YT YouTube2Text

YouTube2Text → Transcripts → ตายแล้วไปไหน คุยเรื่องจิตสุดท้าย และชีวิตผู้ป่วยระยะท้าย | เรื่องไม่ลับใต้มีดหมอ EP.8

ตายแล้วไปไหน คุยเรื่องจิตสุดท้าย และชีวิตผู้ป่วยระยะท้าย | เรื่องไม่ลับใต้มีดหมอ EP.8 — Transcript

by เรื่องไม่ลับใต้มีดหมอ · 2,078 words · 1,396 segments · language en · Watch on YouTube

Open in transcriber Summarize with AI Download SRT/VTT

Full transcript

0:00หลังจากตายแล้วเนี่ยเราไปไหนต่อ
0:03ช่วงนึงหมอมองว่าศาสนาเป็นสิ่งหม่อมเมา
0:06แล้วหมอก็รู้สึกว่าโลกหน้าไม่มี
0:11จนกระทั่งหมอมาศึกษาธรรมะหมอมาทำงานผู้
0:14ป่วยระยะสุดท้ายมากขึ้นหมอได้เห็นว่าเฮ้ย
0:16จริงๆแล้วเนี่ยการตายมันไม่ได้จบเป็น
0:19เพียงแค่การเปลี่ยนร่าง
0:22>> เปลี่ยนร่างเปลี่ยนภพภูมิไม่ได้มีการตาย
0:24จริง
0:26>> ยกตัวอย่างอย่างง่ายสุดเลยน้องสาวหมอ
0:29เนี่ยนะเสียชีวิตแล้วเนี่ยแล้วหมอรู้สึก
0:31ว่าเค้าไปไม่ดีจนกระทั่งมีอยู่วันนึงหมอ
0:33ไปทำบุญหมอฝันว่าน้องหมอมาหา
0:37วันรุ่งขึ้นพระอาจารย์ท่านโทรมาว่าน้อง
0:39หมอคนเนี้ยเไปอยู่ในนรก
0:42>> แสดงว่าจิตสุดท้ายก่อนตายเนี่ยมีผลมากๆ
0:45ใช่มั้ครับต่อภพภูมิต่อไปของเรา
0:46>> อืจิตสุดท้ายมีผลไม่มีผลขอให้เรานึกเพียง
0:49แค่ว่าก่อนนอนถ้าเราร้อนรนกับก่อนนอนถ้า
0:52เราสุขสบายใจ
0:53>> คืนไหนเราหลับสบายกว่ากัน
0:55>> บางคนเนี่ยเขาไม่ได้เชื่อศาสนาแต่ว่าเขา
0:57เชื่อว่าเออทำดีไม่ไม่ได้เบียดเบียนอ้าย
1:00ตายอระหว่างอันนี้กับอันนี้อันนี้บาปจะ
1:03เยอะกว่ากันพ่อแม่รู้สึกว่าทรมานมากไม่
1:06อยากจะทนแล้วซึ่งความทุกข์ทรมานแต่ลูก
1:08กลับให้ทรมานมากเนี่ยเราควรจะโกรธคนที่ทำ
1:11ให้ทรมานมากหรือคนที่ยอมปล่อยให้ตายไปตาม
1:15ธรรมชาติแล้วไม่ทรมาน
1:22>> สวัสดีครับยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่พcส
1:25เรื่องไม่รับใต้มีดหมอรายการที่จะนำเสนอ
1:29เรื่องลับในวงการทางการแพทย์ที่ไม่เคย
1:32เปิดเผยที่ไหนมาก่อนผ่านประสบการณ์จาก
1:35แพทย์ผู้เชี่ยวชาญและแพทย์เฉพาะทางต่างๆ
1:37ซึ่งแพทย์เหล่านั้นเนี่ยเป็นทั้งอาจารย์
1:39และเป็นเพื่อนแพทย์ของผมเองนะครับอยู่กับ
1:41ผมครับหมออาร์มนายแพทย์กิตพวิตรพระ
1:44สุจดรัดวันนี้เป็นผู้ดำเนินรายการนะครับ
1:46และสำหรับ EP นี้นะครับเวลาเราพูดถึงคน
1:49สำคัญในชีวิตเรานึกถึงคุณแม่คุณพ่อคุณตา
1:53คุณยายหรือลูกของเราเองเราอยากให้เขา
1:56เนี่ยแต่ละคนเนี่ยอยู่กับเราได้นานที่สุด
1:58เท่าที่จะนานได้ใช่มั้ครับแน่นอนครับ
2:00ชีวิตของคนเรามีภพก็ต้องมีจากมีเกิดมีแก่
2:04มีเจ็บก็ต้องมีตายมันจะต้องมีวาระสุดท้าย
2:07ของชีวิตแต่หลายๆครั้งครับที่เรารับไม่
2:09ได้เราไม่ยอมครับเราอยากจะยื้อให้เขาอยู่
2:12กับเราให้นานที่สุดแต่เคยมีสักครั้งมั้ย
2:14ครับที่เราเคยถามคนสำคัญของเราจริงๆว่า
2:17เค้าอ่ะทรมานแค่ไหนเค้าอยากให้เป็นแบบไหน
2:20วันนี้ครับเราจะได้อยู่กับแขกรับเชิญ
2:22พิเศษของเราที่เป็นผู้เชี่ยวชาญมี
2:24ประสบการณ์ที่อยู่กับกลุ่มคนเหล่านั้น
2:27ครับคือกลุ่มกลุ่มคนที่เข้าใกล้วาระสุด
2:30ท้ายของชีวิตแขกรับเชิญพิเศษของเราในวัน
2:32นี้ครับท่านเป็นวิสัญญีแพทย์และผู้เชี่ยว
2:34ชาญด้านการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายประจำโรง
2:37พยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์กรมแพทย์
2:40ทหารเรือนาวาเอกนายแพทย์พรศักดิ์ผลเจริญ
2:45สมบูรณ์เราจะมาแลกเปลี่ยนในหัวข้อตายแล้ว
2:47ไปไหนวิชาสุดท้ายที่ไม่มีใครเคยสอนสวัสดี
2:51ครับ
2:52>> สวัสดีครับ
2:52>> สวัสดีครับขออนุญาตเรียกเป็นอาจารย์
2:54อาจารย์แดงหรือว่าเรียกเรียกหมอแดงดีครับ
2:55>> ได้หมดเลย
2:56>> ได้หมดเลยนะครับงั้นเรียกเรียกเรียกเป็น
2:57คุณหมอแดงแล้วกันนะครับรบกวนคุณหมอแดงแนะ
2:59นำตัวคร่าวๆแล้วกันนะครับว่าเอ่อปัจจุบัน
3:02เนี่ยทำเกี่ยวกับอะไรบ้างแล้วก็ในด้าน
3:04เกี่ยวกับการดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายเนี่ยทำ
3:06มานานแล้วหรือยังครับ
3:07>> อืโอเคผมหมอพรศักดิ์ผลเจริญสมบูรณ์นะครับ
3:10เป็นหมอจากโรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้า
3:11สิริกิติ์เป็นหมอวิสัญญีแล้วก็เปิดคลินิก
3:15ระงับปวดดูแลเรื่องปวดแล้วก็เนี่ยเป็น
3:18เหตุที่ทำให้คนแค่ระยะสุดท้ายเข้ามาสู่ผม
3:20จนกระทั่งต้องเปิดคลินิกสำหรับดูแลผู้
3:23ป่วยระยะสุดท้ายอันนี้เป็นเหตุนะครับตอน
3:26เนี้ยผมเมนหลักของคือดูแลผู้ป่วยระยะท้าย
3:29เลยในเรื่องของวิสัญญีตอนนี้ไม่ได้ทำละ
3:31>> ครับ
3:32>> ส่วนเรื่องคนไข้ปวดก็เฉพาะคนไข้เก่าๆที่
3:35ยังติดต่อกันอยู่ก็ยังมารับยา
3:37>> ทีนี้เนี่ยเอ่อเท่าเท่าที่ฟังดูคือ
3:40อาจารย์จบวิสันดีใช่มั้ฮะทีเนี้ยตอนหลัง
3:42ก็คือมีการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายรวมถึง
3:45>> ดูแลผู้ป่วยที่กำลังจะเค้าเรียกว่าใกล้
3:47ตายแล้วกัน
3:48>> อยากจะถามอาจารย์ถึงเรื่องจุดเริ่มต้น
3:49ก่อนว่าเออไปไงมาไงมันถึงได้มาเริ่มต้นใน
3:52ในภาพนี้ครับ
3:53>> อือๆก็จริงๆแล้วเนี่ยคือต้องยอมรับว่าใน
3:56หมอหมอทุกสาขานะเราก็ต้องบอกว่าวิสัญญี
4:00เนี่ยถ้าในเรื่องของการแก้ปวดหรือการที่
4:03ต้องไปยุ่งกับมอร์ฟีนเนี่ยเราคิดว่าเรา
4:05แน่กว่าจิตแพทย์
4:07>> เราแน่กว่าจิตแพทย์
4:09>> เพราะฉะนั้นเนี่ยมอร์ฟีนเนี่ยที่เราชำนาญ
4:11โดยเฉพาะในเรื่องมอร์ฟีนฉีดครับ
4:13>> เพราะมันแก้ปวดได้ทันที
4:14>> ครับ
4:14>> นะครับงั้นฟิลของวิสัญญีก็คือ 1 ทำให้
4:18หลับทำให้ไม่เจ็บทำให้จำไม่ได้ทำให้ไม่
4:23ขยับในระหว่างหลับเพราะว่าผ่าตัดท่ามีด
4:26กรีดลงไปแล้วคนไข้ขยับคุณหมอผ่าตัดก็จะทำ
4:29งานลำบาก
4:30>> เพราะฉะนั้นวิสัญญีต้องเก่งเนื่องหลับ
4:32เรื่องทำให้ไม่ขยับเรื่องทำให้ไม่ปวดแล้ว
4:34เรื่องทำให้ลืมสรุปง่ายๆคือทำให้ไม่เจ็บ
4:37ทำให้ไม่ทรมานเพราะฉะนั้นพอเรามีความ
4:40ชำนาญในเรื่องของการทำให้ไม่เจ็บไม่ทรมาน
4:43สาขาหนึ่งของวิสัญญีก็คือในเรื่องของการ
4:45ระงับปวด
4:46>> อื
4:46>> หมอก็เปิดคลินิกระงับปวดอันนี้คือเปิดใน
4:49โรงพยาบาลนะครับเพื่อเซอร์สคนไข้ที่มี
4:51เรื่องปวดแล้วก็คุณหมอสาขาต่างๆดูแลไม่
4:53ได้ก็จะส่งมาหาเรา
4:55>> อือื
4:56>> พอเราดูคนไข้ปวดไปเรื่อยๆเนี่ยเราพบว่าคน
4:58ไข้กลุ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแทนที่จะเป็นคน
5:01ไข้ปวดที่มาจากโรคปวดทั่วๆไปกับกลายเป็น
5:04คนไข้ระยะสุดท้ายโดยเฉพาะในช่วงแรกมะเร็ง
5:08>> อื
5:09>> ที่ปวด
5:10>> ใช่ในระยะท้ายเยอะมากพอเราแก้
5:13>> เอ่อเรื่องปวดเนี่ยแก้เรื่องปวดได้เราพบ
5:16ว่าเฮ้ยความสุขเ้ายังไม่มี
5:19>> ความสุขยังไม่มียังใบหน้ายังเครียดยัง
5:23หมองคล้ำยังรู้สึก
5:25อมทุกข์ซึ่งเราก็รู้สึกว่าเออเราแก้
5:28เรื่องปวดอย่างเดียวมันไม่พอ
5:30>> ครับ
5:30>> แล้วผมค้นพบอย่างนึงก็คือว่าเฮ้ยหรือว่า
5:33พวกเนี้ยเาไม่รู้ว่าเขาจะต้องตาย
5:35>> ไม่รู้หรอครับ
5:36>> ไม่รู้ว่าต้องตายเพราะถูกหลอกว่าโรครักษา
5:38หาย
5:39>> หมายถึงคนที่เป็นป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
5:41ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องตายเพราะถูกหลอกถูก
5:43หลอกยังไงครับอาจารย์ขยายความอย่างเช่น
5:45ตัวเองไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็ง
5:47>> ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งด้วย
5:48>> ใช่ทั้งๆที่หน้าห้องก็ห้องรักษามะเร็ง
5:52ญาติคุณหมอก็ยังบอกเป็นเนื้องอกซึ่งแต่
5:55ก่อนพวกนี้มันเยอะมากเพราะเขาไม่รู้ว่า
5:58เขาจะต้องหเ่อเาไม่หายแต่ความคาดหวังของ
6:02เขาอ่ะมันต้องหายเพราะฉะนั้นเนี่ยเวลาเขา
6:04มารักษาเราเนี่ยเรารักษาเรื่องปวดให้เขา
6:07ปวดหายแต่จิตใจก็ยังไม่ไม่ได้แช่มชื่นไม่
6:10ได้สดชื่นในช่วงแรกที่ผมทำงานทางด้านนี้
