19نداشت آه می‌کشید خودش اسکندر میشد از مرگ
18:25می‌ترسید از حساب خدا باار داشت می‌گفت
18:30اگر بنده گنهکار یک پشه را به ناحق کشته
18:34باشد روز قیامت باید حساب پس
18:37بدهد مادربزرگ که منش شاعران داشت چه
18:41تصویر دقیقی از قیامت می‌ساخت می‌گفت وقتی
18:46دنیا به آخر می‌رسد آدم‌ها و حیوان‌ها و
18:49فرشته‌ها همه مرده‌اند
18:52عزرائیل فرشته مرگ هم عاقبت به چنگ میافتد
18:57خودش جان خودش را می‌گیرد آنوقت نوبت
19:01آفتاب است که بمیرد تاریک می‌شود و
19:05ستاره‌ها مثل سیب رسیده از آسمان می‌افتد
19:09آسمان مثل پنبه حلاج می‌شود آن وقت نوبت
19:14اسرافیل می‌شود که در بوغ
19:18بدمد می‌گفتم مگر اسرافیل نمرده مادربزرگ
19:23برای این سؤال جوابی نداشت قصه رو همین
19:26جور شنیده بود می‌گفت
19:28شاید اسرافیل هم بمیره و دوباره زنده بشه
19:32شاید اصلاً نمیره خدا می‌دونه اسرافیل در
19:37بوغ می‌دمد همه مردگان از گور
19:40برمی‌خیزند و با کفن های سفید راه میافتند
19:44به طرف صحرای محشر آنجا که باید حساب پس
19:48داد پای ترازوی عدالت خدا آنجا که مو را
19:53از ماست می‌کشند وای بر آن کس که کفه
19:57اعمال ب بش ب چربد و خوشا به حال آنکه کفه
20:01اعمال نیکش ب چربد اولی‌ها به جهنم
20:05می‌روند و دومی ها به
20:09بهشت تصویر شاعرانه یحیی پیامبر که در
20:13سحرای محشر با کارد تیز مرگ را می‌کشد چه
20:18زیبا و دل‌انگیز بود می‌گفت وقتی حساب‌ها
20:22را رسیدند و بهشتی به بهشت رفت و جهنمی به
20:26جهنم از از بالای عرش ندا می‌رسد که تماشا
20:31کنید آن وقت میان بهشت و جهنم جایی که
20:35بهشتی می‌بیند جهنمی هم می‌بیند یحیی
20:40پیامبر یک قوچ بزرگ را سر می‌برد آن وقت
20:45ندا می‌رسد این مرگ بود که کشته شد دیگر
20:50مرگ نیست جهنمی تا خدا خداست در جهنم است
20:56و بهشتی تا خدا خدا در
21:00بهشت مادر بزرگ از گفته ملای ریزی نقل
21:04می‌کرد که اگر مرگ نمرده بود بهشتی ها و
21:09جهنمی ها همه
21:11می‌مردند بهشتی ها از خوشحالی و جهنمی ها
21:15از غصه اما مرگ
21:18نیست خضر چاره‌ساز پرده را از راز بزرگ
21:23برداشت به اسکندر گفت آن سوی دنیا نزدیک
21:27غروب گاه خورشید در دل ظلمات یک چشمه هست
21:31چشمه زندگی که هر که از آب آن بنوشد دیگر
21:35ن می‌میرد اسکندر به قصد ظلمات راه
21:41افتاد مادربزرگ تفصیل سفر ظلمات را
21:45همانطور که از ملای ریزی شنیده بود می‌گفت
21:48که از آن می‌گذرم عاقبت به ظلمات رسیدند
21:52سرزمین ظلمات چون شب تاریک بود چشم چشم را
21:58نمی‌دید روشنی چراغ در ظلمات اثر نداشت
22:02اسکندر و خضر در ظلمات رفتند و رفتند تا
22:07نزدیک چشمه زندگی
22:09رسیدند در راه که می‌رفتند چیزهایی مثل
22:13سنگریزه زیر پای اسب هاشان صدا می‌کرد
22:18اسکندر از خضر پرسید این‌ها چیه خزر گفت
22:23چیزیه که هر کی برداره پشیمونه هرک
22:25برنداره پشیمونه هر ه کی کم برداره
22:29پشیمونه هر کی زیاد برداره
22:32پشیمونه همراهان اسکندر سه دسته شدند
