แม่ผัวผู้ชาญฉลาดรับหญิงยากไร้พ่วงน้องอีก 9 คนมาเป็นสะใภ้ | นิทานพื้นบ้าน | นิทานบ้านดิน | ฟังนิทาน — Transcript

Full transcript

1. 0:00บ้านเราจะเสียชื่อเสียงป่นปีกันหมดแล้ว ไปเอาใหญ่ขอทานที่ไหนมาเป็นสะพาย เสียงตวาดของพวกยาดผู้
2. 0:08ใหญ่ดังลั่นไปทั้งชานเรือนใหญ่ของตะกูลขหบดีเก่าแก่ก็นะ ลูกสาวบ้านมั่งมีต่อคิวกันเป็นแถว
3. 0:15ๆ แต่แม่นายพิกุลกลับไปเลือกเอาแม่สาวกรรพะ พ่อกรรพะแม่จากตลาดท่าน้ำ ที่แบกน้องเล
4. 0:23็กน้องน้อยไว้บนบ่าตั้ง 9 คน ซ้ำยังสั่งให้พามาให้ครบทั้ง 9 ไม่ให้ขาดสักคนเดียวอีกใคร
5. 0:31ได้ยินก็ต้องสายหน้า แต่ที่พวกผู้ใหญ่ไม่รู้ก็คือสิ่งที่แม่นายพิกุลมองเห็นในตัวแม่สาวคนนั้น มันเป็น
6. 0:39สิ่งที่ต่อให้พวกเขาตายแล้วเกิดใหม่ก็มองไม่เห็นหรอกเอาละ วันนี้เราจะมาเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง เรื่
7. 0:47องมันจะเป็นยังไง ค่อยๆฟังไปพร้อมกันนะกาละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่บ้านหนองบัวทอง เมือง
8. 0:55เชียงราวทางเหนือ มีตระกูลคหอบบะดีเก่าแก่อยู่ตระกูลหนึ่ง เรือนไม้หลังใหญ่ใต้ถุนสูง มียุ้
9. 1:03งข้าวตั้งสามหลัง คนงานคนใช้ในบ้านนับนิ้วสองมือ ยังไม่พอเลย แม่เรือนของบ้านนี้ก็คือแม
10. 1:11่นายพิกุลนี่แหละ แม่นายพิกุลเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาวเลี้ยงลูกชายคนเดียวชื่อมันฮบมาด้วยลำแค้งตัว
11. 1:19เอง ข้าวป่าในบ้านหน่าบริบูรณ์ก็จริง แต่ถ้าเปิดใจดูข้างในนะ ไม่มีวันไหนสงบเลยสักวัน
12. 1:27ก็พวกยาชผู้ใหญ่คอยยืนมือมาก้าวกายทุกเรื่องส่วนสเมียนมั่น คนต้นเรือนที่คุ้มบัญชีคุ้มยุ้ง
13. 1:35ฉาง ก็เอาแต่พูดจาเหลียแค้งเหลียขาลื่นหูไปวันๆ คุณนายเอย นั่งพักผ่อนสบายๆเถิด
14. 1:42ขอรับ สเมียนมั่นพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย เรื่องยุ้งฉาง เรื่องบัญชีกระผมดูแลให้เรียบร้อยหมดแล้วไม่ใช
15. 1:50่หรือแม่นายพิกุลก็ได้แต่ผยักษ์น่ารัก แต่ลึกๆในอกมันอึดอัดอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ อึดอัดเพราะอะไรนะ ห
16. 1:59รือตัวเองก็ยังบอกไม่ถูกเลย อยู่มาวันหนึ่งแม่นายพิกุลอยากคลายใจที่อึดอัด เลยพาสาวใช้
17. 2:07ไปแค่คนเดียว ออกไปเดินเล่นที่ตลาดท่าน้ำ วันนั้นแดดอ่อนๆ อาการกำลังสบาย ตลาดก็คลึกๆ
18. 2:15หน้าดู คนขายหม้อร้องขายเสียงดัง คนขายตังมีคอกกันไก่หงางเง่งๆแม่นายพิกุลค่อยๆเดิน
19. 2:22ไปเรื่อย แล้วก็หยุดชะงักหน้าร้านข้าวแกงเล็กๆร้านหนึ่ง ตรงหัวมุม โอ้โห นั่นมันอะไรกันนั่น เด
20. 2:31็กๆวิ่งกันจอแจเต็มไปหมดทั้งในร้านนอกร้าน กระดูก็ตั้งสิบกว่าคน คนโตยกชามข้าวแกงร้อน
21. 2:39ๆควันฉุยไปเสิร์ม คนเล็กลงมาก็เก็บชามเปล่า คนเล็กกว่านั้นอีกก็ตักน้ำอยู่ที่ร้านหน้าบ้าน เอ
22. 2:47๊ะ มีงานบุญงานเลี้ยงอะไรกันหรือเปล่านะ แม่นายพิกุลเอียงคอถามสาวใช้ อุ้ย คุณนายไม่
23. 2:55รู้จักบ้านนั้นหรือคะ ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องมือไม้ไว้หัวไว้ เรื่องลือทั้งตลาดเลยเจ้าค่ะมือไม้
24. 3:03ไว้ยังไงล่ะ ก็แม่สาวคนโตนั่นไงคะ พ่อแม่ตายจากไป เลี้ยงน้องๆเองคนเดียว ตัดการ
25. 3:11อะไรเป็นระเบียบไม่มีรู้รวะ นี่ข้างชามข้าวสักบาทก็ไม่เคยหลุดมือไปได้เลยนะเจ้าค่ะแม่นายพิก