6:13ใหม่ๆเนี่ยผมต้องบอกท้าทายมากที่เราจะ
6:16ต้องบอกคนไข้ว่าคนไข้เป็นอะไรพอเค้ารู้
6:18ปุ๊บเนี่ยถามว่าในคนไข้บางคนนะเออฉันรู้
6:22ซักทีครับ
6:23>> โล่งเลยคนไข้จำนวนเยอะเลยนะที่บอกว่าโล่ง
6:27สักทีคือไม่ต้องไปฝันลมๆแล้งๆกับสิ่งที่
6:30มันถูกหลอก
6:32>> ครับ
6:32>> พอเรู้ความจริงซึ่งคนไข้พวกเนี้ยเาทน
6:35ทุกข์ทรมานกับการรักษามามากแล้ว
6:37>> ครับ
6:38>> เรู้ผลข้างเคียงจากการรักษาเรู้ถึงความ
6:40ทุกข์ทรมานจากโรคที่เขาเป็น
6:42>> อื
6:43>> แล้วอายุก็สมมาพาควรแล้วความเดือดร้อนของ
6:45สิ่งรอบข้างที่อยู่ตัวเขา
6:47>> ครับ
6:47>> พ่อแม่พี่น้องหรือลูก
6:49>> ครับ
6:50>> ที่จะต้องมาดูแลเค้าบางคนต้องหยุดงานบาง
6:53คนก็มีเอ่อในเรื่องของทรัพย์สินที่จะต้อง
6:55มีปัญหาเออใช่
6:57>> เพราะฉะนั้นเนี่ย
6:58>> พอเ้ารู้ว่าเจะต้องจากไปแล้ว
7:01>> ในอีกไม่นาน
7:02>> เโล่งคนไข้บางคนถ้าเกิดว่าเขายังไม่ได้
7:06ผ่านกระบวนการของความทุกข์ทรมานที่เกิด
7:08จากตัวโรคแล้วเารู้ว่าเขาป่วยแล้วไม่
7:11สามารถรักษาได้เข้าสู่ระยะท้าย
7:14>> คนไข้พวกนี้อาจจะมีเสียใจมีช็อกโกรธไม่พอ
7:17ใจฉันต้องตายแล้วเหรอแล้วทำไมหมอคนก่อน
7:21รักษาไม่ใช่ฉันเรื่องปวดท้องฉันมารักษา
7:24เป็นปีทำไม
7:25>> หมอไม่เก่งหรือเปล่าหรือโรคฉันแบบเป็นโรค
7:27ที่มันยากขนาดนั้นเลยหรอ
7:28>> เอเพราะฉะนั้นเนี่ยปฏิกิริยาเหล่าเนี้ย
7:31หมอส่วนใหญ่ครอบครัวส่วนใหญ่ไม่อยากเจอ
7:33แต่ถ้าเราเรียนรู้สภาวะจิตของมนุษย์เรา
7:37>> ครับ
7:37>> ถ้าเมื่อไหร่เราเสียใจเสียของรักเผชิญของ
7:41ที่ไม่ถูกใจหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เรา
7:44ไม่พอใจอย่างรุนแรงอย่างเช่นว่าเราจะต้อง
7:46ตาย
7:47>> หรือนั่งเครื่องบินเครื่องบินจะตก
7:49>> ครับ
7:49>> เพราะฉะนั้นอารมณ์ของความสูญเสียเนี่ย
7:51เนี่ยมันต้องเป็นปฏิกิริยาธรรมชาติ
7:54>> อื
7:54>> เหมือนเราอกหักอ่ะเราก็ต้องเสียใจเป็น
7:56ธรรมดา
7:57>> ใช่ครับ
7:57>> แต่ระยะเวลามันจะค่อยๆเคลื่อนแล้วกระบวน
8:01การคิดกระบวนการประสบการณ์ชีวิตที่เรา
8:04ผ่านมามันจะทำให้เราเนี่ยยอมรับความจริง
8:07>> อื
8:07>> เพราะฉะนั้นในคนแค่ระยะสุดท้ายที่เพิ่ง
8:09เป็นแล้วเสียใจว่าตัวเองเนี่ยเฮ้ยฉันเป็น
8:12มะเร็งเหรอโรคนี้รักษาไม่หายเหรอแค่
8:14ประคองไว้เฉยๆเหรอเพราะฉะนั้นเเสียใจเป็น
8:17เรื่องปกติ
8:18>> แต่ถ้าเกิดว่าเราไม่อธิบายให้ญาติเค้า
8:20เข้าใจก่อนว่าเฮ้ยการบอกความจริงเนี่ยนะเ
8:22จะต้องมีกระบวนการธรรมชาติที่จะต้องผ่าน
8:24ความเสียใจเหมือนคนอกหัก
8:26>> ถ้าญาติเไม่เข้าใจเค้าจะปฏิเสธเราแต่ถ้า
8:28เกิดญาติเค้าเข้าใจหรือว่าเราเข้าใจว่า
8:31เฮ้ยกระบวนการเนี้ยเราต้องยอมรับในช่วง
8:33แรกว่าจะต้องได้รับการปฏิเสธ
8:35>> ครับ
8:35>> หรือการโมโห
8:36>> ครับ
8:37>> แต่พอเรามีประสบการณ์เรารู้มากขึ้นว่า
8:40เฮ้ยเดี๋ยวไซเคิลมันต้องหมุน
8:42>> ครับ
8:42>> ทีนี้การที่ไซเคิลหมุนเนี่ยถามว่าการที่
8:45เราอกหักเนี่ยเราอยากแช่ไว้ที่ความอกหัก
8:48นั้นไปเรื่อยๆหรือเราอยากจะตัดใจได้กับคน
8:52ๆนี้ที่เราไปรักเค้าแล้วเไม่รักเรา
8:55>> ก็ต้องแน่นอนเราก็ต้องอย่า on นะครับพระ
8:56อาจารย์
8:56>> เออนะเพราะฉะนั้นเนี่ยในเรื่องของการตาย
8:59มันก็เหมือนกัน
9:00>> เหมือนที่อาจารย์เล่าให้ฟังต่างๆทั้งหมด
9:02เนี่ยก็คือมันคือกระบวนการในการเตรียมตัว
9:04ที่จะตาย
9:05>> อ่า
9:05>> ถูกมั้ยฮะแล้วกระบวนการต่างๆเนี่ยคือมัน
9:08ก็จะเป็นระยะเวลาที่ให้คนไข้ได้ค่อยๆคิด
9:11ค่อยๆปรับความรู้สึกแล้วก็ค่อยๆรับมือจัด
9:13การกับสถานการณ์นั้นๆทีเนี้ยผมขอถามเพิ่ม
9:15เติมอีกนิดนึงครับว่าแล้วเวลาที่เราจะไป
9:18พูดกับคนไข้เนี่ยเราควรจะบอกยังไงในฐานะ
9:20นะถ้าคุณผู้ฟังเป็นคนไข้เออถ้าผู้ฟังเป็น
9:24ญาติเนาะแล้วก็มีมี
9:27ถ้าผู้ฟังเป็นเป็นเหมือนกับเราเราเป็นคนๆ
9:28นึงที่มีคนสำคัญในชีวิตที่กำลังจะสูญเสีย
9:31ชีวิตไปเป็นโรคมะเร็งเป็นไรก็แล้วแต่
9:33เนี่ยเราอ่ะเผชิญในการพูดกับเขาตรงไปตรง
9:35มาเออทีนี้อาจารย์มีข้อแนะนำอะไรมั้ยครับ
9:37ในการที่จะบอก
9:39>> คืออย่างต้องบอกว่าในสถานภาพ
9:42ระหว่างพ่อแม่ลูกที่จะบอกกันตรงๆบางทีมัน
9:45อาจจะรู้สึกไม่กล้า
9:47>> ใช่ครับ
9:48>> หรือ
9:49>> พ่อแม่ลูกเถียงกันตลอดเวลาไม่ค่อยจะเชื่อ
9:51กันหรอก
9:51>> ใช่
9:52>> แต่ว่าพอภาวะมันเกิดขึ้นเนี่ย situation
9:55ของหมอที่ที่คงอยู่คือความเป็นหมอที่ดูแล
9:58ผู้ป่วยระยะสุดท้าย
10:00>> ยิ่งอย่างตอนเนี้ยหมอค่อนข้างมีชื่อเสียง
10:02เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราพูดมันก็ค่อนข้าง
10:04ได้รับความเชื่อถือ
10:05>> อื
10:06>> หมอจะบอกได้ค่อนข้างง่ายแต่ถ้าเกิดว่า
10:08เป็นพี่น้องบอกกันเองเนี่ยคือจริงๆแล้ว
10:11หมอก็แนะนำให้พี่น้องถ้าบอกกันเองได้พ่อ
10:13แม่ลูกถ้าป่วยแล้วบอกกันเองได้ก็บอกไป
10:15เถอะไม่ว่าจะพูดยังไงก็แล้วแต่กระบวนการ
10:18เสียใจมันต้องเกิดแต่ขอให้พูดด้วยความ
10:21เมตตาความรักความหวังดีความรักความเมตตา
10:24ความหวังดีต้องเอาผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางนะ
10:27ไม่ใช่เอาอัตราตัวตนของเราเป็นศูนย์กลาง
10:29>> นะเพราะฉะนั้นเนี่ยอย่างอย่างเวลาหมอเจอ
10:31คนไข้เนี่ยหมอจะถามอันนึงที่หมอทำด้วย
10:35ความหวังดีคือตายแล้วอยากไปไหน
10:37>> อื
10:37>> มันเป็นความหวังดีของใจของเราจริงๆว่าถ้า
10:40เขาตายแล้วเนี่ยถ้าเขาไปอบายภูมิเนี่ยมัน
10:43น่าเสียดายแต่ด้วยความหวังดีของเขาเฮ้ย
10:46ถ้าเขาสามารถนึกบุญนึกกุศลเตรียมตัวที่จะ
10:49ไปสู่ภพภูมิที่ดีได้
10:51>> ครับ
10:51>> เพราะฉะนั้นเนี่ยเขาถือเป็นหนึ่งที่โชคดี
10:53ที่ไม่ต้องไปสู่อบายภูมิ
10:55>> อื
10:55>> คือพอเราอินกับกับความหวังดีตรงเนี้ยมัน
10:59ทำให้เราเนี่ยสามารถประดิษฐ์คำที่จะทำให้
11:01เขาเนี่ยรู้สึกว่าเฮ้ยเนี่ยคือความหวังดี
11:03ของเราที่เราจะบอกให้เขาได้เตรียมตัว
11:06เพราะฉะนั้นในครอบครัวก็เหมือนกันถ้าเกิด
11:08มันเกิดจากความรักความเมตตาที่ประสงค์ให้
11:11คนไข้ได้ดีจริงๆเนี่ยเราสามารถที่จะพูด
11:14ได้แต่ทีนี้เนี่ยถ้าการซ้อมเนี่ยมันอาจจะ
11:17ดูฝืนฝืนฝืน
11:19>> เพราะเพราะเราคงไม่ได้ทำบ่อยๆ
11:21>> แล้วน่าจะเป็นครั้งแรกของหลายๆคนใช่มั้
11:23>> แต่ถ้าเกิดมันปล่อย flow ออกมาเองเป็นตาม
11:25ธรรมชาติโดยไม่ต้องไม่ต้องไปท่องสิปตอ่ะ
11:29ผมว่า flow นี้มันจะธรรมชาติแล้วมันเกิด
11:31จากความรักความเมตตาความกรุณาแล้วมันจะ
11:34บอกได้อย่างไม่เก้อเขินครับ
11:36>> ถ้าพ่อร้องไห้เราก็ร้องไห้ได้
11:38>> ครับ
11:39>> ใช่มั้เพราะฉะนั้นเนี่ยเราไม่ต้องไปฝืน
11:40ความจริง
11:41>> อืก็เหมือนกับว่าปล่อยให้มันเป็นไปตาม
11:44ธรรมชาติแหละ
11:45>> แต่ในขณะเดียวกันก็คือส่งความห่วงใย
11:47>> ถูกความรักแล้วก็ไม่ต้องมานั่งแบบคาดหวัง
11:50ว่าพ่อจะเสียใจน้อยเสียใจเยอะคือพูดไป
11:52เถอะแล้วหลังจากนั้นมาจะร้องไห้จะเสียใจ
11:55ก็ก็จะกอดกันหรือจะอะไรก็แล้วแต่หรือจะ
11:57[เสียงกระแอม]หงุดหงิดหรือจะโมโหก็ก็ให้
11:58มันเป็นไปแบบที่มันเป็น
11:59>> ใช่เดี๋จะค่อยๆดีขึ้น
12:01>> อ๋อ
12:02>> หมอแนะนำว่ายังไงก็บอกนะณตอนเนี้ยแต่ถาม
12:05ว่าจะมีกลุ่มคนไข้คนนึงที่ครอบครัวอัตรา
12:08แรง
12:09มีเยอะ
12:10>> อาจารย์เจอเยอะใช่มั้ยครับ
12:11>> เยอะทุกวันนี้ก็ยังมีค้างวอร์ดอยู่ซึ่ง
12:13พวกเนี้ยเทำยังไงอ่ะครับเพะเป็นมันเป็น
12:15ยังไง
12:15>> ไม่ยอมให้บอกซึ่ง
12:16>> ยังไงก็ไม่ยอมให้ยังไงก็ไม่ยอมให้บอก
12:19>> ห้ามห้ามให้อาเตี่ยรู้อากงรู้ไม่ได้เด็ด
12:21ขาดเรื่องนี้ไม่งั้นอั๊แตเลยเงี้ยอั๊องค์
12:25อากงอั๊จะรับไม่ได้อย่างงั้นเลยใช่มั้ฮะ
12:28>> ซึ่งจริงๆแล้วก็อย่างสมว่าอย่างบางราย
12:30เนี่ยเขาไม่ยอมให้บอกพอเราบอกปุ๊บคนไข้
12:33ตายซึ่งจริงๆเนี่ยการที่เราบอกแล้วคนไข้