22:36بعضی‌ها توبره اسب و کیسه و جیب و بغلشان
22:40را پر کردند بعضی‌ها یک مشت برداشتند
22:44بعضیا اصلاً برنداشتند گفتند وقتی برداشته
22:48و برنداشته پشیمون میشه چرا زحمت بیجا
22:52بکشیم اینجا مادربزرگ از مسیر قصه جلو
22:55میافتاد می‌گفت و وقتی از ظلمات درآمدن
22:59دیدن سنگریزه‌ها الماس و زمرد و عقیق و
23:03جواهرات
23:04قیمتیه معنی گفته خضر معلوم شد هر که
23:09برنداشته بود پشیمان بود که چرا برنداشته
23:12هر کی برداشته بود پشیمان بود که چرا کم
23:16برداشته و هر که زیاد برداشته بود پشیمان
23:19بود که چرا بیشتر
23:22برنداشته مادربزرگ به سیاق قصه برمیگشت
23:26می‌گفت لب چشمه زندگی اسکندر و خزر دست و
23:31روی شستند خزر کفی از آب نوشید و نمردن شد
23:37که تا دنیا دنیاست و خدا خداست زنده است
23:41اما اسکندر از آب زندگی نخورد مردد شده
23:46بود فکر می‌کرد اگر بخورد دیگر به مردن
23:50دسترسی ندارد مادرش گفته بود برای یک مرد
23:55اتفاقاتی میافتد که مرد مرگ برایش شربت
23:59است به همین جهت آب زندگی را نخورد تا
24:03بیشتر فکر کند مشکی از آب زندگی پر کرد و
24:08پشت سر خود روی زین اسب
24:12بست به راه افتادند یک ماه رفته بودند یک
24:16ماه برگشتند تا به روشنی رسیدند اسکندر
24:21مشک آب زندگی را به درختی آویخت تا خوب
24:25فکر کند همان وقت کلاغی روی درخت نشست به
24:30مشک نوک زد که سوراخ شد و آب زندگی قطره
24:36قطره ریخت درخت کاج بود که همیشه سبز و
24:40حرم است زمستان و بهار ندارد کلاغ ک نوکش
24:45به آب زندگی آلوده شد هزار سال عمر
24:50می‌کند اما اسکندر از آب زندگی محروم ماند
24:54دیگر راه بازگشت نبود خی زر گفته بود
24:59هیچکس حق ندارد بیش از یک بار به ظلمات
25:02برود خطر مردن هست و چشمه زندگی را پیدا
25:07نمی‌‌کند مادر بزرگ با گفتگوی خضر هوسی
25:11خاطر سوز را در جان من سر داد دیدن خضر
25:16آرزوی خواب و بیداری من شده بود هر جا
25:19می‌رفتم دقت می‌کردم مگر ریش سپید و قبا
25:23یا ابای سبز پیامبر جاوید را ببینم اما
25:27هرگز ن
25:28بود تارو پود وجود سید مرتضی با کتاب
25:33پیوسته بود به کتاب دلبستگی ساده نداشت
25:37عشق می‌ورزید همه عمر کتاب خواند با کتاب
25:43زیست و با کتاب
25:45مرد پدرش سید هاشم حکیم یعنی طبیب به
25:50قلمرو افسانه‌ها رفته بود می‌گفتند نفسش
25:54شفا بود با جن‌ها سر کار داشت در الاز
25:59بیماران سخت از جن کمک می‌گرفت از
26:03کتابخانه بزرگ او چنان سخن داشتند که گفتی
26:07کتابخانه افسانه اسکندریه
26:11بود چه روز باشکوهی بود آن روز که به این
26:15کتابخانه قدم نهادم و به افسانه بزرگ
26:19سال‌ها که مادربزرگ نیز از آن سخن داشت
26:23نزدیک شدم آن دالان سرپوشیده و باریک و
26:27دراز مرا به گوشه‌ای از دنیای افسانه‌ها
26:31کشانید داخل حیاط نسبتاً وسیع یک اتاق بود
26:36سید آنجا میان کتاب‌ها نشسته بود مرا به
26:40درون راه داد هیجان و شوری داشتم که
26:44مپرس گفتی به قدس الاقدس راه یافته‌ام و