26. 3:19ุลก็ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา สาวจนเลี้ยงน้องนะ เรื่องธรรมดา มีถมไป แต่พอมอง
27. 3:27แม่สาวคนนั้นเข้าจริงๆ กลับละสายตาไม่ลงเสียนี่ แม่สาวคนนั้นชื่ออะไรอายุสิบก้าว หน
28. 3:35ุ่งสิ้นหม่มเสื้อผ้าไฟเก่าๆ ถลกแขนเสื้อขึ้นแน่น ผมเภาไม่หลุดลุยสักเส้น ทำงานเรียบร้อยหน้า
29. 3:43ดูชม พอดีตอนนั้น มีชายคนหนึ่งเดินเข้าร้านนั่งลงบนแคระตุ๊บ เฮ้ยยกข้าวแกงมาชามหนึ่
30. 3:51งซิเออ ข้าวเข้าค้างข้าวก่อนไว้จ่ายทีหลังก็แล้วกัน แค่เสร็จเงินเองจะมาคิดมาคำนวนอะไรกันนักหนา ว
31. 3:59่าแล้วก็บกมือปัดอย่างวางท่า แม่นายพิกุ้นก็ชายตาไปมองทางนั้น อยากรู้ว่าแม่สาวตัวเล็กๆ จะรับ
32. 4:07มือคนหยาบคายแบบนี้ยังไง แต่เชื่อไหม ดะไรไม่ตกใจสักนิด เช็ดมือกับผ้ากันเปลือน แล้วพูดชัด
33. 4:16คุณลูกค้าเจ้าค้า ต้นเดือนสองชาม กลางเดือนหนึ่งชาม สิ้นเดือนอีกสองชาม รวมเป็นเงิน 20 บ
34. 4:24าทท่วน จดไว้ในสมุตินี้ใต้ชื่อคุณลูกค้าชัดเจนเลยค่ะอะไรนะ วันนี้ถ้ารับอีกชาม ก็
35. 4:32เป็น 24 บาทเจ้าค้า ที่ว่าเศษเงินน่ะ ยิ่งเป็นเศษเงินยิ่งต้องคิดให้ชัด ใจถึงจะสบายกันทั้งสอง
36. 4:40ฝ่ายค่ะหน้าชายคนนั้นแดงกล่ำเชียว คนที่นั่งร้อมวงอยู่ก็หัวเราะคิกๆ ชายคนนั้นกระ
37. 4:48แอมกระอาย แล้วก็ควักเงินวางลงเงียบๆแหม เด็กสาวเชียว บัญชีเป้จิ้ง แม่นายที่กุ
38. 4:56ลอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว ไม่ต้องด่า ไม่ต้องขึ้นเสียง แต่เงินที่ต้องได้กลับได้มาไม่ขาดสักบาทฝ
39. 5:04ีมืออย่างนี้หาไม่ง่ายนะ จะบอกให้แต่มื้อไม้ไวของเรรายยังไม่หยุดแค่นั้น น้องคนหนึ่งในครัวร้องออกมา
40. 5:12ร้นลานพี่จ่า ปลาตัวนี้ทำไงดี เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย ตอนนี้ตาเริ่มขุนแล้
41. 5:19วเรรายเดินไปดู แล้วก็แยกปลาออกไปข้างหนึ่งทันที ไม่หลังเลเลย มันใกล้จะเน่าแล้
42. 5:27ว ยกขึ้นโตลูกค้าไม่ได้แต่พี่จ่า ทิ้งไปก็เสียดายทุนนะ ต้มให้เดือดๆมันก็ไม่รู้ไม่เห็น
43. 5:35หรอก ต้มยังไงของเน่ามันก็ไม่กลับมาดีได้เราขาดทุนของยังไม่เท่าไรหรอก แต่อย่าให้ขาดทุนคน
44. 5:44เสียงเรรายเบาๆ เงียบแต่หนักเน่นคิดดูสิ ถ้าปลาชิ้นเดียวทำลูกค้าคนหนึ่งท้องเสียขึ้นมา
45. 5:52เขาจะกลับมาอีกไหม แล้วชื่อเสียงในตลาดจะเป็นยังไง นั่นแหละที่ขาดทุนหนักกว่าน้องได้ฟัง
46. 5:59ก็เงียบไป แล้วพยักหน้ารับ แม่นายพิกุณยืนฟังอยู่ห่างๆ อกเย็นวาบเลยคำพูดมันถูกต้องเหลือ
47. 6:07เกิน เด็กตัวเล็กๆ อย่างนี้ มันรู้จักหลักของคนทำมาค้าขายได้ยังไงกันนะวันนั้น แม่นายพิก
48. 6:15ุณสั่งข้าวแกงมาชามหนึ่ง แล้วนั่งลงที่ปลายแคร่ พอมองใกล้ๆ ยิ่งถึงเข้าไปใหญ่ ก็เรรายนะม
49. 6:24ีน้องเล็กสุดชื่อปลาย อายุขวบเดียวผูกอยู่บนหลัง มือหนึ่งพริกก็บวยตักน้ำแกง อีกมือรับชาม
50. 6:32เจ้าปลายงอแงขึ้นมาก็โยกตัวปลอบเบาๆ แต่มือไม้ไม่วอกแวกสักนิดน้องๆ แต่ละคนก็เหมือนม
51. 6:40ีหน้าที่ของตัวเองครบ คนที่สองเติมน้ำใส่ตุ่ม คนที่สามล้างชาม คนที่สี่กวาดลาน คน
52. 6:48ที่ห้าดูน้องเล็กให้ดีเรรายสั่งสั้นๆ แค่นั้น เด็กๆ ก็แยกย้ายไปไม่มีปากเสียง ไม่มีใครว่าง
53. 6:56สักคน ไม่มีใครเดินชนกันสักคน เหมือนเป็นร่างเดียวกัน มือเท้าเข้าจังหวะกันเป้แหม เ