12:36ตายเนี่ยไม่ใช่คนไข้ตอมใจตายนะ
12:38>> ครับ
12:39>> ในความรู้สึกของหมอเนี่ยคนไข้เยอมรับแล้ว
12:42ปลงแล้ววางวางแล้ว
12:45>> อื
12:45>> ขอไม่สู้ต่อ
12:46>> อือื
12:47>> บางคนคุยกันดีๆเลยพอเราคุยเรารู้ทัศนะของ
12:51เค้าว่าโอเคเค้ายอม
12:52>> อื
12:53>> บางรายนะเราไปดูคนไข้อีก 2 เตียง
12:56>> ครับ
12:56>> ครอบครัวเ้ามาบอกว่าคนไข้หลับแล้วก็ไปเลย
13:00ก็มี
13:00>> หรือบางคนข้ามคืนเงี้ยก็ไปก็มีครับบางคน
13:03ก็มีความเชื่อนะครับอาจารย์ว่าถ้าพูดแล้ว
13:05มันจะเป็นแบบนี้จริง
13:06>> เพราะฉะนั้นสิ่งที่หมอเจอประจำนะการร้อง
13:09เรียน
13:09>> การร้องเรียนจากหน่วยงานอื่นการร้องเรียน
13:12จากแพทย์ต่างสาขาการร้องเรียนจากครอบครัว
13:15>> อื
13:15>> เราก็ต้องมีหลักของเรานะหลักของหมอน้า 1
13:18เอาคนไข้เป็นศูนย์กลาง
13:20>> ครับ
13:20>> คนไข้ยอมรับมว่าเขาจะต้องตายถ้าเค้ายอม
13:23รับนะหมอจะต้องถามเว่าเค้าอยากตายสบาย
13:26หรือตายทรมาน
13:27>> ครับ
13:28>> ถ้าเอยากตายสบายหมอก็จะแนะนำแนวทางที่ทำ
13:30ให้เขาตายสบายโดยที่สิ่งที่หมอแนะนำไม่
13:32ผิดกฎหมายไม่ผิดศีลธรรม
13:34>> ครับ
13:35>> แล้วเขาสามารถตายสบายได้
13:36>> ครับ
13:36>> แต่ถ้าเกิดว่าเขาบอกว่าเาต้องการสู้อยู่
13:38ต่อ
13:39>> เพราะฉะนั้น
13:40>> หมอต้องส่งคืนเจ้าของไข้
13:42>> ครับ
13:42>> เพราะหมอไม่ได้มีความสามารถในการรักษา
13:44มะเร็ง
13:44>> อื
13:45>> อ่านะเพราะฉะนั้นเราก็ต้องส่งคืนเจ้าของ
13:47ไข้แล้ววันใดที่เขารู้สึกว่าเพอแล้วกับ
13:49ความทรมานที่เกิดจากการที่เขาต้องการอยู่
13:51ต่อ
13:52>> ครับ
13:52>> เโหยหาเราแล้วเราค่อยไปเซอร์ิสเค้า
13:54>> ครับ
13:55>> อ่าเพราะฉะนั้นเนี่ยไม่ว่าหมอจะถูกฟ้อง
13:58ร้องจริงๆไม่ได้ฟ้องร้องหรอกเป็นแค่แบบ
14:00ยื่นโตมาถึงแบบเออทำไมเป็นพ่อมาคุยกับคุณ
14:04หมอคุณหมอบอกความจริงแล้วพ่อต้องตายอะไร
14:07อย่างเงี้ยคือเราเรามีหลักของเราเพราะ
14:10งั้นเราไม่กลัว
14:11>> มันก็จะมีคำนึงที่เค้าว่าเรียกว่า
14:13การุณยคฆาตใช่มั้ฮะอาจารย์มีความเห็นยัง
14:15ไงกับเรื่องนี้บ้างอ่ะครับ
14:16>> คือตอนที่สมัยที่หมอรู้สึกว่าต้องบอกว่า
14:22ช่วงนึงหมอมองว่าศาสนาเป็นสิ่งหม่อมเมา
14:25>> อ๋อ
14:26>> แล้วหมอก็รู้สึกว่าโลกหน้าไม่มีหมอรู้สึก
14:30ว่าการุณยฆาตเนี่ยมันควรจะเป็นสิทธิ์ของ
14:33พวกเราที่จะใช้ได้นะ
14:35>> อื
14:36>> จนกระทั่งหมอมาศึกษาธรรมะหมอมาทำงานผู้
14:40ป่วยระยะสุดท้ายมากขึ้นหมอได้เห็นว่าเฮ้ย
14:43จริงๆแล้วเนี่ยการตายมันไม่ได้จบแล้วก็
14:46การที่จงใจตายเนี่ยมันเป็นเรื่องที่ทุก
14:50ศาสนาห้ามหมดเลยซึ่งตอนนั้นหมอก็รู้สึก
14:52ว่าทุกศาสนาก็งมงายเหมือนกันหมดแต่พอเรา
14:55มาทำงานทางด้านเนี้ยเรามานั่งนึกอีกทีว่า
14:58ทุกศาสนาที่เหล่าคุณนะพุทธคริสต์อิสลาม
15:01ซิกอะไรพวกเนี้ยอายุเอยู่เป็นร้อยเป็นพัน
15:04ปีแล้วเพูดเรื่องว่าเฮ้ยการฆ่าตัวตาย
15:06เนี่ยนะถ้าหลังจากตายไปแล้วนะ 1 พระเจ้า
15:09จะไม่ชอบคุณหรือกรรมจะสนองไม่ดี
15:13>> ครับ
15:13>> หรืออะไรก็แล้วแล้วแต่ท้ายสุดทุกศาสนา
15:16ห้ามเลยเพราะฉะนั้นเนี่ยมันต้องมีของจริง
15:19หรือของที่บางคนเขาเห็นแล้วว่ามันเป็นของ
15:22จริงเขาถึงได้ห้ามแล้วพอหมอมาทำงานทาง
15:24ด้านเนี่ยหมอรู้ว่าเฮ้ยจริงๆแล้วการตาย
15:26มันไม่จบจริงๆ
15:28>> ครับ
15:28>> มันมีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้หมอรู้ได้ด้วย
15:31ตัวของหมอนะจากการที่เราสัมผัสคนไข้ระยะ
15:35สุดท้าย
15:35>> อื
15:36>> รู้เลยว่าการตายแล้วเป็นเพียงแค่การ
15:39เปลี่ยนร่าง
15:41>> เปลี่ยนร่างจิ
15:42>> เปลี่ยนร่างเปลี่ยนภพภูมิไม่ได้มีการตาย
15:45แต่การที่คุณไปฆ่าตัวตายเนี่ยมันเหมือน
15:47ว่าเป็นวัฏจักรของการที่จะหนีความจริง
15:50แล้วพอคุณไปสู่ภพภูมิใหม่เนี่ยไปได้ร่าง
15:53ใหม่เนี่ยมันจะแย่กว่าเดิมคุณจะไปเกิดไม่
15:55ดีอ่ะพูดง่ายๆ
15:56>> อื
15:56>> เพราะฉะนั้นเนี่ยในคนไข้ของหมอนะที่
15:58ต้องการที่จะจากไปโดยความจงใจแล้วมาหาหมอ
16:02ซึ่งหมอบอกว่าคนไข้ที่อยากจากไปแล้วมาหา
16:04หมอด้วยความจงใจเป็น 10 รายครับครับ
16:07>> หมอไม่เคยทำให้เขาจากไปด้วยความผิด
16:10ธรรมชาติเลย
16:11>> ครับ
16:11>> ต้องให้ธรรมชาติมันทำงานเองแล้วหมอจะดูแล
16:14เรื่องปวดเรื่องทรมานให้เค้าได้
16:16>> ครับ
16:16>> อ่ะอย่างเช่นคนไข้ของหมอเนี่ยนะถ้าเค้า
16:20ไม่ตื่นตอนเช้า
16:22>> ครับ
16:22>> หมอจะไม่มีการปลุกคนไข้ของหมอนะให้เค้า
16:24ตื่นเองขนาดพวกเราเนี่ยซึ่งที่เราพูดกัน 2
16:28คนหรือว่าคนฟังทางบ้านเนี่ยไม่ตื่นมาไม่
16:31ได้เจ็บไม่ได้ปวดไม่ได้เหนื่อยแต่เมื่อ
16:33ไหร่ที่ถูกปลุกเราไม่มีความสุขเนี่ยคนแค่
16:36ระยะสุดท้ายนะตื่นมาก็เจ็บตื่นมาก็
16:39เหนื่อยตื่นมาก็หดหู่ตื่นมาก็ไม่สุขสบาย
16:42แล้วจะไปเรียกเค้าตื่นทำไมให้เค้านอนเต็ม
16:44อิ่มของเค้าอ่ะถ้าเค้าตื่นมานะแล้วเรา
16:47ค่อยมาเซอร์ิสเค้า
16:49>> ครับ
16:49>> คนไข้ของหมอนะถ้าไม่อยากอาหารจะไม่มีการ
16:52บังคับ
16:53>> อื
16:54>> ตอนเด็กถึงแม้ว่าเราเนี่ย
16:57>> ครับ
16:57>> อยากกินของแต่กินของที่เราไม่อยากกินแล้ว
17:00ถูกบังคับให้กินเราก็จะไม่มีความสุขในคน
17:03แค่ระยะสุดท้ายเนี่ยร่างกายเขาไม่พร้อม
17:05ที่จะทำให้การกินอาหารแล้วเขามีความสุข
17:08ร่างกายอาจจะไม่ยอมรับจิตใจเขาอาจจะไม่
17:11อยากกินเพราะฉะนั้นเผลรวมของเขาคือเขาไม่
17:13อยากกินถ้าเป็นคนใกล้ของผมนะ
17:14>> ครับ
17:15>> ถ้าไม่อยากกินอย่าไปฝืนให้
17:17>> อืแต่อันนี้น่าจะต้องสู้กับครอบครัวสู้
17:19กับลูกเยอะเหมือนกันนะฮะบางทีรู้ๆบอกอ้า
17:21ทำไมอาป๊าไม่กินข้าวอ่ะช่วยกินหน่อยหมอ
17:23ครับช่วยให้ป๊าเค้ากินข้าวหน่อยสิ
17:25>> อย่างที่ผมบอกไงว่าคือเราต้องให้เค้าเข้า
17:28ใจแล้วให้คนไข้เนี่ยเลือกเองตามสิทธิของ
17:31เค้าถ้าคนไข้อยากตายสบายเพราะฉะนั้นเนี่ย
17:35กระบวนการธรรมชาติมันทำให้คนไข้ตายสบาย
17:37ถ้าเขาไม่อยากกินอาหารหมอจะแนะนำครอบครัว
17:40เลยว่าอย่าไปฝืนถ้าเมื่อไหร่ฝืนปุ๊บเนี่ย
17:43นะคนไข้ทรมานยกตัวอย่างง่ายๆนะคนไข้ระยะ
17:46สุดท้ายส่วนใหญ่ก็ติดเตียงแล้วล่ะถ้าเขา
17:47ไม่อยากฝืนแล้วไปบังคับให้เากินนะไม่ว่า
17:50จะกินทางปากหรือกินทางสายยาง
17:51>> อื
17:52>> ก่อนกินก็นอนติดเตียงกินเสร็จก็นอนติด
17:54เตียงขนาดเราหนุ่มๆสาวๆหรือว่าวัยกลางคน
17:57เนี่ยถ้าเรากินเนี่ยแล้วเรานอนทันทีเนี่ย
18:00กดไหลย้อน
18:01>> ครับ
18:02>> แน่นอึดอัดไม่สะดวกสบาย
18:04>> ท่านถ้ากินแล้วนอนนะแล้วคนไข้ควพวกเนี้ย
18:07เค้าไม่ได้อยากกินแล้วไปบังคับเค้ากิน
18:09แล้วให้เค้านอนแล้วเค้าสุขสบายมั้ยเค้าก็
18:11ไม่สุขสบายในวัยอย่างพวกเรานะถ้าวัดอัตรา
18:15การหายใจก่อนกินกับหลังกินนะอัตราการหาย
18:18ใจก่อนกินจะน้อยกว่าอัตราการหายใจหลังกิน
18:22อาหารกระเพาะที่พองขึ้นจะมีผลทำให้ร่าง
18:27กายเนี่ยต้องหายใจถี่ขึ้นด้วยจากวัยของ
18:29เรายังแข็งแรงอยู่นะ
18:31>> ครับ
18:32>> ความเหนื่อยตรงเนี้ยเราก็เลยไม่ได้มีอะไร
18:34มาก
18:34>> ไม่มีอะไรเราสามารถทดแทนชดเชย compensate
18:37ได้แต่ในคนแค่ระยะสุดท้ายนอนเฉยๆก็
18:39เหนื่อยอยู่แล้วแล้วเรายิ่งไปบังคับให้
18:42ให้เค้ากินอาหารมันเจะเหนื่อยมากขึ้น
18:44>> อื
18:44>> อย่างถ้าเกิดว่าตามธรรมชาตินะถ้าคนเป็น
18:47เรียนทางด้านการแพทย์จะเข้าใจครับ
18:50>> เมื่อไหร่ที่อาหารลงกระเพาะปุ๊บเนี่ย
18:51เลือดจะต้องมาเลี้ยงกระเพาะเยอะขึ้นเพราะ
18:53ต้องย่อยต้องดูดซึมอาหารไปใช้
18:56>> เพราะฉะนั้นการที่เลือดมาเลี้ยงกระเพาะ
18:57เยอะขึ้นเนี่ยอวัยวะตึงต่างๆก็จะได้เลือด
19:00น้อยลงหัวใจก็ต้องบีบมากขึ้น
19:02>> ปอดก็ต้องหายใจแรงขึ้นเพื่อให้ได้
19:04ออกซิเจนมากขึ้นเพราะฉะนั้นความเหนื่อยเ
19:06จะเกิดขึ้น
19:07>> ครับ
19:08>> กระบังลมอยู่ตรงนี้กระเพาะอยู่ตรงนี้พอ