26:49به گفته تلمود نفس ذات قدوس متبارک را
26:55احساس می‌کردم اما خیلی زود بنای پندار
26:59سال‌ها در هم ریخت افسانه گم شد واقع روشن
27:04و سخت سر و لاب ناپذیر ایان شد کتاب
27:09چندانی نبود پا و۶۰ و دست بالا هد و چند
27:14کتاب روی زمین و بالای طاقچه‌ها پراکنده
27:19بود سید در همین اتاق تولد یافته بود و ای
27:23شگفت که در همان جا مرد یکی از شوق گانش
27:28را در بغل گرفته بود که پنجه فرشته مرگ بر
27:33پیشانی پر چینش
27:35افتاد ریشی سپید داشت و قدی متوسط
27:39گونه‌های استخوانی از بالای ریشش بیرون
27:42زده بود چشمانش ریز و پرجاذبه
27:47بود حرفه پدر را رها کرده بود می‌گفت از
27:51بیماری و رنج مردم نون خوردن شگون نداره
27:55در مدرسه چهار باغ مقیم بود در انتهای سمت
27:59چپ مجاور زاویه اتاقی داشت چیزی همانند
28:03راهبان ریاضت کش وادی نیل بود سیمون ستون
28:08نشین بود که پادشاه نصر فرانسه چهره او را
28:13در افسانه تایس زیب روی اسکندریه جاوید
28:17کرده است اتاق مدرسه معبد او بود شب و روز
28:22در آنجا به پرستش کتاب مشغول بود زمستان
28:26لحاف را روی خود می‌کشید بالای لحاف را
28:29چنان به هم می‌پیچید که برای دیدن کتاب
28:33منفذی باشد و ساعت‌ها همچنان بی‌حرکت
28:38می‌ماند خادم مدرسه نان و پنیری برای او
28:41می‌خرید که غذای روز و شب بود یک بار که
28:45خادم دو روز غیبت داشته بود سید همچنان در
28:49گوشه معبد خویش گرسنه مانده بود وقتی مرد
28:53از پستوی اتاق به شمار سال‌ها که در آنجا
28:56اقامت داشته بود کلک گلین شکسته و پر
29:01خاکستر
29:03درآوردند اول زمستان هر سال خادم کلکی
29:07برای او می‌خرید به سه پول و آخر زمستان
29:11کلک شکسته به پستو منتقل
29:13میشد زنی داشت با دو پسر که از بس او را
29:17ندیده بودند عمو خطابش
29:21می‌کردند زن سید مرتضی آرزو داشت شوهری
29:24داشته باشد مانند همه شوهرها و در این راه
29:28چه تلاشی کرد اما
29:30بی‌ثمر قصه این کشاکش جانکاه که حاصلی جز
29:35سرخوردگی و نومیدی نداشت از قصه امیر
29:39ارسلان و فرخ لقای رومی درازتر است یک روز
29:44زن سمج دو پسر را به جان عمو یعنی پدر
29:48انداخته بود که او را به باغ
29:51کشانیدن در راه کتاب از دستش نیفتاد گاه و
29:55بیگاه کنار راه می نشست چند سطر می‌خواند
30:00و به راه میافتاد ستور خوانده را زیر لب
30:03زمزمه می‌کرد حیف بود لحظه‌ایی بی‌تاب سر
30:08کند فصل طوت بود زن و دو پسر به اصرار سید
30:14را بالای درخت کردند تا شاخه‌ها را بجنبان
30:17و توت‌های رسیده به زمین بریزد اما
30:21انتظارشان بیجا بود سید در دل شاخه‌ها
30:24نشست کتاب را گشود و خواندن آ باز کرد زن
30:29مغلوب زار زد و به اوج نمیدی رسید کشاکش
30:33پایان گرفت میدان را برای هووی خطرناک
30:37خالی کرد می‌گفت بیوه شدم بچم پدر ندارن
30:42دست از گریبان شوهر کتاب زده برداشت تا در
30:46خلوت خانه مدرسه چهار باغ با بتان کاغذی
30:51سرگرم
30:53باشد آن روز سرد زمستان همسفر سید بودم