54. 7:04ด็กพวกนี้ทำได้ยังไงเนี่ย เสียงชื่นชมหลุดจากปากแม่นายพิกุณออกมาเอง พอตะวันคล้อย แม่น
55. 7:12ายพิกุณก็ต้องถึงอีกรอบ ตอนตลาดจะวาย ในหม้อยังมีน้ำแกงเหลืออยู่พอสมควรถ้าเป็นคนขาย
56. 7:20ทั่วไปนะ ก็คงต้มขายวันรุ่งขึ้น ไม่ก็เท้าทิ้งไปเฉยๆ แต่เรลายกลับตักน้ำแกงที่เหลือใส่หม้
57. 7:28อใบใหญ่ แล้วใช้ให้น้องคนหนึ่งเอาไปที่ท้ายตลาด ที่ใต้ร่มไม้ท้ายตลาดมีคุณตาแก่ๆ ที่เขาข
58. 7:36อทานนั่งอยู่ใช่ไหม รีบเอาไปให้ก่อน มันเย็นนะ เก็บชามกลับมาด้วยล่ะพี่จ่ะ เก็บแผ่นพ
59. 7:44วกเราก็ยังกระเบียดกระเสียอยู่นะ ก็จริงอยู่ แต่ถ้าจะทิ้ง ให้เข้าปากคนยังดีกว่า ตอนที่
60. 7:52เราลำบาก ก็มีคนตักข้าวให้เราสักคำไม่ใช่หรือแม่นายพิกุณยืนมองภาพนั้นตลึงไปพักใหญ
61. 7:59่ แหม แม่สาวที่บัญชีแม่นกว่าใคร แต่กลับรู้ว่าอะไรควรทิ้ง อะไรควรแบ่ง เด็ก
62. 8:07แบบนี้หายากนะแต่ตอนนั้น แม่นายพิกุณก็คิดแค่ว่า เป็นเด็กน่ารัก น่าเอ็นดูและฉลาดจริงๆ
63. 8:15เท่านั้นเอง เรื่องจะเอามาเป็นสะพายหน้า ยังไม่มีในหัวเลยสักนิด เพียงแต่คืนนั้นเอ็นตัวลงนอนแล
64. 8:23้วหน้าของแม่สาวคนนั้นมันก็ลอยขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระหว่างทางกลับบ้าน แม่นายพิกุณก็
65. 8:31บังเอิญได้ยินคุณตาขอทานที่รับน้ำแกงไปกินพูดขึ้นว่าแม่สาวคนนั้นไม่ธรรมดาเลยนะ พ่อแม่ต
66. 8:39ายจาก เลี้ยงน้องเก้าคนเองคนเดียว ทั้งปีทั้งชาติ ไม่เคยปล่อยให้ใครอดสักมื้อ สองมือเปล่
67. 8:47ายังเลี้ยงคนตั้งสิบปากให้อิ่มได้ ฝีมือแบบนี้ มันจะมีติดตัวใครทุกคนที่ไหนกันแม่นายพิก
68. 8:55ุณก็เก็บคำนั้นไว้ในใจเงียบๆ สองมือเปล่ายังเลี้ยงคนตั้งสิบปากให้อิ่มได้ คำนี้แปลกนะ มัน
69. 9:03ติดค้างอยู่ในใจนานเหลือเกิน แต่ก็ใช่ว่า วันเวลาของเรยรัย จะราบรื่นไปเสียหมดหรอก อยู่มา
70. 9:11วันหนึ่ง ตอนตลาดใกล้วาย อ้ายพุกคนขายขนมเจ้าประจำข้างๆ มหาเรื่องเอ็งกางร้านกว้าง
71. 9:19เบียดที่ ขนมค่าเลยขายไม่ออก ไยไม่มีพ่อมีแม่ กริ่งมาจากไหนถึงมาแผ่อำนาจ ว่
72. 9:27าแล้วก็จงใจเอาเท้าเตะแผงของเรยรัย ชามหลายใบตกแตกกระจายเพลง น้องๆ ตกใจวิ่งกรูไปหลบ
73. 9:35หลังพี่ เจ้าปลายบนหลังก็ร้องจ้าลั่น เรยรัยก้มเก็บเสตชามที่แตกเงียบๆมือสั่นเพราะความเจ็บ
74. 9:43ใจ แต่ก็ไม่ยอมขึ้นเสียงจนวินาทีสุดท้าย พี่พุกเจ้าคะ ถ้าที่มันแคบ ฉันถอยให้
75. 9:50สักคืบก็ได้ แต่ค่าชามที่แตก ฉันไม่คิดกับพี่หรอก ต่างก็หากินอยู่ในตลาดเดียวกัน ถ
76. 9:58้าเราหันหลังใส่กัน เสียหายก็เสียกันทั้งสองฝ่ายนั่นแหละค่ะอ้ายพุกจะเถียงต่อ แต่พอโดนสายต
77. 10:06าเสียแทงของคนที่มุ่งดู ก็ค่อยๆถอยหลบไป น้องๆดึงชายสิ้นพี่สะอื้น พี่จ่า ไม
78. 10:14่แค้นเลยหรือ แค้นสิ จะไม่แค้นได้ยังไง เรลัยเช็ดน้ำตาให้น้องแล้วยิ้มเบา แต่ถ้าเราเอ
79. 10:22าชนะความแค้นไม่ได้ ความแค้นมันจะกัดกินเราก่อนนั่นแหละ เราต้องอยู่ให้รอด อยู่รอดนั่นแหถึง
80. 10:30จะเรียกว่าชนะ เรลัยไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าน้องๆเลยสักครั้ง น้ำตานะ เก็บไว้ที่หลัง ตอน
81. 10:38ที่เด็กๆหลับกันหมดแล้วเสมอดึกดื่นคืนนั้น พอน้องทั้ง9หลับกันหมด เรลัยถึงได้นั่งลงคนเดียวใ
82. 10:46ต้แสงตะเกียงน้ำมัน เปิดสมุติบัญชีเก่าๆออกมาจดยอดของวันนั้นเงินเข้าเงินออก มีที่ต้องเก็