19:11คุณหายใจกับบังลมต้องตีลงเพื่อให้อากาศ
19:14มันเข้าไปในปอด
19:15>> ใช่
19:15>> แต่กระเพาะมันกันไว้เพราะนั้นน่ะกระบังลม
19:18ก็ทำงานไม่เต็มที่แล้วคนแค่ระยะสุดท้าย
19:20แค่กินก็ไม่อยากกินเพราะฉะนั้นกระบวนการ
19:22ย่อยเค้าก็ไม่ดีถ้าคุณอยากให้เค้าอ้วนคุณ
19:25ใส่ไปเยอะๆอาหารอืด
19:26>> ครับ
19:27>> มันก็ยิ่งทำให้กระบังลมเแย่ลง
19:29>> อื
19:29>> แล้วคนไข้พวกนี้นอนอย่างวัยอย่างหมอเอง
19:32เนี่ยบางทีก็สำลักน้ำลายขนาดเรามีมีสติ
19:34สัมปชัญญะดีอยู่ตื่นนะเราก็สำลักแล้วคน
19:37ไข้พวกเนี้ยระยะท้ายแล้วแรงก็ไม่มีบางคน
19:40กลืนน้ำลายก็ยังจะไม่ค่อยไม่ไหวน้ำลายก็
19:42ไหลเต็มไปหมดแต่บังคับให้เค้ากินพอเหลับ
19:45ปุ๊บเนี่ยพออาหารมันทนขึ้นมาจากการย่อย
19:47ไม่ทันถ้าเป็นกดไหลย้อนก็ทรมานแบบกดไหล
19:50ย้อน
19:50>> ถ้าเป็นอาหารทั่วไปก็คือมันก็ทนลงปอด
19:53>> ครับ
19:53>> เพราะงั้นสิ่งที่ตามมาคือคนไข้เติดเชื้อ
19:56on and off ติดแล้วติดอีกติดเชื้อเข้า
19:58โรงพยาบาลโรงพยาแก้ได้กลับบ้านกลับไปถูก
20:00กระบวนการเดิมอีกบังคับให้กินอาหารทางสาย
20:02ยางบ้างทางปากบ้าง
20:04>> นะเพราะฉะนั้นเนี่ยคนไข้พวกเนี้ยไม่สุข
20:07สบาย
20:07>> ครับ
20:08>> ถ้าเค้าไม่อยากอาหารอย่าไปบังคับนอกจาก
20:11นี้นะอาหารเนี่ยในคนแค่ระยะสุดท้ายที่เรา
20:13บังคับให้เค้ากินอาหารไม่ว่าจะทางปากหรือ
20:16ทางสายยางคนไข้กลุ่มเนี้ยหมอกล้าท้าเลย
20:19ว่าเกือบ 100% ทุกคนจะเข้าโรงพยาบาลด้วย
20:21โรคติดเชื้อที่ปอด
20:23>> อื
20:23>> แล้วพอติดเชื้อที่ปอดก็จะเหนื่อยมากขึ้น
20:25แต่เนี่ยเ้าก็จะเข้าๆออกๆเข้าๆออกๆแล้ว
20:28ทุกครั้งที่เข้าแล้วออกกลับบ้านได้คุณภาพ
20:30ชีวิตทางด้านการหายใจเขาจะแย่ลง
20:33แล้วอาหารที่ให้ไปนะบางส่วนดูดซึมไม่ดูด
20:36ซึมส่วนที่ดูดซึมได้พอเผาผันได้พลังงาน
20:40ปุ๊บก็จะต้องได้คาร์บอนไดออกไซด์
20:42>> ครับ
20:43>> คาร์บอนไดออกไซด์ก็ต้องขับที่ปอดอีก
20:45>> ครับ
20:45>> ไปกระตุ้นสูนสมองว่าจะต้องหายใจถี่ขึ้น
20:48อีกเพราะเนี้ยเค้าก็เหนื่อยมากขึ้น
20:50>> อื
20:50>> เพราะนั้นเนี่ยถ้าเป็นคนไข้ของผมในระยะ
20:52สุดท้าย 1 ไม่ต้องปลุกให้เขาตื่นเองอัน
20:54ที่ 2 ตื่นแล้วให้เค้าร้องขออาหารถ้าเขา
20:58ต้องการตัวผมเองจะไม่แนะนำให้ไม่แนะนำให้
21:03เชียร์ไม่แนะนำให้แบบฝืน
21:05>> อืเอาตัวนี้สิอันนี้อาหารเสริมอันนี้ดีนะ
21:07อันนี้อันอันนี้อันนี้อันนี้ออาเจ้จะได้
21:10อยู่นานๆอะไรเงี้ย
21:11>> ใช่เพราะฉะนั้นผมคือคือถ้าเป็นคนไข้ของผม
21:13ที่คุยกันถึงระดับนึงแล้วเนี่ยเราจะใช้คำ
21:16ว่าให้คนไข้ร้องขออาหารเอง
21:18>> ครับ
21:19>> ถ้าไม่ร้องขออาหารเราอย่าเอาความต้องการ
21:21ของเราเนี่ยไปแทรกแซงเพื่อให้คนไข้กิน
21:23อาหาร
21:24>> ครับเมื่อสักครู่เราเราได้คุยถึงสิ่งที่
21:26อาจารย์แบบรับมือจัดการมาตลอดเนาะทั้ง
21:29เรื่องของการที่อาจารย์น่ะเหมือนเป็นจุด
21:31เริ่มต้นเล็กๆกับการดูแลคนไข้ที่เป็นผู้
21:33ป่วยระยะสุดท้ายแล้วก็มีแต่ภาพรวมที่มี
21:37ทั้งคนที่เห็นด้วยส่วนนึงแต่ส่วนใหญ่ก็จะ
21:39มีคนที่ไม่เห็นด้วยแต่อาจารย์ก็สู้
21:41อาจารย์ก็ไฟท์โดยที่พอผมฟังแล้วเนี่ย
21:45อาจารย์ไม่ได้ไฟท์ด้วยแค่ความเชื่อแต่
21:47อาจารย์มีเหตุมีผลมีเค้าเรียกว่า
21:51>> ที่มาที่ไปมีการอ้างอิงอย่างเงี้ยซึ่งผม
21:53รู้สึกว่าผมชื่นชมในสิ่งที่อาจารย์ทำตลอด
21:55มาเลยทีเนี้ยประเด็นก็คือพอพอเราเริ่มต้น
21:59ตรงเแล้วเราทำมันไปเรื่อยๆเนี่ยคือมันมัน
22:03อาจารย์จะได้คุกคลีกับคนที่ใกล้วาระสุด
22:06ท้ายของชีวิตมากๆเนี่ยแล้วผมได้ยิน
22:08อาจารย์พูดก่อนหน้านี้ว่าเออมันจะมีโมเมน
22:11ที่คนที่ตายเนี่ยก็คือมันไม่ใช่จุดจบใช่
22:13มั้ฮะเออแล้วคำว่าไม่ใช่จุดจบของอาจารย์
22:17น่ะอยากให้อาจารย์ขยายเพิ่มเติมนิดนึงว่า
22:19ถ้าอย่างงั้นเนี่ยหลังจากตายแล้วเนี่ยเรา
22:21ไปไหนต่อ
22:22>> อืคืออ่าจริงๆแล้วเนี่ยเราจะไปไหนต่อ
22:26เนี่ยผมว่ามันเป็นสภาวะใจของเรา
22:29>> ครับ
22:30>> ว่าตอนนั้นน่ะเราจะมีเรามีสภาวะใจเป็นยัง
22:34ไงถ้าเราก่อนหลับเราสบายใจเราก็จะหลับ
22:38สบายครับ
22:39>> แต่ถ้าก่อนนอนหลับเนี่ยเราใจร้อนรนมากเลย
22:42หลับอันนั้นเนี่ยมันเหมือนกับหลับแล้วเรา
22:44ต้องไปวิ่งแข่งอ่ะมันก็จะไม่มีความสุข
22:46แล้วก็จะหลับยากมันก็จะมีแต่ความกังวล
22:49ทุกข์ใจเพราะฉะนั้นเนี่ยการที่เราจะต้อง
22:52จากร่างนี้ไปถ้าเรายอมรับความจริงได้เรา
22:55เอาความเชื่อของแต่ละคนที่มีอยู่ว่าอ่ะ
22:59ง่ายๆเลยนะทุกบ้านน่ะต้องมีตราสัญลักษณ์
23:02ของศาสนา
23:03>> ใช่
23:04>> อยู่ที่บ้านไม่ว่าจะพุทธคริสต์อิสลาม
23:06>> ก็จะต้องมีโลโก้สัญลักษณ์รักว่าศาสนาอยู่
23:10ที่บ้านแล้วทุกคนน่ะจะมีความเชื่อลึกๆว่า
23:15ตายแล้วเนี่ยพระเจ้าสอนว่ายังไงพระ
23:17พุทธเจ้าบอกว่ายังไงอ่ะอันเนี้ยมันเป็น
23:20ความเชื่อที่ณวันที่เรายังไม่ได้ถึงภาวะ
23:24คับขัน
23:24>> ครับ
23:25>> เราอาจเออระเหยลอยชายไม่ได้ไม่ไม่ได้
23:28เชื่อขนาดนั้นเลยไม่ได้คิดถึง
23:30>> ใช่แต่พอเมื่อวันที่เราเข้าสู่ระยะท้าย
23:33แล้วเนี่ยสิ่งเหล่าเนี้ยมันจะทำให้เราได้
23:38ระลึกถึงถ้ามีคนถามถึงอ่านะเพราะฉะนั้น
23:41เนี่ยคนไข้ของผมที่ที่ผมจะถามถึงเนี่ยผม
23:44จะถามว่าตายแล้วไปไหน
23:45>> ครับ
23:47>> พอถึงวันนึงที่เขาจะต้องจากร่างนี้ไป
23:49เนี่ยพอเขาถูกยิงคำถามเนี่ยมันจะทำให้
23:52เค้าเนี่ยตระหนักตระหนักว่าเฮ้ยเออว่ะตาย
23:56แล้วเราจะไปไหนซึ่งจริงๆแล้วเนี่ยตายแล้ว
23:59ไปไหนไม่ว่าคุณจะเชื่อว่ามีจริงหรือไม่มี
24:02จริงก็แล้วแต่แต่ความเชื่อของพวกเราเนี่ย
24:05มันจะถูกสอนมาว่าตายแล้วมันต้องไปไหนต่อณ
24:09วันเนี้ยคุณออกไปเฮลกูไม่เชื่อกูไม่เชื่อ
24:11แต่พอถึงวันนึงที่เข้าสู่เราสเอ่อเราเข้า
24:14สู่ระยะท้ายเนี่ยมันไม่มีที่พึ่งทางด้าน
24:17จิตใจที่จะไปเกาะ
24:20>> ครับ
24:20>> ปวดยังไงพ่อแม่ช่วยไม่ได้หมอแกปวดบางคน
24:23ซึ่งไม่เข้าใจตรงนี้ก็ช่วยไม่ได้ถึงแม้
24:26ว่าพอช่วยเรื่องปวดได้มันก็ยังรู้สึกว่า
24:29ไม่สบาย
24:30>> ครับ
24:30>> แต่พอเรายิงคำถามเนี่ยคนไข้ที่แบบยังรู้
24:34สึกว่า tens หรือเครียดจัดพอยิงคำถาม
24:38เนี่ยเราให้ลองให้เค้าเดินตามแนวทางความ
24:41เชื่อของเค้าเนี่ยคนไข้กลุ่มเนี้ยสามารถ
24:44คบได้ง่ายขึ้นนะครับผมขอยกตัวอย่างอีกอัน
24:47นึงก็คือ
24:48>> มีเพื่อนคนนึงที่ไม่เชื่อเรื่องศาสนา
24:50เหมือนกัน
24:50>> ครับ
24:51>> แล้วเไปเดินป่า
24:53>> ครับ
24:53>> แล้วเติดอยู่ในป่าเติดอยู่ในป่าไม่ใช่คน
24:56เดียวด้วยนะ 2 คนพอเค้าออกมาหลังจากที่
25:01พวกเราไปเจอเค้านะเบอกเลยว่าในช่วงที่
25:04เค้าติดอยู่ในป่าเนี่ยจิตเค้าปรุงแต่ง
25:06เยอะไปหมดเลยแล้วเเข้าใจแล้วว่าทำไมต้อง
25:09มีคนเราต้องมีศาสนาเป็นที่พึ่งของจิตใจ
25:13เพราะตอนนั้นเนี่ยโอ้โหเขาบอกว่าถ้าถ้าเ
25:16ไม่ได้นึกถึงเรื่องศาสนาหรือเรื่องที่
25:19พึ่งทางจิตใจเไม่สามารถที่จะอยู่ได้
25:22>> อื
25:22>> อันเนี้ยซึ่งเราเองไม่เคยมีประสบการณ์ว่า
25:25เราไปติดในป่าคนเดียว
25:26>> เราคงไม่อยากไม่อยากไปทำอย่างงั้นน่ะเนาะ
25:27>> เออเราก็ไม่อยากไปทำอย่างงั้นแต่ว่าด้วย
25:29คำพูดของเค้าเนี่ยเราเลยรู้สึกว่าวันนึง
25:32ที่ใจมันไม่มีที่พึ่งอ่ะ
25:34>> ครับ
25:34>> มันต้องหา
25:35>> อือื
25:36>> มันจะหาควานหาของมันเองโดยอัตโนมัติ
25:39>> อื
25:39>> อ่านะแล้วเรามาดูคนแค่ระยะสุดท้ายของเรา
25:42วันที่เขาจะต้องจากไปเนี่ยต่อให้สมมุติ
25:45ว่าวันเนี้ยหมอยังไม่เชื่อว่าตายแล้วต้อง
25:48ไปต่อ
25:49>> ครับ
25:49>> แต่หมอรู้ว่าคนไข้ระยะสุดท้ายทุกคนเนี่ย
25:52ถ้าพูดเรื่องศาสนาเนี่ยเขาจะคามดาว
25:55>> อ่า
25:56>> เขาจะสงบ
25:56>> อื
25:57>> เขาจะ
25:59ทุกข์ทรมานทางด้านจิตใจน้อยลง
26:01>> เอ้ยเหมือนๆมันมีเหมือนมีที่ที่พึ่งกัน