30:58کمی بعد از نیم روز پنجشنبه از مدرسه
31:02چهارباغ به راه
31:04افتادیم آهنگ شهر نون داشتیم که خانه پدری
31:09من و سید آنجا بود منظومه سبز باری را زیر
31:14بغل داشت کوچه‌های بیرون شهر تنگ و
31:17پیچاپیچ و ناهموار بود باران تندی باریده
31:21بود و از میان گل عبور آسان نبود چه جای
31:26مناسب بود میان گل‌های دوغابی که گاهی از
31:31بالای قوزک می‌گذشت از اصالت وجود دم زدن
31:37آب را با نخ پوسیده به هم دوختن و این
31:41ابنا الملوک
31:43گفتن تا نزدیک آتشگاه دو ساعته رفتیم به
31:47فرار از زحمت گل غلیظ به راه میانبر
31:51افتادیم راه از کنار زمین بایر وسیعی
31:55می‌گذشت یک کوخ نیمه خرابه یک سوی راه بود
32:00سید کنار کوخ روی تخت سنگی رمید و کتاب را
32:05گشود از او جدا شدم تا نزدیک نارون کهنسال
32:09که ۲۰۰۳۰۰ قدم با کوخ فاصله داشت پیش رفتم
32:15زیر ناروند یک حوض یخ‌زده بود با پیاله‌ای
32:19که از بیم ربوده شدن با زنجیر مهار شده
32:23بود میان پیاله برنجی ۵ج انگشت دست
32:27به رمز دست بریده سقای کربلا دیده میشد
32:32سرگرم دیدن پیاله بودم ناگاهان صدای
32:36هیاهویی به گوشم رسید یکی بانگ می‌زد خضر
32:41خضر پشت سر نگریستم گروهی نزدیک به ۲۰ نفر
32:46به طرف ناروند می‌آمدند و صلوات می‌گفتند
32:50یکی پیشاپیش جمع فریاد می‌زد خضر
32:55خضر در امتداد افق سید را دیدم که شتابان
33:00می‌رفت به دیوار بلندی رسید و در شکاف
33:03دیوار ناپدید
33:05شد جماعت خضر جاب پهنای زمین بایر را
33:11پیمود گویی عبور سید را از شکاف دیوار
33:15ندیده بودند همچنان پیش رفتند بانگ خزر
33:20خزر بلند بود پیش صف جمع که بیش از همه
33:24التهاب داشت زیر ارون لب حوز یخ زده از
33:29حرکت ایستاد می‌گفت افسوس که دیر شناختیمش
33:33رفت و غایب شد جمع پراکنده شد هر کدامشان
33:39به جستجوی خضر غایب شده به سویی رفتند از
33:43شکاف دیوار پایین پریدم سید را دیدم ک تا
33:47به دست به یک درخت کهنسال تکیه داده بود
33:51تا مرادید از جا برخواست با شتاب رفتیم و
33:55آن طرف من نار جنبان از بیراهه به راه
34:00افتادیم ظهور خضر در دهکده خاموش جنب و
34:04جوشی انداخته بود چه سرگرمی جالبی بود
34:08گفتگو از وضع ریش و لباس خضر در آن شب‌های
34:13دراز زمستان که گاهی تا سپیده دم طول
34:17می‌کشید افتخار دیدار نخستین نصیب میز مم
34:22رسول همریش کدخدا شده بود که خزر را بر آن
34:27سنگ ناهموار دیده بود می‌گفت اول بار من
34:31دیدمش روی سنگ افتاده بود قرآن به دست
34:34داشت لباش میجنبه ورد می‌گفت یا مناجات
34:38می‌کرد قیافه ملکوتی داشت از ریش سفیدش
34:42فهمیدم خزرو می‌بینم به تأیید دعوی خویش
34:47می‌گفت از هفته‌ها پیش منتظر خزر بودم دعا
34:51خوندم ختم انعام گرفتم نظر کردم سفره
34:55انداختم شب پیش خواب دیدم خز روی همون سنگ
34:59نشسته بود وقتی دیدمش همون بود که به خواب
35:03دیده بودم دویدم و رو پاش افتادم دستشو
35:06گرفتم و بوسیدم یک تار از موی ریشش کندم