83. 10:54บ จดด้วยวิธีลงตัวเลขแบบเฉพาะตัวที่พ่อสอนมา ทีละบันทัดอย่างเป็นระเบียบ วันนี้เหลือ 23 บ
84. 11:02าท ค่ายาน้องเล็ก 10 บาท ค่ารองเท้าน้องคนที่ 2-5 บาทพ่อของเรลัยนะ เป็นคนหัวไ
85. 11:10ว้เรื่องคิดเลขมาแต่ไหนแต่ไร คนแถวนั้นเรียกกันว่าสเมียนคง เคยทำงานคุมบัญชียุ้งฉางให้คหบด
86. 11:18ีใหญ่มาก่อนพ่อนี่แหละที่อุ้มเรลัยตัวเล็กๆขึ้นตัก แล้วสอนสัญลักษณ์ตัวเลขให้ เป็นวิธีจดเฉพา
87. 11:26ะตัวของสเมียนคงที่คนอื่นไม่รู้หรอกแล้วในซอกสมุดบัญชีเล่มนั้น มีจดหมายที่พ่อพนึกตราไว้ก่อนซ
88. 11:34ึ่งใจเหนียบอยู่หนึ่งชะบับตลอด ในนั้นเขียนเรื่องอะไรไว้ไม่มีใครรู้เลย พ่อทิ้งไว้แค่คำ
89. 11:42ว่า ถึงเวลาแล้วค่อยเปิดอ่าน แล้วก็หลับตาลาเรรายกลัวคำนั้นยังไงก็ไม่รู้ เลยไม่
90. 11:50กล้าแกะตราพนึก ได้แต่เก็บซ่อนไว้แน่ บอกลึกๆก็นะ พ่อกับแม่ของเรรายจากไปพร้อมกันด้วย
91. 11:58โรคหาที่ระบาดเมื่อปีก่อน น้องเก้าคนเลยตกมาอยู่บนบ่าของแม่สาวอายุ 19 ทั้งดุล เรราย
92. 12:06หลับตาลงครูหนึ่งใต้แสงตะเกียง คิดถึงพ่อ คิดถึงอ้อมอกแม่ ปลายจมูกเริ่มระคายน้ำตา
93. 12:14แต่ก็รีบเช็ดแล้วจับปากกาขึ้นมาใหม่ไม่มีเวลาให้ร้องไห้หรอก พรุ่งนี้เช้าอีกเก้าปากก็จะหาข้าวกิ
94. 12:22นอีก แล้วคนที่จะเลี้ยงเก้าปากนั้น ก็มีอยู่คนเดียวในโลกนี้ อย่าร้องเลย ถ้าร้องแล้วข้าวม
95. 12:30ันออกมา จะร้องสักร้อยครั้งก็ยอม เรรายพื้มพัมเบาๆแล้วเป่าตะเกียงดับ อีกวันก็ผ่านไปอย่างนี้
96. 12:38แหละทีนี้ตั้งแต่นั้นมา แม่นายพิกุลก็ออกตลาดบ่อยขึ้น จนผิดหูผิดตา ตอนแรก
97. 12:46ก็บอกว่าออกไปคลายใจที่อึดอัด แต่เท้ามันกลับพาไปหยุดที่หน้าร้านข้าวแกงร้านนั้นทุกที แวะไปกี่ครั้งเรราย
98. 12:54ก็เหมือนเดิมอ่อนน้อมกับลูกค้า อ่อนโยนกับน้อง คิดเงินไม่มีรู้ๆว่าแม่นายพิกุลกินข้าว
99. 13:02แกงไป ก็ชวนคุยไปเรื่อย แม่หนูเลี้ยงน้องตั้งเยอะแยะคนเดียว ไม่เหนื่อยหรือถ้าคิดว่
100. 13:10าเหนื่อย ก็ไม่มีวันจบหรอกเจ้าขา เอาแค่วันนี้ให้น้องอิ่มมือหนึ่ง พรุ่งนี้อีกมือหนึ่ง ทำๆไปก็
101. 13:18ผ่านมาตั้งปีแล้วเรรายยิ้มเรียบๆยิ้มที่ใส จนแม่นายพิกุลจุกอกไปหมด ไม่คิดถึงพ่อแม่บ้
102. 13:26างหรือ จะไม่คิดถึงได้ยังไงคะ แต่คนเป็น ก็ต้องอยู่กันต่อไปถ้าฉันมัวร้องให้ต่อหน้าน้อง
103. 13:34ๆเด็กเล็กๆพวกนั้น มันจะมีอะไรให้ยึดไว้อยู่ได้เล่าคะ แม่นายพิกุลได้ฟังก็นิ่งไปพักใหญ่ พูด
104. 13:42ไม่ออกเลย คำที่ตัวเองอายุ 40 กว่าแล้วยังพูดไม่ได้แม่สาวอายุ 19 กลับพูดออกมาได้อย
105. 13:50่างสบายๆ แล้ววันหนึ่งก็มาถึง วันนั้นให้นายพิกุลรู้สึกคลื่นใส อกแน่นมาแต่เช้า แต
106. 13:58่ก็ฝืนออกตลาดตามเคย พอเกือบจะถึงร้านข้าวแกง จู่ๆตาก็ลายพลึก อกจุบแน่น เงือเย็
107. 14:06นไหลโซม แล้วก็สุดห่วบลงกับพื้นตรงนั้นเอง คูดคุณนายคะ สาวใช้กรีดร้อง แต่ส
108. 14:14ติของแม่นายพิกุลเรื่อนราง มือเท้าเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็ง ผู้คนมุ่งกันแซ่งแซ่ แต่ไม่มีใคร
109. 14:22กล้าลงมือช่วยสักคนเอ๊ะ นั่นคุณนายบ้านใหญ่ไม่ใช่หรือ รีบไปตามหมอมาสิ หมออยู่ใกล้ๆที่
110. 14:29ไหนล่ะแย่แล้ว แย่แล้ว ผู้คนได้แต่ยืนกระทืบเท้ากันวุ่น ตอนนั้นเองมีคนหนึ่งแหวกฝูง