26:03ที่พึ่งที่ที่จะรู้สึกว่า
26:05>> ที่ทางใจ
26:06>> คิดเรื่องนี้แล้วสบายใจ
26:08>> ออ
26:09>> คือเค้าเองอาจจะไม่อยากตายแต่ศาสนาเท่า
26:14นั้นที่บอกเค้าว่าเค้าเค้าต้องไปอยู่กับ
26:18พระเจ้าครับ
26:19>> เค้าต้องตายแล้วบุญกุศลที่เขาทำไว้เนี่ย
26:22จะทำให้เขาไปสู่ภพภูมิใหม่ชาติใหม่ที่ดี
26:24>> อื
26:25>> มีศาสนาเท่านั้นที่พูด
26:27>> ครับ
26:28>> ในชีวิตประจำวันของเราเนี่ยถามว่าเราจะ
26:32ไม่พูดเรื่องเรื่องนี้ยกเว้นว่าเราจะมีคน
26:35เราจะมีความศรัทธาในความเชื่อศาสนา
26:38>> หรือเราเข้าวัด
26:39>> หรือเข้าโบสถ์ก็จะมีการพูดเรื่องพวกนี้
26:42>> ใช่ครับ
26:42>> เพราะฉะนั้นเนี่ยพอถึงวันนึงที่มันรู้สึก
26:44ว่าinsecียureรู้สึกไม่มั่นคงแล้วจิตใจ
26:47เฮ้ยเริ่มหวั่นไหวเริ่มจะไม่รู้สึกโอโห
26:50ฉันจะตายแล้วฉันจะอะไรยังไงแล้วมันจะเป็น
26:52ยังไงต่อไอ้เนี่ยไอ้สิ่งเหล่าเนี้ยมันจะ
26:55มาจากประสบการณ์ของหมอเนี่ยตายแล้วมันไป
26:58ต่อจริงๆยกตัวอย่างอย่างง่ายสุดเลยน้อง
27:01สาวหมอเนี่ยนะเสียชีวิตแล้วเนี่ย
27:03>> อ๋อแล้วหมอรู้สึกว่าเขาไปไม่ดีในความรู้
27:06สึกของเรานะ
27:07>> เพราะเขาทั้งขี้โมโหไม่ได้ค่อยช่วยดูแล
27:10พ่อแม่เท่าไหร่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุเสีย
27:12ชีวิตโดยการไม่ได้เตรียมตัวอะไรไว้เลย
27:15แล้วหมอก็มีความสงสัยในใจว่าเฮ้ยเค้าจะไป
27:19ภพภูมิดีมั้ยเราอยากให้เค้าไปภพภูมิดี
27:22>> อืครับ
27:23>> ทั้งๆที่เราเองก็ยังพิสูจน์ไม่ได้
27:25>> ว่าเฮ้ยตายแล้วยังต้องไปต่อจริงมั้ยแต่
27:28เรามีความประสงค์ความอยากเลยแหละอยากให้
27:30เค้าไปภพภูมิที่ดี
27:33>> หมอก็ตะเวเป็นทำบุญอ่านธรรมะ
27:36>> ว่าเฮ้ยแล้วเราจะรู้ได้ยังไง
27:38>> ว่าเ้าไปดีจริงมั้ยหมอศึกษาธรรมะ 7-8 ปี
27:41จนกระทั่งหมอรู้สึกว่าเรื่องพวกเนี้ยหมอ
27:43ลืมไปแล้วว่าน้องไปอยู่ไหนจนกระทั่งมี
27:46อยู่วันนึงหมอไปทำบุญ
27:48>> ครับ
27:48>> สร้างรันวัดหลังจากสร้างรันวัดเสร็จหมอ
27:50ฝันว่าน้องหมอมาหาอื
27:53>> วันรุ่งขึ้นพระอาจารย์ที่ท่านรับรับว่าจะ
27:57ช่วยสร้างให้อ่าท่านโทรมาว่าเนี่ยอาตมา
28:01อุทิศบุญให้น้องหมอหมอครอบครัวหมอ
28:04>> ญาติหมอ
28:06>> แล้วไปเจอน้องหมอคนเนี้ยเไปอยู่ในนรก
28:10>> อ๋อ
28:10>> แล้วอาตมาก็ให้เโมทนาพอเโมทนาสาธุจิตเ
28:14เปลี่ยนภพภูมิแล้วก็บอกเจะมาขอบคุณหมอคืน
28:18นี้หมอฝันวันรุ่งขึ้นพระอาจารย์โทรมาว่า
28:21น้องสาวมาขอบคุณหรือยัง
28:23>> โอ้ยคนลุก
28:23>> มันมันไม่ใช่เหตุบังเอิญน่ะ
28:25>> เออ
28:25>> แล้วหมอเจอเหตุการณ์อย่างเงี้ยกับคนไข้
28:29กับคนทั่วๆไปกับญาติคนอื่น
28:31>> ไม่ใช่แค่ครั้งไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่
28:35เหตุการณ์ของน้องหมอเนี่ยเป็นอะไรที่หมอ
28:36ประทับใจแล้วก็
28:39ไม่รู้ลืมอ่ะอืแสดงว่าจิตสุดท้ายก่อนตาย
28:42เนี่ยมีผลมากๆใช่มั้ครับต่อภพภูมิต่อไป
28:45ของเรา
28:45>> 1 จิตสุดท้ายต้องไปต่อจริงๆจิตสุดท้ายมี
28:48ผลไม่มีผลขอให้เรานึกเพียงแค่ว่าก่อนนอน
28:51ถ้าเราร้อนรนกับก่อนนอนถ้าเราสุขสบายใจ
28:54>> คืนไหนเราหลับสบายกว่ากัน
28:55>> อ่าแน่นอนครับ
28:56>> เพราะฉะนั้นการตายก็เหมือนกันถ้าคุณตาย
28:58ด้วยใจร้อนรนกับคุณตายด้วยใจที่แบบเตรียม
29:01บุญเตรียมกุศลเตรียมเดินทางเพราะฉะนั้น
29:03เนี่ยไม่ต้องไปรู้เลยว่าตายแล้วไปจริง
29:06หรือไม่จริงแค่เราพิสูจน์จากการหลับของ
29:08เราอ่ะถ้าเราหลับด้วยใจที่สุขสบายเราก็จะ
29:12คืนนั้นเราก็จะหลับง่ายหลับอย่างมีความ
29:14สุขถ้าเรามีแต่เรื่องกังวลเฮ้ยกูจะหลับ
29:17มั้ยวะเฮ้ยพรุ่งนี้เขาจะมาทวงหนี้กูมั้ย
29:22เฮ้ยเห็นมีเพื่อนบอกว่าแฟนเราไปมีกิ๊กพอ
29:25ใจร้อนรนอย่างเงี้ยคืนนั้นยังไงเราก็หลับ
29:28ยากหลับไม่สบายหลับไม่มีความสุข
29:30>> ครับ
29:31>> อันนี้แค่การหลับเพราะฉะนั้นการตายก็
29:32เหมือนกันเราอาจจะไม่ต้องไปมองหรอกว่าภพ
29:35ภูมิใหม่มีจริงไม่จริงแต่เราสามารถ
29:36พิสูจน์ได้เลยว่าถ้าคุณตายก่อนตายคุณใจ
29:40สงบสุขมีความสุขไม่มีห่วงรู้สึกว่าบุญ
29:44กุศลการช่วยเหลือคนใครๆก็เชิดชูเราทำบุญ
29:47กับศาสนาทำบุญกับโรงพยาบาลช่วยเหลือ
29:50ครอบครัวพี่น้องเราที่ยากจนช่วยเหลือแม้
29:52แต่หมาข้างถนนอะไรอย่างเงี้ยเราก็จะสบาย
29:54ใจเพราะฉะนั้นการตายของเรามันก็สบายใจ
29:57>> บางคนเนี่ยเไม่ได้เชื่อศาสนาไม่ได้แบบไม่
29:59ได้นับถือศาสนาใดเป็นพิเศษแต่ว่าเื่อ
30:01เชื่อว่าเออทำดีไม่ไม่ได้เบียดเบียนใคร
30:03เนี่ยเออสุดท้ายเนี่ยเค้าจะได้ตายดีมั้
30:05ครับ
30:05>> อถ้าเค้าร้อนรนเพราะเไม่เค้าไม่ได้มีความ
30:07เชื่อทางด้านศาสนาอะไรเลยแต่เค้าร้อนรน
30:10ก่อนตายเนี่ยเพราะฉะนั้นความร้อนรนตรง
30:12เนี้ยไม่มีใครชอบอ่ะเหมือนตอนที่หมอบอก
30:15ว่าตอนเรากังวลว่าแฟนไปมีกิ๊กอ่ะเราไม่
30:18เชื่อว่าแฟนเราจะมีกิ๊กแต่มันมีเหตุการณ์
30:20ที่ทำให้เราคิดว่าแฟนจะมีกิ๊กเข้ามาคืน
30:23นั้นเราหลับสบายมั้ย
30:24>> โอหหลับไม่ได้เลย
30:25>> ไม่ได้ไม่ได้นอนแล้วไปไปหาแฟนเลยใช่เพราะ
30:28ฉะนั้นนะคนที่มีศาสนาหรือไม่มีศาสนาถ้ามา
30:30เป็นคนไข้ของผมนะ
30:31>> ครับ
30:32>> ผมจะทำให้เค้าสบายใจ
30:33>> อื
30:34>> หลักการสบายใจที่สุดนะให้เค้านึกถึงสิ่ง
30:36ที่เขาเคยได้รับรางวัลสมมุตินะ
30:38>> อ่า
30:39>> อ่ารางวัลบุคคลดีเด่นลูกเค้าเคยได้รางวัล
30:42ลูกเรียนเก่งที่สุดในโรงเรียนอ
30:44>> ได้ชิงทุนไปต่างประเทศ
30:46>> ครับ
30:47>> หรือเตียงข้างๆไม่มีพัดลมเราแนะนำว่าเออ
30:50เตียงข้างๆนะเค้าร้อนเ้าไม่มีตังค์ซื้อ
30:52พัดลมซื้อพัดลมให้เตียงข้างๆมั้ย
30:54>> วันรุ่งขึ้นพัดลมมาตั้งคนข้างๆคนไข้เตียง
30:58ข้างๆได้พัดลมนอนสบายแค่เค้าเห็นแค่เนี้ย
31:01เค้าก็มีความสบายใจละ
31:03>> เพราะฉะนั้นเค้าให้หมอพยายามจะทำให้เค้า
31:05อยู่กับปีติสุขที่เราเห็นได้ด้วยตาเนื้อ
31:08ของเราเลยแหละว่าโอเคเราทำอย่างเนี้ยแล้ว
31:10เมีความสุขกับสิ่งที่เขาได้เสพณปัจจุบันณ
31:14ตอนนั้น
31:15>> นึกถึงลูกที่ประสบผลสำเร็จนึกถึงภรรยาที่
31:17ไม่เคยนอกใจ
31:19>> ครับ
31:19>> นึกถึงคนไข้เตียงข้างๆที่เขาช่วยเหลือ
31:21เตียงข้างๆให้พ้นจากทุกขเวทนา
31:23>> ครับ
31:23>> แค่อุจจาระเลอะแล้วไม่มีแพมเพิรพอวันรุ่ง
31:26ขึ้นเห็นแพมเพิรอ้าวันนี้มีแพมเพิรใส่
31:29เพราะฉะนั้นความสบายสบายใจของเขาก็เกิด
31:31ขึ้นะเนี่ยอย่างเงี้ยหมาว่าเาตายดีณณสาย
31:35ตาที่เราเห็นเลย
31:36>> แล้วมีมั้ครับอาจารย์ที่คนที่แบบถึงวาระ
31:38จริงๆที่จะต้องใกล้ตายแล้วจริงๆอย่าง
31:40เงี้ยแต่เขาไม่ยอมไป
31:42>> มีคนไข้ที่ไม่ยอมตายที่หมอเจอนะมีอยู่
31:46หลายคนเขาจะไม่ยอมเอายามอร์ฟีนแก้ปวดเขา
31:50จะไม่ยอมหลับแต่ท้ายสุดเนี่ยธรรมชาติเไม่
31:53สามารถบังคับธรรมชาติได้เค้าก็ต้องหลับ
31:56อยู่ดี
31:56>> เออตะกี้ตะกี้เราพูดถึงเรื่องของที่ว่าคน
31:59ที่ไม่ยอมยอมไปนะอาจารย์ใช่มั้แล้วก็มัน
32:02มากกว่าการที่ตัวคนไข้ไม่ยอมไปญาติๆไม่
32:05ยอมให้ไป
32:05>> ใช่โอ้โหถ้าเจ้าตัวไม่ยอมไปเนี่ยเรายัง
32:09รู้สึกว่าเขาเลือกของเขาเอง
32:11>> ใช่
32:12>> เราก็แค่ยอมรับว่าเขาเลือกของเขาเองแต่
32:15ถ้าญาติไม่ยอมให้เขาไปเนี่ย
32:16>> ช่วยๆช่วยปั๊มรอๆรอๆอากงมาจากบางปาอิน
32:20ก่อนได้มั้คะ
32:21>> รอหน่อยได้มั้คะขอสักครึ่งชั่วโมงชั่วโมง
32:23นึงก็ได้ค่ะถ้าหมอเจอเคสพวกเนี้ยมันดูด
32:26พลังเรามหาศาลเลยคือ
32:30เรารู้ว่า 1 วินาทีที่คนไข้ระยะสุดท้าย
32:32ต้องอยู่บนเตียงเนี่ยมันทรมาน
32:35เราเอาง่ายๆเลยนะคนไข้ของหมอระยะสุดท้าย
32:38บางคนเนี่ยไม่สามารถแม้แต่กระพริบตาได้
32:41ไม่สามารถกลืนน้ำลายได้เราลองนั่งแบบไม่
32:45กระทิบตาสัก 1 นาทีว่ามันทรมานแค่ไหนเรา
32:49ทนไม่ได้หรอกเราจะแสบ
32:52แล้วคนไข้คนเนี้ยไม่ใช่คนไข้คนนี้คนไข้
32:55กลุ่มนี้คือ
32:56>> ที่ถูกขอร้องอย่างนั้นน่ะเนี่ยการที่เรา