35:10گفتم آقا خوش اومدید اما دستش رو کشید
35:15خشمگین بود به من اعتنا نکرد جای مو رو
35:18دست مالید قرآن رو وا کرد و مشغول خوندن
35:22شد یقین کردم که خودشه مشقم برکت خدا از
35:27دور پیدا شد فریاد زدم مش قمبر بیا که خضر
35:31اینجاست مش قمبر داوید و به پای خضر افتاد
35:35دامن غبا شو به سر و صورت آقا می‌مالید و
35:38اشک می‌ریخت می‌گفت آقا قربونتم تا حاجتمو
35:43روا نکنی دامنتو رها نمی‌کنم در همین اثنا
35:47کل احمد گاریچی از راه رسید دست و پای خز
35:52رو بوسید دست انداخت و یک رشته از موهای
35:56ریش آقا رو کند که برای تبرک نگه داره جیغ
36:01خضر درومد که ای خدا از جا برخواست و شروع
36:05کرد به دویدن دیگه شک نمون که خودشه علامت
36:10خضر همینه همیشه از مردم فراریه هرگز
36:15اقرار نمی‌کنه که من خضر وگرنه مردم هجوم
36:19می‌کنن و حضرت زیر دست و پا له میشه
36:22دنبالش رفتیم هیاهو کردیم من فریاد می‌زدم
36:27خضر خزر مردم رسیدند در میون هیاهو خزر
36:32ناپدید شد قطره آبی بود که به زمین فرو
36:36رفت دیگه
36:38ندیدیمش درباره ریش خزر گفتگو دراز بود
36:42ریش را بیش از آنچه بود دراز کرده بودند
36:46پینه دوز ده که یک دو سالی در کربلا مانده
36:50بود می‌گفت ریش خزر یک قبضه و دو قبضه
36:54بیشتره به عنوان توضیح باید بگویم که واحد
36:58ریش را قبضه می‌گویند و آن مقداری است به
37:02اندازه پهنای کف
37:04دست می‌گفت در این عمر چندین هزار ساله که
37:09مرتباً ریشش دراز شده باید از سینه‌اش
37:13گذشته
37:15باشه پیله و ده که به وعده خرمن پارچه گلی
37:20و مهره سوزن و جغجغه به زنان و کودکان ده
37:24می‌فروخت و قبض گندم می‌گرفت و از این
37:29معامله حلال تومنی د۲ تومن منفعت خالص
37:33می‌برد به وقت پیدایش خضر از دهکد غایب
37:37بود اما اعتقاد راسخ داشت که ریش خضر دو
37:42شقه بود چون ریش رستم زال با همان ابهت و
37:48جلال ملای ده این را نمی‌پسندید روی منبر
37:52گفته بود به پیغمبر خدا اهانت ن کنید خضر
37:58پیغمبر معصوم خداست ریش خضر را با ریش
38:03رستم گبر گوری
38:07لامذهب قیاس نباید کرد خدا را خشمگین
38:12نکنید کار اختلاف بالا گرفت بین دوز از
38:16گفته خود دفاع می‌کرد نزدیک بود کار به
38:19جنجال بکشد که کت خدا دخالت کرد گفت ریش
38:24خزر سه شقه بود یکی از دست راست و یکی از
38:29شب پشت کمرش بسته بود شقه وسطی رو شکمش
38:34افتاده بود و تا بالای زانو
38:38می‌رسید رأی کد خدا نافذ بود همه مطیع او
38:42شدند مخالفت باوی خطر داشت کسی آماده تحمل
38:47خطر
38:48نبود از رنگ لباس خضر نیز گفتگو بود میز
38:53مم رسول به چشم دیده بود که لباس سیاه به
38:56تن داشت اما ملای ده می‌گفت غلط دیده‌ای
39:01خضر به معنی سبزه حتماً لباسش سبز بوده نه
39:06سیاه شیطان به نظرت سیاه جلوه داده تا
39:10پیغمبر خدا را به چشمت سیاه کند استغفار
39:15کن تا خدا گناهت را
39:18ببخشد ظهور خضر مایع رونق دهکده شد سنگ
39:23ناهموار مایع برکت شد کدخدا پیش قدم شد و