111. 14:37คนวิ่งเข้ามา ก็เรรายนั่นแหละ เรรายมองแม่นายพิกุลปลาดเดียวสีหน้าก็เปลี่ยน กระหมอกแน่น เหนื่อยเย็น
112. 14:45ไหล มือเท้าเย็นเฉียบอาการแบบนี้เคยเห็นที่ไหนซักแห่ง อ้า นี่มันโรคที่น้องคนที่ส
113. 14:53ามของเราเป็นนี่นะ ก็น้องคนที่สามของเรรายนะ เป็นลมลมพับแบบนี้ เป็นครั้งคราว อก
114. 15:01จุกแน่น หายใจไม่ออก มือเท้าเย็นตอนแรกเรรายก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กระทื
115. 15:09บเท้าอยู่นั่นแหละ แต่พอผ่านมาปีหนึ่ง ก็เรียนรู้วิธีรับมือด้วยตัวเองหลบก่อนคะ อย่าให้ท่
116. 15:17านนอนราบ ประคองหลังให้นั่งเอ็นขึ้นมา เรรายตะโกนสั่งอย่างเด็ดขาด พลางประคองแม่นายพิกุล ค
117. 15:26ลายผ้าที่คอให้หลวมเพื่อให้หายใจโล่ง แล้วเอามือตัวเองกุ่มมือเท้าที่เย็นเฉียบไว้นวดคลึงคุณนาย
118. 15:33คะ ตั้งสติไว้นะ ค่อยๆหายใจ หายใจเข้าหายใจออก เสียงเรรายทั้งเร่งร้อนทั้งใจ
119. 15:41เย็นในเวลาเดียวกัน แล้วก็หันไปสั่งน้องคนหนึ่งน้องสี่ ไปหยิบหอยยาที่ตากไว้บนราวในร้าน
120. 15:49มา อันที่ต้มให้น้องสามนั่นแหละ เร็วเข้า น้องวิ่งไปเหมือนลูกถนู ไม่นานลมหายใจของแม่นายพ
121. 15:57ิกุลก็ค่อยๆกลับมาเป็นปกติ เหงื่อเย็นก็หยุด ปลายมือที่เย็นเฉียบเริ่มมีไอ้อุ่นกลับคืนมาน
122. 16:05ี่!
123. 16:06ที่ไหนกัน?
124. 16:07คุณนายฟื้นแล้วหรือคะ?
125. 16:09ผ่านช่วงหนักมาได้แล้วค่ะ เรลัยถอนหายใจโล่งอก พาแม่นายพิกุลไปพักในร่มในร้าน แล้
126. 16:17วก็เอายาสมุนไพ้ขึ้นเตาถานต้มอย่างตั้งอกตั้งใจคุณนายคะ โรคนี้ถ้าตกใจหรือหักหมมมันจะ
127. 16:25กำเริบ ต้องกินยาสม่ำเสมอ แล้วก็ทำใจให้สบายนะคะ เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกันหมด น
128. 16:33้องของฉันก็เป็นโรคเดียวกันนี้ค่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ นึกว่าเจ้าเด็กน้อยจะตายเสียแล้ว แต่พอผ่าน
129. 16:41มาก็เริ่มรู้เจ้าค่ะ ว่าต้องใช้ยาอะไรต้มยังไง ดูแลยังไง แม่นายพิกุลรับถ้วยยาอุ่น
130. 16:49อุ่นมาถือไว้ แล้วเหงื่อยหน้ามองใบหน้าเรรายเงียบๆ โรคที่ขนาดหมอยังดูไม่ออก แม่สาวคนนี้กลั
131. 16:57บจับได้ในพิบตา แล้วยังลงมือช่วยจนรอด วันนั้นเรรายปิดร้าน พาแม่นายพิกุลกลับถึงบ้านด้วย
132. 17:05ตัวเอง แล้วยังไม่พอนะ ยังต้มยาสามวันใส่มือพร้อมเขียนวิธีต้มลงกระดาษให้เรียบร้อย ว
133. 17:13ันละสองครั้ง หลังกินข้าว ดื่มอุ่นๆ นะคะ ถ้ายาหมดเมื่อไรบอกกันได้เลยค่ะ คนในบ้านคหับดีต่าง
134. 17:21พากันแลบลิ้นโอ้โห แม่สาวตลาดช่วยคุณนายเราให้รอด สิ่งที่หมอยังทำไม่ได้ แม่สาวคนหนึ่
135. 17:29งทำได้แต่รู้ไหม สิ่งที่จับใจแม่นายพิกุลไม่ใช่วิชายานั่นหรอก แต่เป็นภาพหลังของเรราย
136. 17:37ที่หันหลังกลับไปหลังจากส่งถ้วยยา คิดดูสิ ปิดร้านหนึ่งวันก็หมายถึงน้องก้าวคนขาดข้าว
137. 17:45ในวันนั้น แต่กลับไม่ลังเลแม้แต่นิด วิ่งมาช่วยคนอื่นได้ ใจแบบนี้ต่างหากล่ะบางอย่างในอก
138. 17:53แม่นายพิกุลก็เริ่มผลิยอดขึ้นมา ไม่กี่วันต่อมา พอฟื้นไข้ แม่นายพิกุลก็ออกตลาดอี
139. 18:00กคราวนี้เตรียมค่ายากกับของกำนานตอบแทนไปมากมาย แต่เชื่อไหม เรรายกลับบกมือปฏิเสธหัว
140. 18:08ชนฟ้า คุณนายคะ คนช่วยคนแล้วจะไปรับค่าตอบแทนได้ยังไง เอาแค่ค่าสมุนภัยก็พอค่