33:00วัดว่าคนไข้ไม่รับรู้ความรู้สึกเนี่ยเรา
33:03ใส่ตัวกระตุ้นเข้าไปแล้วคนไข้ไม่สามารถ
33:07แสดงปฏิกิริยาของการใส่ตัวกระตุ้นออกมา
33:10เราเลยแปลผลว่าเค้าไม่ตอบสนองแต่เราไม่
33:13สามารถบอกได้ว่าเค้ารับรู้หรือไม่รับรู้
33:17เหมือนโทรศัพท์เครื่องนึงเสีย
33:19>> ครับ
33:19>> หมอโทรเข้าโทรศัพท์เครื่องเนี้ยติดแต่ทุก
33:22คนเห็นว่ามันก็ไม่เห็นมีแสงเสริงอะไรเลย
33:25แต่ตัวโทรศัพท์เองอ่ะมันรับรู้ได้เพราะ
33:28ฉะนั้นในคนแค่แม้สุดท้ายถึงแม้เขาจะไม่
33:30ตอบสนองนะเราบอกไม่ได้นะเค้ารับรู้หรือ
33:32ไม่รับรู้แล้วถ้าเกิดเค้ารับรู้ถึงความ
33:35รู้สึกได้เถูกทรมานอย่างนั้นเนี่ย 1 วัน 1
33:39เดือน 1 ปีแม้แต่ 1 วินาทีถ้าเราถึงจุด
33:43ไคแมกที่เรารู้สึกว่าเราลืมตาแล้วไม่
33:46สามารถกระพริบตาได้มันแสบจนสุดๆแล้วเนี่ย
33:49แล้วเราต้องทนอย่างนั้นต่ออีก 1 วินาทีนะ
33:51เราก็ไม่อยากจะทนเพราะฉะนั้นเนี่ยหมอจะ
33:54ให้ความสำคัญกับให้ทำไมธรรมชาติคนไข้เป็น
33:57ตัวกำหนดถ้าคนไข้เขาพร้อมที่จะไปหรือ
34:00ธรรมชาติที่เขาจะต้องไปแล้วเนี่ยหมอจะบอก
34:03เลยว่าอย่าเอาเงื่อนไขแห่งเวลาอย่าเอา
34:06เงื่อนไขแห่งความรักความผูกพันอะไรก็แล้ว
34:09แต่มาดึงให้เขาอยู่นานขึ้นโดยผิดธรรมชาติ
34:13แม้แต่ 1 วินาที 2 วินาทีบางคนครึ่งวัน 2
34:16วันลูกกำลังซื้อตั๋วจากอเมริกาจะกลับมา
34:19เงี้ยแบบหมอฟังแล้วหมอรู้สึกว่าโอ้โหมัน
34:22ดูดพลังเราเหลือเกินเพราะคนไข้เต้องทรมาน
34:25เพิ่มขึ้นน่ะคือในบทความของหมอที่เขียนลง
34:27ไปใน Facebook นะ
34:28>> ครับ
34:29>> อย่าเอาเงื่อนไขแห่งเวลาอย่าเอาเงื่อนไข
34:31แห่งความผูกพันลูกกำลังจะรับปริญญาหลาน
34:34กำลังจะคลอดลูกเอ่ออีกคนกำลังกลับมาจาก
34:37อเมริกาหรือรอลูกเลิกจากงานก่อนให้มาเจอ
34:41หน้ารอพบกันทุกคนแล้วถึงจะยอมให้จากไป
34:43อะไรเงี้ยเพราะฉะนั้นเนี่ยสำหรับไอเดีย
34:46ของผมนะผมเอาคนไข้เป็นศูนย์กลางเป็นจุด
34:49สำคัญ
34:49>> อื
34:50>> แต่ก็จะมีหมอหลายๆคนหลายๆสาขาที่มองว่า
34:55กายสังสังคมจิตวิญญาณคำว่าสังคมนี่แหละ
34:58เอาครอบครัวแล้วถามว่าเจ้าตัวที่ต้องถูก
35:01ผลกระทบของความทุกข์ทรมานเขาต้องการอย่าง
35:03นั้นมั้ย
35:04>> ครับ
35:05>> แต่ถ้าเกิดเป็นผมนะผมถามคนไข้ก่อนเลยแม้
35:08แต่ถ้า 1 วินาทีต้องอยู่ต่อด้วยความทุกข์
35:11ทรมานเขาจะยอมทนมยหรือเขายอมไปเร็วไปช้า
35:15ได้แต่ขอไปแบบไม่ทรมานเลยเพราะเนี้ยเรา
35:19เอาคนไข้เป็นศูนย์กลางเป็นตัวตั้งไม่เอา
35:22ศูนย์กลางของคนไข้เป็นตัวตั้งนะลูก 4 คน
35:25ลูก 5 คนเมีย 1 คนอ่ะเมีย 2 คนปู่ย่าตา
35:29ยายเอาความต้องการของพวกเค้าโอคนไข้ทรมาน
35:33ตายส่วนใหญ่นะมันเป็นเรื่องของแหมไม่อยาก
35:36จะบอกเลยว่ามันเป็นเรื่องของกรรมอ่ะคุณ
35:39เลี้ยงลูกยังไงลูกถึงอัตราแรง
35:41>> อ๋อ
35:42>> คุณเลี้ยงลูกแบบสบายใจแม่อธิบายถึงความ
35:45เมตตาไม่อธิบายถึงความทุกข์ทรมานไม่
35:48อธิบายของความรู้สึกเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา
35:51แต่คุณเลี้ยงเค้าด้วยอัตตราว่ากูต้องมา
35:53ที่ 1 กูต้องมาที่ 1 ครับ
35:55>> ไม่มองคนรอบข้างไม่ยอมรับความจริงว่าจะ
35:57ต้องสูญเสียเพราะฉะนั้นเนี่ยหมอต้องใช้
36:00กระบวนการนี้แหลโจทย์ว่าทำไมคนไข้คนนี้เ
36:03ถึงทรมานส่วนใหญ่ก็เยอะอยู่นะที่ผมไป
36:08สามารถช่วยพูดให้ครอบครัวเขายอมยอมปล่อย
36:11ให้ไปตามธรรมชาติแต่ก็จะมีอยู่ส่วนนึงที่
36:14แบบพูดไม่สำเร็จไอ้พวกที่พูดไม่สำเร็จนอก
36:17จากพูดไม่สำเร็จแล้วเนี่ยยื่นโตถึงเราว่า
36:21แย่ๆ
36:22>> อ่า
36:23>> หมออะไรมาพูดเรื่องความตายอื
36:24>> หมออะไรจะปล่อยให้พ่อผมตายโดยที่ไม่ทำ
36:27อะไรต่ออะไรอย่างเงี้ยก็มันมีมีทุกแบบ
36:30>> กลายเป็นว่าเราความหวังดีของเรากลายเป็น
36:33ความจุ้นจ้าน
36:34>> ใช่แล้วก็
36:36ดี[เสียงหัวเราะ]อะไรประมาณนี้
36:38>> นั้นไม่กล้าพูด
36:38>> แต่เรารู้สึกว่าถ้าเราเบส on หลักการที่
36:41ว่าเฮ้ยทุกคนจะต้องจากไปจากไปอย่างไม่
36:44ทุกข์ทรมานหน้าที่เราคือช่วยเหลือคนไข้
36:46ทุกคนที่ที่เราสามารถช่วยเหลือได้
36:49>> อื
36:50>> เราต้องทะเลาะกับญาติบ้าง
36:51>> ครับ
36:52>> เราต้องไปเผยความจริงให้คนไข้รู้ได้ว่า
36:55ยังไงคุณก็ต้องตายแต่ถ้าเกิดคุณย้อมรับ
36:58ความจริงนะคุณจะตายไม่ทรมานแต่ถ้าคุณไม่
37:00ยอมรับความจริงนะคุณจะต้องแลกมาความทุก
37:02ทรมานนะอ่าที่เชื่อเราก็มีไอ้ที่ไม่เชื่อ
37:05เราอันนั้นคุณกลับไปกลับไปยื้อตัวเองก่อน
37:08ถึงวันนึงถ้าคุณรู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้ว
37:12>> หมอยินดีอ้าแขนรับ
37:13>> ครับ
37:14>> เราต้องเปิดใจสำหรับตรงนี้
37:16>> อถ้าพูดถึงในแง่ของถูกผิดอ่ะมันไม่มีถูก
37:19ไม่มีผิดนะครับอาจารย์ของพวกเนี้ยคือบาง
37:22คนก็จะมองว่าวิธีการนี้มันถูกวิธีการนี้
37:24มันผิดผมว่ามันมันอยู่ที่ว่าวิธีการไหน
37:27ที่มันใช้การได้กับชีวิตของคนคนที่เราดู
37:30แลมากกว่าชีวิตของคนละรอบข้างมากกว่าแล้ว
37:33มันไม่ได้หมายความว่าถ้าเราเลือกแบบนี้ไป
37:35แล้วมันจะมันจะไม่ดีบางทีบางบางคนญาติบาง
37:38คนกลัวว่าถ้าเราไม่ยื้อต่อเหมือนเราทำบาป
37:40กับพ่อทำบาปกับแม่บางทีก็มีความเชื่อไง
37:43แต่ทีนี้พอเป็นความเชื่อปั๊บมันก็จะมีถูก
37:45ผิดควรไม่ควรและ
37:46>> ขอขอขยายความตรงนี้นิดนึงอาจารย์
37:48>> ระหว่างอันนี้กับอันนี้
37:50>> อันนี้บาปจะเยอะกว่ากันอันนี้นะไม่ยอมให้
37:54พ่อตายพ่อทรมานมากเลยลูกขอยื้อต่อเพราะ
37:59ถ้าลูกปล่อยให้พ่อตายลูกจะรู้สึกบาปและ
38:02ผิดมาก
38:03>> ใช่ๆครับ
38:04>> ในมุมมุมมองกลับกันของเจ้ากรรมนายเวรยิ่ง
38:06ทรมานมากยิ่งแค้นมากยิ่งโมโหมากพ่อแม่รู้
38:09สึกว่าทรมานมากไม่อยากจะทนแล้วซึ่งความ
38:12ทุกข์ทรมานแต่ลูกกลับให้ทรมานมากเนี่ย
38:16เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเราจะโกรธเนี่ยเราควร
38:19จะโกรธคนที่ทำให้ทรมานมากหรือคนที่ยอม
38:22ปล่อยให้ตายไปตามธรรมชาติแล้วไม่ทรมานถ้า
38:25เป็นเราเราจะโกรธอันไหนมากกว่ากัน
38:27>> เออก็ต้องโกรธเป็นเรานะ
38:29>> เออถ้าเป็นเราก็ต้องโกรธให้ทำไมต้องให้กู
38:30ทรมาน
38:31>> เออ[เสียงกระแอม]
38:31>> เพราะฉะนั้น
38:32>> ปล่อยๆกูไปเหอะ
38:33>> ปฏิกิริยาของความโกรธเนี่ยมันจะแปรผันกับ
38:36กรรมที่เราสร้างไว้
38:38>> อื
38:39>> ก็มีคนไข้ที่ถูกคอนเซาเข้ามาเป็นจำนวนมาก
38:43ที่ลูกเต้าได้ยื้อไว้
38:45>> ครับ
38:45>> พอมาคุยกับเราเนี่ยเ้ารู้สึกว่าเค้าได้
38:48ยื้อพ่อแม่ไปแล้ว
38:49>> อืม
38:50>> ผมได้แต่แนะนำว่าให้คุณขอเข้ามานะขอเข้า
38:53มาพ่อแม่
38:54>> ครับ
38:55>> จะรู้ตัวไม่รู้ตัวก็แล้วแต่ถ้าคุณมีลูก
38:58เรียกลูกมาฟังด้วยเรียกลูกให้มาเข้าใจ
39:01ด้วยว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปเนี่ยมันผิดที่
39:04ทำให้พ่อแม่ทรมานนานขึ้นถ้าคุณไม่ให้ลูก
39:07เข้าใจว่าสิ่งที่คุณทำไปแล้วมันผิดวันนึง
39:10นะลูกมันก็ต้องทำตามสิ่งที่คุณเคยทำแหละ
39:13เพราะคุณสอนมันด้วยพฤติกรรมแต่ถ้าคุณยอม
39:16รับความจริงขอเข้ามาเนี่ยนะลูกเห็นว่าเออ
39:19พ่อไม่ได้ต้องการอย่างนี้พ่อเพิ่งเข้าใจ
39:21หลังจากที่เราได้แนะนำ
39:23>> ครับ
39:24>> อ้านะขอเข้ามาพ่อแม่แล้วก็ให้ลูกได้เข้า
39:27ใจ
39:27>> ให้มันจบที่รุ่นเรา
39:29>> ใช่ไม่งั้นนะคุณยืพ่อแม่ต่อ
39:33>> ลูกกระทำกับเราต่อ[เสียงหัวเราะ]
39:35>> กรรมมันตามทานคุณให้กรรมตรงเนี้ยฝังเข้า
39:39ไปใน DNA ของตระกูลน่ะ
39:41>> โอย่างงี้ผมต้องสอนลูกแล้วต้องเตรียมตัว
39:43และเพราะผมก็ไม่อยากจะนอนพงาบแล้วก็แบบ
39:45โอ๊ยไม่เอา
39:46>> อ้าเราทำกับพ่อเราหรือเปล่าล่ะ
39:48>> ไม่ๆยังๆๆแต่แต่ถึงเวลาแล้วผมว่าก็จะให้
39:52เค้าสบาย
39:52>> อ่าเราต้องเอาครอบครัวของเราเนี่ยมาวาง
39:54แผนระยะท้ายว่า
39:55>> ครับ
39:56>> ถ้าถึงระยะท้ายที่คุณภาพชีวิตไม่โอเคแล้ว