39:28یک شبکه آهنین به دور سنگ کشید دهکده
39:33مستقل شد دیگر نمی‌باید زنان ده شب‌های
39:37جمعه برای نظر و نیاز و افروختن شمع و
39:41خیرات مردگان به دهکده مجاور بروند و
39:45نامحرمان قد و بالایشان را
39:49ببینند سال بعد گنبدی روی سنگ ساختند کرد
39:54خدا غم برر خرج بنا را داد زمین‌های بایر
39:59که سال‌ها بود به سر آفتاب و برف و باران
40:02و جای بازی کودکان بود رونق گرفت سه دانگ
40:07زمین از کدخدا بود سه دانگ دیگر از یک زن
40:11بیوه و دو کودک صغیر بود که به قیمت ارزان
40:15خرید زمین به سرعت آباد شد و خضرآباد نام
40:20گرفت کد خدا همان سال به حج رفت و ریش خود
40:24را که تا آن وقت با قیچ ی دلاک دهکد کوتاه
40:28می‌کرد رها کرد تا دو قبضه و سه قبضه شود
40:33به اندازه ریش
40:35خضر میز بم رسول هزیان می‌گفت یک هفته بود
40:39که در آتش تب می‌سوخت نن بگم نوبت به نوبت
40:44جوشانده قدومه و عناب و سپستان و نعنا به
40:48حلقش ریخته بود اما تب فروکش نکرده بود
40:53زیان‌ها پاره پاره به زحمت شنیده میشد از
40:56خدا آمرزش می‌خواست می‌گفت گناه کردم کد
41:01خدا ای لعنت به کد خدا بازی خضر آخ بازی
41:08خضر خدایا ببخش
41:11زمین زمین
41:15حاجی اون حاجی و من خسرت دنیا
41:20وآخره همان روز وقتی آفتاب لب بام بود
41:24میرزای تبدار چان انداخت و در جوار قدمگاه
41:28خضر به خاک رفت زنش دنبال جنازه زار می‌زد
41:33که خدایا شوهرم قربانی خضر شد کدخدا قنبر
41:38که از برکت خضر حاج کدخدا شده بود ریش
41:43بلندش را می‌کشید و فریاد می‌زد صلوات
41:46بلند ختم کنید تا شیطان فرار
41:50[موسیقی]
41:55کند
42:00[موسیقی]
42:29[تشویق]
42:31[موسیقی]

About this transcript

This page contains the full transcript of ( H. Parham با صدای) داستان خضر، پیغمبرجاوید از کتاب ظلمات عدالت - نوشتۀ ابوالقاسم پاینده by Mashaledanesh Audiobooks - کتاب های گویای مشعل , generated from the public captions YouTube serves with the video. The transcript has 4,663 words across 604 segments, with the original timestamps preserved so you can click any line to jump to that moment in the embedded player.

What you can do with it

Use the transcript to take notes, quote the speaker, build a study guide, generate a summary with ChatGPT or Claude via the YouTube Summary tool, or export it as a timed subtitle file with YouTube to SRT. You can also re-open it in the transcriber to choose a caption track available on the video.

Free YouTube transcript tool

YouTube2Text is a free YouTube transcript generator — no signup, no daily limit. Paste any YouTube link and get the full transcript instantly, with timestamps, click-to-jump, caption language selection, AI prompts for ChatGPT, Claude, and Gemini, and exports to TXT, SRT, VTT, or Markdown.