141. 18:16ะ แต่เจ้าปิดร้านไปหนึ่งวันนี้น่า แล้วส่วนที่ขาดทุนล่ะ จะทำยังไง ขาดทุนวันเดียวหาใหม่ก็
142. 18:24ได้ค่ะแต่ชีวิตคนไปครั้งเดียว มันไม่ได้กลับมา คนคิดเลขเป็นอย่างฉันจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไงเจ้าคะ แ
143. 18:33ม่นายพิกุณได้ฟังก็ตาแดงคลอ แม่สาวที่คิดเลขแม่นกว่าใครแต่พอถึงชีวิตคน กลับรู้
144. 18:40จักวางบัญชีลงเป็น คืนนั้นแม่นายพิกุณกลับมานอนก็นอนไม่หลับ คู่ครองของมารพลูกเรา จะ
145. 18:48มีเด็กดีอย่างนี้ที่ไหนอีกนะเป็นครั้งแรกที่ความคิดนี้ชัดเจนขึ้นในใจ ทีนี้ ทางบ้านคห
146. 18:56บดีก็กำลังคึกคักเรื่องหาคู่ให้มานอบพอดี มารหบนะอายุยี่สิบสองแล้ว จะรอต่อไปอีกก็
147. 19:04ไม่ได้ พวกยาดผู้ใหญ่กับเสมียนมั่นก็พาวาที่สะพายมาเสนอกันเป็นปรวนคุณนายครับ ลูกสา
148. 19:12วบ้านนั้นเป็นอย่างไร พ่อเป็นพ่อค้าข้าวรายใหญ่ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องเลยขอรับ ไม่สิ ลูก
149. 19:20สาวบ้านโน้นดีกว่า ลุงเป็นเสมียนของเมือง มีคนหนุนหลังแน่นหนา เสมียนมั่นนำรายกระเซ็นเชียว
150. 19:28่า ที่สะพาย แม่นายพิกุลฟังชื่อว่าที่สะพาย พวกนั้นเงียบๆแล้วก็คิดในใจ แต
151. 19:36่ยิ่งคิดยิ่งแปลกนะทุกรายมันมีเส้นสายยงไปถึงเสมียนมั่นกับพวกยาดผู้ใหญ่ทั้งนั้น ลูกสาวพ่อค
152. 19:44้าข้าวก็เป็นดองกับเสมียนมั่น หลานสาวเสมียนเมืองก็เป็นฝ่ายเมียของยาดผู้ใหญ่โอ้ แม่น
153. 19:52ายพิกุลถึงบางออ ถ้ารับว่าที่สะพายพวกนี้เข้ามาเมื่อไหร่ เข้าป่าสมบัติของบ้านนี้ ก็จะตก
154. 20:00ไปอยู่ในกำมือพวกเขาทั้งดุล ตัวเองที่เป็นแม่ผัว ก็จะถูกดันให้เป็นแม่เรือนแต่ในนามแห่ง
155. 20:07ๆ แม่นายพิกุลเม้มปากแน่น แล้วก็ตัดสินใจในใจอย่างมั่นคงไม่ได้ สะพายที่จะรัก
156. 20:15ษาบ้านนี้ไว้ได้ มันมีคนอื่นต่างหากคืนนั้น แม่นายพิกุลเรียกมารพลูกชายมาคุยเงียบๆ มา
157. 20:24รผลระร่ำเรียนหนังสือมาแต่เด็ก เป็นบรรดิตหนุ่มใจซื้อมีน้ำใจลึกซึ้ง แต่ก็มีมุมที่ไม่ค่อยรู้เท่าท
158. 20:32ันโลกอยู่มาณพ เรื่องแต่งงานของเจ้า พวกผู้ใหญ่พูดกันมากเหลือเกินนะแต
159. 20:44่ไม่มีคนไหนถูกใจแม่เลย แล้วแต่แม่เถิดครับ ลูกยกให้แม่เลือกให้ ใครก็ตามที่แม่กำหนด ล
160. 20:52ูกยอมทำตามหมดถ้าอย่างนั้น แม่หมายตาเด็กสาวไว้คนหนึ่ง เป็นเด็กยากจน แล้วก็มีน้องติดมาตั้งเก้
161. 20:59าคน ตาของมาณพเบิกโพงน้อง เก้าคนหรือครับ ใช่พ่อแม่ตายจาก แล้วเลี้ยงน้องทั้ง
162. 21:07เก้าเองคนเดียวมานกพูดอะไรไม่ออกเลย จะเป็นความประสงของแม่ก็เถอะ แต่การจะรับหญิงที่มีน้องติ
163. 21:15ดมา เก้าคนมาเป็นเมีย มันไม่ใช่เรื่องที่จะรับได้ง่ายๆนี่ แม่ในพิกุลเห็นแววตาลังเลของ
164. 21:23ลูก แต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ เชื่อว่าถึงเวลาก็จะรู้เองรุ่งขึ้น แม่ในพิกุลเรียกเสมียนมันเข้า
165. 21:31มาในเรือนใน คิดจะลองอย่างเชิงเรื่องว่าที่สะพายดูซักหน่อยเสมียนมัน ลูกสาวพ่อค้าข้าวที่ข้าแนะนำ
166. 21:39นะ บ้านนั้นกับยุงฉางเราค้าขายกันยังไงบ้างพอได้ยินอย่างนั้น สีหน้าเสมียนมันก็แข็งถือไปนิดหน
167. 21:47ึ่ง การขายยุงฉางที่ว่า หมายความว่าอย่างไรขอรับ กระผมก็แค่เห็นว่าเป็นคู่ครองที่ดีเลยแนะน
168. 21:55ำเท่านั้นเองเปล่า ข้าแค่สงสัยก็เลยถามดู แม่ในพิกุลหัวร้อกกรบเกือน แต่ก็ไม่พลาด