40:01>> ครับ
40:01>> อายุอนามสมควรแล้วเป็นโรคที่รักษาไม่หาย
40:04แล้วทนทุกข์กับความทุกข์ทรมานแล้วยอมรับ
40:07ได้มั้ว่าเราจะต้องจากไป
40:09>> ครับ
40:09>> ถ้าเรายอมรับได้ลองเลือกว่าอยากอยากจากไป
40:12แบบสบายๆหรืออยากอยู่ต่อแต่ต้องใส่สายยาง
40:16นะต้องฟอกเลือดนะครับ
40:18>> ต้องไปเจาะเลือดทุกวัน
40:19>> ครับ
40:20>> ต้องพลิกตัวทุกครึ่งชั่วโมงหรือ 1 ช่มง
40:23>> ครับ
40:24>> ต้องเปลี่ยนสายปัสสาวะ
40:25>> อื
40:25>> ต้องใส่สายค้างจมูกให้อาหารเพื่อที่จะ
40:29ต้องการอยู่ต่ออีกแป๊บนึงคือวัน 2 วัน
40:32เดือนนึงหรือบางคนโชคร้ายอาจจะอยู่เป็นปี
40:34>> ครับ
40:35>> เพราะฉะนั้นอยากทรมานแบบนั้นหรือยอมรับ
40:37ความจริงแล้วให้ธรรมชาติมาทำงานพอหลับก็
40:39ไม่ต้องปลุกไม่อยากอาหารก็ไม่ต้องไปฝืน
40:41มันเดี๋ร่างกายมันจะทำให้ชัดดาวน์ไป
40:44อัตโนมัติซึ่งตรงเจะทำให้ตายไม่ไม่ทรมาน
40:47>> อ่าโอเค
40:48>> เพราะเราเลือกอย่างนี้เราก็รู้ออพ่อเรา
40:51เลือกอย่างี้
40:52>> เราก็บอกลูกเราเนี่ย
40:53>> ป๊าชวนไปคุยกับอาปู่อาปู่ต้องการอย่างนี้
40:57อากงต้องการอย่างนี้
40:58>> อ่าพอถึงวันนึงที่อากงเข้าระยะท้ายก็ใช้
41:01กระบวนการที่อากงได้เลือกไว้ที่ปู่ได้
41:03เลือกไว้ครับ
41:04>> เพราะฉะนั้นเนี่ยเราก็สอนลูกสอนหลานของ
41:06เราอากงก็ได้สิ่งที่ปรารถนาคือแบบออโอเค
41:10มันต้องตายฉันขอตายแบบไม่ทรมาน
41:12>> ครับ
41:12>> แต่ถ้าเกิดเราอัตราเราตัวเองเป็นหลักนะ
41:14เราต้องการอย่างนี้แม่เราก็ต้องการอีกแบบ
41:17อีกหน่อยหลานเรามันก็เลียนแบบเราเหมือน
41:19กันเพราะฉนั้นเอาคนไข้เป็นศูนย์กลางแล้ว
41:21มานั่งคุยกันในครอบครัว
41:23>> ถึงขบวนการตาย
41:24>> ถ้าอยากตายสบายต้องยังไงถ้าอยากยื้อชีวิต
41:27อาจจะไม่ต้องอะไรมากเพราะหมอทุกคนเเรียน
41:30เรื่องการยื้อชีวิตมาอยู่แล้ว
41:32>> ถ้าอยากตายสบายอาจจะต้องปรึกษาหมอที่วาง
41:34แผนระยะท้าย
41:35>> ครับ
41:35>> ถ้าเกิดว่าถึงระยะท้ายแล้วต้องการตายสบาย
41:38ควรจะทำยังไงอ่าอย่างน้อยต้องหาองค์ความ
41:41รู้
41:42>> ครับ
41:42>> โรงพยาบาลที่เราเข้าประจำโรงพยาบาลที่มี
41:44หลักการในเรื่องของการดูแลผู้ป่วยระยะสุด
41:46ท้ายว่าโรงการโรงพยาบาลนี้มีหลักการอย่าง
41:48นี้โรงพยาบาลนี้มีหลักการอย่างงี้หมอคน
41:50นี้มีหลักการอย่างี้อย่างน้อยก็หาข้อมูล
41:52ไว้ก่อน
41:53>> เหมือนเราจะกินหอยทอดเงี้ย 10 ล้านขายไม่
41:55เหมือนกันเรายังเลือกเฉพาะร้านเลย
41:57>> อันนี้แค่กินนะแต่เรื่องความตายมันทรมาน
41:59มากกว่านั้น
42:00>> จริง
42:01>> อ่าเราก็ควรจะเลือกร้านที่มันแบบอร่อยถูก
42:04ใจหมอที่หลักการนี้ถูกใจเรา
42:07>> ถูกจริดิษฐ์เราอ่าใช่มั้เราก็ต้องเลือก
42:10ใช่มั้ฮะทีเนี้ยเราพูดถึงเรื่องการยึด
42:12ชีวิตมาในในมุมของ[เสียงกระแอม]คนไข้ใน
42:15มุมของผู้ป่วยในมุมของญาติแล้วทีเนี้ยใน
42:18มุมของเรื่องของค่าใช้จ่ายบ้างในมุมของ
42:21เรื่องเศรษฐกิจบ้างในมุมของงบประมาณบ้าง
42:23ว่าในแต่ละปีแต่ละปีที่มีการยื้อชีวิต
42:26เนี่ยคอร์สพวกเนี้ยเยอะมั้ครับอาจารย์
42:28>> คืออย่างเอาง่ายๆเลยนะสมว่าถ้าอยู่โรง
42:31พยาบเอกชนเข้า ICU วันละ 50,000 สมมุติ
42:34>> ครับ
42:35>> คุณยื้อไปเดือนนึง 50,000 * 30 ล้าน
42:39>> ล้าน
42:40>> 15ล้านอ่ะสมว่าวันละ 50,000
42:42>> ครับ
42:42>> 10 วัน 500,000
42:44>> ครับ
42:45>> 20 วันล้านเดือนนึงล้านแต่ถ้าคุณยอมรับ
42:48ธรรมชาติ
42:50ไม่จำเป็นต้องเข้า ICU
42:52คนไข้ไม่ต้อง
42:55หลับก็ไม่ต้องไปปลุก
42:57ก็ให้เค้านอนที่บ้านได้ไม่อยากกินก็ไม่
43:00ต้องไปฝืนครับไม่ต้องเสียสักบาทนึงอาจจะ
43:04เสียเพียงแค่ว่าโอเคถ้าคนไข้เหนื่อยก็
43:07ต้องเอายาทุเรอาการเหนื่อยถ้าคนไข้ปวดเอา
43:09ยาทุเราอาการปวดแต่จุดประสงค์ของเราที่
43:12ให้ยาคือเพื่อทุเลาทรมานยกตัวอย่างนะภาค
43:17วิชาอายุธุรศาสตร์
43:20มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
43:22>> ครับ
43:22>> เอาหลักการของการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย
43:25ไปใช้ให้คนไข้มีโอกาสเลือกแนวทางของตัว
43:29เองถ้าถึงวันที่เขาไม่สามารถที่จะฟื้นฟู
43:32คุณภาพชีวิตหรือรักษาให้คุณภาพชีวิตกลับ
43:36มาดีได้อย่างที่ตัวเองปรารถนาแล้วขอให้
43:40กระบวนการธรรมชาติมันทำงานโดยที่ไม่ต้อง
43:43ไปเสียเงินเสียทองมารักษาให้มันอยู่นาน
43:46ขึ้นแต่ว่าต้องทรมานหรือชีวิตถ้าผมจำตัว
43:49เลขไม่ผิดนะปีที่เขาใช้นโยบายเนี่ยเ
43:53ประหยัดไป 1,200 กว่าล้าน
43:55>> อื
43:55>> คนไข้เทรนโอต่อปีเนี่ยเพิ่มขึ้น 800 ราย
43:59>> โอ้โห
44:00>> อัตราเฉลี่ยการครองเตียงจาก 1 1 คนนอน 8
44:05วันเหลือ 7 วันโดยเฉลี่ยทั้งคนไข้เป็นไข่
44:08วัดไส้ติงคลอดลูกนู่นนี่นั่น
44:10>> เอาคนไข้ทั้งโรงพยาบาลมาเฉลี่ยแล้วเนี่ย
44:12ค่าใช้จ่ายก็ถูกลงโอกาสคนไข้ที่เข้าถึง
44:15การรักษาก็เพิ่มขึ้นครับ
44:17>> อัตราการนอนเตียงผู้ป่วยก็ลดลงเพราะเนี้ย
44:20อานิสงส์เกิดขึ้นมหาศาลเลยหรืออย่างตัว
44:23เราเองอ่ะเราลองดูนะสมมุติว่าถ้าพ่อเรา
44:26ป่วยเราต้องไปเข้า ICU เรื่องความเจ็บ
44:29ทุกข์ทรมานของพ่อแม่ไม่ต้องพูดถึง
44:31>> ครับ
44:31>> เราต้องเที่ยวไร้เทียวขยอด
44:36>> อื
44:37>> ค่าใช้จ่ายถ้าเบิกได้ก็ยังต้องมียาบางตัว
44:40ที่เบิกไม่ได้
44:41>> อ่าได้
44:42>> บางครั้งเราต้องเสียบุคลากรในบ้านเราเสีย
44:46สมาชิกครอบครัวตัวคนนึงไปเฝ้าบุคลากรทาง
44:48การแพทย์ถ้าถ้าอยู่ ICU วันนึงพยาบาล 3
44:52กะที่อยู่ ICU 1:1 เสียพยาบาล 3 คน
44:56>> ครับ
44:56>> ค่าแรงพยาบาลต่อกะเดี๋ยวนี้ก็ประมาณกะนึง
45:00ประมาณ 1,000
45:01>> ใช่
45:01>> วันนึง 3,000 ยังไม่รวมเนิส
45:04>> ยังไม่รวมค่ามอนิเตอร์ยังไม่รวมค่าเจาะ
45:08เลือดยังไม่รวมค่าแพทย์ที่จะต้องมาดู
45:11>> อือ
45:11>> เพราะฉะนั้นค่าใช้จ่ายตรงเนี้ยมหาศาล
45:14>> ครับ
45:14>> แต่ถ้าเรายอมรับกระบวนการนี้ได้นะฮะโอค่า
45:17ใช้จ่ายมันไม่เยอะเลย
45:19>> อือ
45:19>> แล้วทางผมจำไม่ได้เปเปอร์นี่มาจากอังกฤษ
45:22หรือจากฝั่งอเมริกาน่าจะมาจากฝั่งยุโรป
45:25อ่ะนะได้
45:25>> ครับ
45:26>> ก็พบว่าค่าใช้จ่ายของคนนึงทั้งชีวิตเนี่ย
45:29ครึ่งนึงเนี่ยไปอยู่ที่ 6 เดือนสุดท้าย
45:32ของคนไข้ที่ถูกยื้อชีวิตนะ
45:34>> ครับ
45:35>> ครึ่งนึง
45:35>> ครึ่งนึงของค่ารักษาทั้งชีวิตอยู่ที่ 6
45:38เดือนสุดท้าย
45:39>> โหผลยังมีไม่พอเลยอ่ะ
45:41>> สมมุติว่าเราตายเราตายเนี่ย
45:45>> ค่าใช้จ่ายจากการยืชีวิตของหมอสมมุตินะ
45:47>> ใช้ไปทั้งหมด 5 ล้าน
45:49>> ใช่ครับครับ
45:50>> ตั้งแต่หมอเกิดมาจนกระทั่งตายตอนเนี้ย 25
45:53ล้านเนี่ยคือค่าใช้จ่ายในเรื่องของการ
45:55ยื้อชีวิต 6 เดือนสุดท้าย
45:56>> อืหมายความว่าก่อนหน้านี้ประมาณสัก 5-60
45:59ปีเนี่ยเราใช้จ่ายในการที่จะรักษาประมาณ 2
46:02ล้านแต่อีก 25 ล้านเนี่ยหมดไปในเวลาแค่
46:05สั้นๆ 6 เดือนสุดท้ายเท่านั้นเองสำหรับ
46:07การรักษาระยะท้าย
46:09>> โอเพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเราถ้าตัวเราเองเรา
46:12ก็ไม่อยากทรมานในระยะท้าย
46:16แล้วเราก็รู้สึกว่ามันเสียเงินโดยไม่
46:17จำเป็น
46:18>> ครับ
46:19>> แต่ทุกคนไม่มองอันเนี้ยทุกคนจะมองว่าพ่อ
46:21กูห้ามตาย
46:23>> อื
46:23>> พ่อกูเบิกได้
46:25>> อ่า
46:25>> หลวงจ่ายให้ประกันสังคมจ่ายให้
46:28>> ซื้อประกันไว้แล้วใช้ให้คุ้ม
46:30>> ใช่
46:30>> แต่เคยถามเจ้าตัวมั้ยว่า
46:32>> พ่อต้องการทรมานมั้ย
46:34>> ครับ
46:34>> หรืออย่างตัวเราเองเนี่ย
46:36>> ครับ
46:37>> เราเคยแสดง 7 จำนงมั้ยเราเคยบอกใครไว้
46:39มั้ยว่า
46:40>> อื
46:40>> เฮ้ยเราไม่ต้องการทรมานนะ
46:42>> ครับผมฟังจากอาจารย์ทั้งหมดมาเนี่ยมันมี
46:45เรื่องนึงที่มันเหมือนเป็นข้อสรุปสำหรับ