169. 22:03สังเกตแววตาที่สั่นไหวของเสมียนมันเป็นแววตาของคนที่มีอะไรซุกซ่อนอยู่ในใจนั่นแหละ จะบอกให้ อ
170. 22:11ันที่จริงแม่ในพิกุลรู้สึกมานานแล้วว่า บัญชียุงฉางมันผิดสังเกตอยู่ตรงไหนสักแห่งยุงตั้งสามหลังแท้ ๆ
171. 22:20แต่คนคุมยุงกลับบอกว่าเข้าไม่พอตลอด เก็บเกี่ยวก็ว่าได้ผลดีแต่เข้าที่เข้ายุงกลับลดลงทุกปีว
172. 22:28ันหนึ่ง แม่ในพิกุลเคยเรียกคุณตาคนคุมยุงมาถามเงียบๆ ปีนี้เก็บเกี่ยวได้ดีนักไม่ใช่หรือ แล
173. 22:36้วทำไมยุงถึงหลงเร็งนักคุณนายครับ อันนี้กระผมก็ไม่รู้เหมือนกัน บัญชีหน่ะ เสมียนมันท่าน
174. 22:44ถือไว้ กระผมก็แค่นับข้าวเข้าออกเงียบๆเท่านั้นแหละคุณตาพูดข้างขาแล้วก็หลบเลี้ยงไป ดู
175. 22:52ก็รู้ว่ามีอะไรอยู่แน่ แต่คนต่ำต้อยไม่กล้าเอ่ยปาก แต่บัญชีทั้งหมดอยู่ในมือเสมียนมัน แ
176. 23:00ม่นายพิกุลก็ไม่มีปัญญาไปแกะบัญชียุงๆนั่นได้ถ้าในบ้านนี้มีคนคิดเลขเก่งๆสักคน หน้าข
177. 23:08องเรยรัยก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง แม่สาวที่ทวงมีได้ทุกบาททุกสตาง บางทีเด็กคนนั้นอาจเป็นคนท
178. 23:16ี่ส่องสว่างยุงฉางอันอึ่มคลุมนี้ให้ได้ก็ได้ แต่แม่นายพิกุลก็ไม่เอ่ยความคิดนั้นออกมา เพราะกลัวเสม
179. 23:24ียนมันจะชิงลงมือก่อน ได้แต่บอกให้เรื่อนเ�แ
180. 23:33ม่นายพิกุลก็ไปหาเรยรัยอีกเป็นครั้งสุดท้าย คราวนี้มองด้วยสายตาของคนที่จะรับสภัย ตั้งอกตั้ง
181. 23:41ใจดูให้ถีทวนขึ้น ทั้งท่าทีที่จัดการน้องๆ ทั้งวิธีต้อนรับลูกค้า ทั้งฝีมือคิดเงิน ไม่
182. 23:48มีอะไรให้ตีได้เลยสักอย่างพอดีน้องคนหนึ่งพลาดทำพวงเงินหล่นลงพื้น เหลี่ยนกระจายไปทั่ว ถ้า
183. 23:56เป็นพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นคงดูน้องเสียแล้ว แต่เรยรัยไม่ทำอย่างนั้น ไม่เป็นไร ค่อยๆเก็บก็ได
184. 24:04้ 1 2 3เออ เก็บครบหรือยัง ลองนับดูใหม่นะว่าขาดไปหรือเปล่าพี่จ่
185. 24:12า ครบพอดีเลย ไม่ขาดสักบาท ดีมาก เก่งมาก บัญชีน่ะยิ่งรีบยิ่งต้องค่อยๆทำ
186. 24:20นะเออ ต้องคนนี้แหละ เด็กที่สองมือเปล่ายังเลี้ยงน้อง 9 คนได้ ยุ้งฉางบ้านนี้ก็ต้อง
187. 24:28รักษาไว้ได้แน่คำนี้หลุดจากปากแม่นายพิกุลออกมาเบาๆ แต่ภายหลังคำนี้จะเข้าเป้าเป้กขน
188. 24:36าดไหน ขนาดแม่นายพิกุลเอง ในตอนนั้นก็ยังคาดไม่ถึงเลยไม่กี่วันต่อมา พวกญาติผู้
189. 24:44ใหญ่ตระกูลขหบดีก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าที่ชานเรือนใหญ่ เป็นการประชุมตกลงคู่ครองของมานบแม
190. 24:52่นายพิกุลกวาดตามองไปทั่ววงแล้วเอ่ยขึ้น ข้าเลือกสะพายได้แล้ว โอ้ ในที่สุดก็เลือกได้ไหมเป็
191. 25:00นลูกสาวบ้านไหนครับ บ้านพ่อค้าข้าวหรือ หรือว่าบ้านเสมียนเมือง เสมียนมั่นถามหน้าตาตื่นดีอกดี
192. 25:08ใจแม่นายพิกุลใส่หน้าอย่างเยือกเย็น ไม่ใช่ทั้งสองบ้าน เป็นแม่สาวที่ขายข้าวแกงอยู่ตลาดท่าน
193. 25:16้ำ ชื่ออะไรพ่อแม่ตายจาก เลี้ยงน้องก้าวคนเองคนเดียว พอสิ้นเสียง ชานเรือนใหญ่
194. 25:24ก็เงียบกริบราวถูกสาดน้ำเย็นใสเมื่อกี้ว่าอะไรนะขอรับ แม่สาวขายข้าวแกงยังไงล่ะ พ่อแม่ตาย
195. 25:32จาก เลี้ยงน้องก้าวคนเองคนเดียว บ้านนี้จะเสียชื่อเสียงป่นปีกันหมดแล้วไปเอายายขอทานที่ไหนมาเป็น