46:47การที่แบบเราจะเอ่อเตรียมตัวก่อนที่เราจะ
46:51ตายไปนะฮะใช่ซึ่งผมคิดว่าหลายๆคนน่ะไม่
46:54ได้เตรียมเรื่องนี้แล้วตอนนั้นเนี่ยก็
46:57เห็นอาจารย์เมนชั่นถึงหนังสืออยู่เล่มนึง
47:00ซึ่งผมก็เอามาด้วยนะฮะอันเนี้ยก็คือเป็น
47:03สมุสมุดบันทึกเพื่อนชีวิตซึ่งพอผมอ่านดู
47:06แล้วเนี่ยมันมีหลายๆเรื่องที่ผมรู้สึกว่า
47:08เฮ้ยคือมันเป็นเรื่องเบสิคเลยนะแต่เราไม่
47:11เคยไม่เคยทำมันแบบออกมาให้ให้เห็นเลยเช่น
47:14เรื่องของหนี้สินทรัพย์สินงานศพเราจะจัด
47:17แบบไหน
47:18>> สุขภาพเราเป็นยังไงบ้างแล้วก็คำถามชีวิต
47:21ต่างๆของที่ฉันต้องการทำลายของที่ฉันอยาก
47:24จะบริจาคร่างกายฉันเนี่ยพอพอพอพอเราเสีย
47:27ชีวิตไปแล้วเนี่ยเราอยากจะให้เป็นแบบไหน
47:29สุสาจะหน้าตายังไง
47:31>> อือๆ
47:31>> คืออะไรแบบเนี้ยถ้าถ้าผมพูดตามตรงนะผม
47:35เขียนแล้วผมกลัวมันเป็นจริง
47:37>> อ๋อ
47:37>> กลัวว่าแบบเขียนแล้วแบบอุ๊ยเดี๋ยวอีก
47:39เขียนไปปุ๊บเนี่ยเอ๊ะเราจะต้องใช้เล่มนี้
47:42ก่อนมั้ยอะไรอย่างเงี้ยแต่แต่ถ้าเอาตาม
47:44แบบตามเหตุและผลเนี่ยอันเนี้ดีมาก
47:47>> ใช่
47:47>> ดีมากๆเลยมันเหมือนเหมือนเป็นการเตรียม
47:51ตัวก่อนที่เราจะตายไปให้ลูกให้หลานเรา
47:54เนี่ย[เสียงกระแอม]ไม่ต้องเถียงกัน
47:56>> อื
47:56>> เพราะอันเนี้ยมันมาจากเจตจำนงของเราเอง
47:58>> ใช่ดีมากเลยอันนี้นะครับอ่ะอย่างเช่นบาง
48:02สิ่งบางอย่างที่เราไม่ได้นึกถึงอันเนี้ย
48:04เค้ากระตุ้นเตือนว่าคุณอย่าลืมทำนะเลข
48:06สำคัญต่างๆในชีวิตรหัส
48:09>> อ๋อนึกว่าหวยไม่ใช่ใช่มั้[เสียงหัวเราะ]
48:11>> หวยเดี๋ต้องตายก่อนเดี๋ยวมาครับ
48:13>> อ่ะอย่างเช่นรหัสเนี่ยอย่างที่น้องบอกว่า
48:15เออเฮ้ยซื้อบitคinไว้
48:18>> รหัสตั้ง 18 หลัก
48:20>> ใช่
48:20>> มันจะตายไปกับเราแต่ถ้าเราแจงใครไว้ไม่
48:24ลืมที่จะแจงใครไว้ประกันเต็มไปหมดเลยไม่
48:28ใช่ตายแล้วเนี่ยลูกเต้าต้องไปสืบค้นว่า
48:31เฮ้ยมีประกันอะไรบ้างแต่เจ้าตัวเขียนไว้
48:33เลย
48:34>> ใช่
48:34>> ทรัพย์สมบัติมีอะไรบ้าง
48:36>> ครับ
48:36>> ในนี้เยังเขียนเลยนะว่าเพื่อนเพื่อนที่
48:39สำคัญ
48:40>> หมาที่สำคัญ
48:42มันมันบอกในสิ่งที่เราเราอาจจะลืมนึกแต่
48:45สำคัญนะครับ
48:46>> เหมือนๆมันถูกจัดระเบียบความคิดมาหมดแล้ว
48:49ในเล่มเครับแล้วก็ผมว่าใครๆที่เอ่อฟังมา
48:54ถึงตรงนี้แล้วเนี่ยแล้วบางทีติดตามติดตาม
48:57Facebook ของอาจารย์ด้วยเนาะแล้วก็เอ่อ
48:59ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงก็หาได้เพราะ
49:02ว่าอันนี้ผมก็สั่งShopeปe
49:03>> ออ
49:03>> เออสั่งShopeปeมาสั่งปุ๊บเนี่ยผมก็ตกใจ
49:06มากเลยสั่งปุ๊บวันลุกขึ้นมาถึงเลยอ
49:08>> เร็วมากก็คือเหมือนกับเขาอยากให้เราได้
49:10ใช้ไวใช่ๆก็แนะนำนะครับแนะนำเรื่องนี้
49:14>> อันนี้ด้วยอันนี้ด้วยอันนี้ด้วย
49:15>> อ่า
49:16>> อันนี้เป็น
49:19เป็นเอ่อหนังสือที่
49:22มีลูกของคนไข้คนนึงที่เขา้าเอาบทความของ
49:26หมอ
49:27>> ครับ
49:28>> มาทำเป็นหนังสือเพื่อแจกในงานศพ
49:30>> ออ
49:30>> แล้วก็
49:31>> มันพิมพ์หลายครั้งละพิมพ์ประมาณ 3-4
49:33ครั้งละ
49:34>> ศุกร์สุดท้ายที่ปลายทาง
49:35>> ที่ปลายทางแต่เนี่ยมันเป็นเพียงแค่บทความ
49:40แล้วก็หมอสัใส่หน้าสุดท้ายไว้ในเรื่องของ
49:437 จำนงสำหรับเราในระยะท้ายว่าเอ่อเรา
49:48ต้องการจากไปแบบทรมานหรือไม่ทรมานในเนี้ย
49:51จะเป็นคำที่ค่อนข้างกระชับภายในหน้า
49:53กระดาษเกเดียวแต่ว่าแยกเป็น 2 หน้า 2
49:58หน้าน้อยอ
49:58>> อันนี้ก็จะดูกระชับกว่าเข้าใจง่ายกว่า
50:00>> แต่ว่ามันไม่ได้บอกรายละเอียดว่าเรื่อง
50:02ทรัพย์สมบัติเรื่องรหัสเรื่องประกัน
50:05เรื่องอะไรเงี้ยอันนี้จะไม่ได้เขียนแต่
50:07นี้จะสาระสำคัญคือคุณยอมรับความตายได้
50:09มั้ย
50:10คุณต้องการตายสบายหรือคุณต้องการอยู่ต่อ
50:13แล้วให้ยื้อชีวิตแต่ต้องแลกมาด้วยความ
50:15ทุกข์ทรมานนะเป็นความหมายสั้นๆแค่เนี้ย
50:18ถ้าใครที่ถือหนังสือเล่มนี้แล้วแสดง 7
50:20จำนงไว้แบบนี้ว่าต้องการตายสบายไม่ขอยื้อ
50:24ชีวิตแล้วบุพกรรมตรงกับหมอแล้วหมอเกิดได้
50:29มาเจอคนไข้คนนั้นที่มีหนังสือนี้ที่เขียน
50:31ใบ 7 จำนงไว้แค่นี้แหละหมอสามารถให้การ
50:34รักษาได้จนสุด
50:35>> อื
50:36>> โดยที่หมอจะสบายใจมาก
50:37>> อือ
50:38>> เพราะว่าเได้แจงเจ็บจำนวงไว้แล้ว
50:40>> อืแล้วทุกคนก็จะมีความสุขนะผมผมมี
50:43ประสบการณ์แบบนั้นเลยทั้งญาติเองตัวคนไข้
50:46เองรวมถึงตัวเราที่เป็นคนรักษาด้วยอืลูก
50:50หลานก็จะเห็นภาพไปด้วยกันว่าอ๋อโอเคจริงๆ
50:53แล้วการปล่อยวาแล้วให้บรรพบุรุษของเรา
50:57เนี่ยท่านไปในเวลาอันควรแล้วไปแบบสบาย
51:00เนี่ยอันนั้นคือแบบจุดมุ่งหมายสุดท้ายของ
51:01ชีวิตจริงๆ
51:03>> แล้วหมอพบว่านะครอบครัวที่ไม่แทรกแซง
51:07กระบวนการครับ
51:09>> ไม่แทรกแซงความต้องการของคนไข้ระยะท้าย
51:11เนี่ยพบว่าพครอบครัวนั้นเนี่ยมีปัญหาทาง
51:14สุขภาพจิตในครอบครัวน้อยกว่า
51:17>> อื
51:18>> น้อยกว่าครอบครัวที่ไปแทรกแซงกระบวนการ
51:20ตายแล้วทำให้คนไข้ต้องตายทรมานมากขึ้น
51:23>> นานขึ้นครอบครัวนั้นจะมีปัญหาทางด้าน
51:25สุขภาพจิตเยอะกว่า
51:26>> ครับจริงๆวันนี้ผมไม่อยากให้เวลาจบเลย
51:29ครับอาจารย์เพราะว่าผมชอบเนื้อหาที่เรา
51:31คุยกันในวันนี้มากแล้วผมคิดว่ามันเป็น
51:33เรื่องที่อ
51:34>> 1 คือไม่มีในตำราแพทย์อันที่ 2 คือมัน
51:37เป็นเรื่องที่มันใกล้ตัวมากๆเลยนะแต่เรา
51:39อ่ะมองว่ามันไกลเรายังเรายังคิดว่ายังไม่
51:42ถึงเวลาของเราหรอกยังไม่ถึงเวลาของคนใน
51:44ชีวิตเราหรอกแต่ในความเป็นจริงแล้วเนี่ย
51:45การเตรียมตัวก่อนที่เราจะตายการที่เราได้
51:48รู้ว่าเอ่อวาระสุดท้ายของการตายเนี่ยเรา
51:51จะตายดีได้เราจะตายดีได้แบบไหนเนาะหรือ
51:54รวมถึงแบบเค้าเรียกว่าไงจิตสุดท้ายเนาะ
51:56ที่เราจะไปแล้วก็ไม่ได้ทิ้งให้คนรอบๆข้าง
51:59คนรุ่นหลังเราเนี่ยเค้าลำบากอ
52:02>> เนาะคือเป็นประโยชน์มากๆเลยก็ยังไงวันนี้
52:04สำหรับวันนี้ก็ขอบคุณอาจารย์มากแล้วหวัง
52:06ว่าโอกาสผ่านหน้าผมเชื่อว่าน่าจะมี EP
52:08ต่อไปที่จะได้สัมภาษณ์อาจารย์อีกรอบนึงผม
52:11ผมผมว่ายังมีเนื้อหาอีกหลายอย่างที่เรา
52:13อยากจะคุยกันต่ออีกนะครับขอบคุณอาจารย์
52:15มากนะครับอาจารย์สำหรับวันนี้นะครับ
52:16ขอบคุณมากครับ
52:17>> และสำหรับใครที่ดูมาจนถึงท้ายคลิปนี้นะ
52:19ครับแล้วมีความชอบในคเทนชอบในตัวของหมอ
52:22เองหรือว่าแขกรับเชิญของหมอนะครับ[เพลง]
52:24ก็ฝากกดไลค์กดแชร์แล้วก็กด Subscribe
52:27เพื่อเป็นกำลังใจให้กับทีมงานของหมอทุกคน
52:29ด้วยนะครับขอบคุณมากครับ

About this transcript

This page contains the full transcript of ตายแล้วไปไหน คุยเรื่องจิตสุดท้าย และชีวิตผู้ป่วยระยะท้าย | เรื่องไม่ลับใต้มีดหมอ EP.8 by เรื่องไม่ลับใต้มีดหมอ, generated from the public captions YouTube serves with the video. The transcript has 2,078 words across 1,396 segments, with the original timestamps preserved so you can click any line to jump to that moment in the embedded player.

What you can do with it

Use the transcript to take notes, quote the speaker, build a study guide, generate a summary with ChatGPT or Claude via the YouTube Summary tool, or export it as a timed subtitle file with YouTube to SRT. You can also re-open it in the transcriber to choose a caption track available on the video.

Free YouTube transcript tool

YouTube2Text is a free YouTube transcript generator — no signup, no daily limit. Paste any YouTube link and get the full transcript instantly, with timestamps, click-to-jump, caption language selection, AI prompts for ChatGPT, Claude, and Gemini, and exports to TXT, SRT, VTT, or Markdown.