196. 25:40สะพาย ทั้งวงแตกฮือขึ้นมาเลย ยาดผู้ใหญ่คนหนึ่งกระโดดลุกขึ้นคุณนายครับ ตั้งสติหน่อย
197. 25:48ตระกูลเราเป็นตระกูลผู้ดีมีหน้ามีตาในเมืองนี้มาหลายชั่วคน จะเอายายขอทานตลาดมาเป็นสะพาย จะ
198. 25:56เอาหน้าไปสู้บรรพบุรุษได้ยังไง แล้วน้องตั้งก้าวคน ใครจะเลี้ยงปากพวกนั้น จะทำยุ้งฉางเราวาย
199. 26:04หวอดหรือไง ยาดผู้ใหญ่ต่างขึ้นเสียงกันเอาเป็นเอาตาย สเมียนมั่นก็แอบเสริมเบาๆ คุณ
200. 26:11นบ้านจน พอแต่งเข้ามาก็มักลากพวกพ้องทางบ้าน
201. 26:19ตามเข้ามา น้องก้าวคนนี้ ไม่ใช่รับสะพายคนเดียวนะ ขอรับ แต่เท่ากับรับขอทานสิบ
202. 26:26คนเชี่ยว กระผมพูดเพราะเป็นห่วงบ้านคุณนายทั้งนั้นคำพูดของสเมียนมั่นมันมีหนามซ่อนอย
203. 26:34ู่ ก็คนที่กลัวที่สุดว่า แม่สาวคิดเลขแม่จะเข้ามาในบ้านนี้ ก็คือสเมียนมั่นนั่นแหละ แต่
204. 26:42ความในใจนั้นนะ ไม่มีใครรู้เลยสักคนแม่นายพิกุณนั่งฟังคำพวกนั้นเงียบๆจนจบ แล้วค่อยๆเอ่
205. 26:50ยขึ้น แต่ข้าขอถามหน่อยเถอะ สะพายที่ประหยัด ขยัน แล้วก็รู้ค่าชีวิตคน เข้ามาใน
206. 26:58บ้านเรา มันน่าอับอายขายหน้านักหรือถ้าลูกสาวบ้านมั่งนี้มันดีนัก ก็เชิญไปอยู่บ้านนั้นเสียเถิด ย
207. 27:06ุงฉางบ้านเราที่รอยหล่อลงทุกปี ไม่เห็นมีใครห่วงสักคน แต่พอเป็นสะพายคนเดียว ทำไมปากพวกท่าน
208. 27:14ถึงได้มากมายนักคำของแม่นายพิกูลมันเสียบตรงจุด พอได้ยินคำว่ายุงฉางรอยหล่อเข้า ไหลของ
209. 27:22เสมียนมั่นก็สะดุ้งวูก ทั้งวงเกิ้อไปหมดแล้วก็เงียบเสียง แม่เรือนของบ้านนี้คือข้าฉ
210. 27:29ันและอีกอย่างหนึ่ง แม่นายพิกูลตอบย้ำด้วยเสียงหนักแน่น น้องทั้งก้าวของเด็กคนน
211. 27:36ั้น ข้าจะพามาด้วยทั้งหมด ไม่ให้ขาดสักคนเดียว ทั้งวงฮือขึ้นอีกรอบ สะพายคนเดียวยังไม่
212. 27:44พอ น้องอีกก้าวคนอีกรึทุกคนสงสัยในหูตัวเอง ถ้าให้ทิ้งน้องแล้วค่อยแต่งเข้ามา น
213. 27:53ั่นก็เท่ากับสั่งให้เด็กคนนั้นทิ้งน้องของมัน คนที่แม้แต่น้องตัวเองยังเลี้ยงไม่ได้ จะไปเลี้ยงพ่อผัวแม่
214. 28:00ผัวได้ยังไงละ ใจที่ดูแลสายเลือดตัวเองจนถึงที่สุดนั่นแหละคือเหตุผลที่ข้าเลือกเด็กคนนั้น คำ
215. 28:08ของแม่นายพิกุลทำเอา ไม่มีใครกล้าเถียงต่ออีกเลย ทีนี้มาทางเรรายบ้าง ตอนนั้นข่าวสู่
216. 28:16ขอจากบ้านขหบดี ก็ส่งไปถึงหูเรรายพอดี ตอนได้ยินครั้งแรก เรรายไม่อยากจะเชื่อเลย ฉ
217. 28:24ันจะได้เป็นสะพายบ้านขหบดีใหญ่นั่นน่ะหรือ แล้วยังพาน้องๆไปได้หมดด้วยเนี่ยนะใช่จ๊ะ คุณนายพิกุ
218. 28:32ลท่านสั่งเองกับปาก ให้พาน้องทั้งก้าวมาให้ครบไม่ให้ขาดสักคน แม่สือยิ้มแป้นเล่าให้ฟัง เรรายน
219. 28:40ั่งตลึงไปพักใหญ่ ความกลัวมันมาก่อนความดีใจบ้านผู้ดีเขาจะเอาคนอย่างเราไปทำไมกัน หรือ
220. 28:48จะเอาน้องๆไปใช้เป็นทาส หรือมีเล่กลอะไรอย่างอื่นกันแน่นะเรรายตัดสินใจไม่ลงเสียที แต่พอ
221. 28:56ดีคืนนั้น น้องคนที่สามก็ลมพับด้วยโรคนั้นอีก ค่ายากก็รอยหล่อลงทุกที หน้าแรงก็ใกล้เข้า
222. 29:04มา ทางที่จะเลี้ยงน้องเก้าคนก็เริ่มมืดหมดลงเรื่อยๆเรรายก้มมองใบหน้าน้องๆที่หลับไหลทีละคน แ
223. 29:12ก้มตอบ เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่ก็ยังนอนหลับสนิทเพราะเชื่อใจพี่คนเดียว ฉันจะมัวลังเลไปทำไมกัน
224. 29:20นะถ้าให้เด็กพวกนี้ได้อยู่อุ่นๆกินอิ่นๆได้ ในที่สุดเรรายก็ตัดสินใจเด็ดขาด ไม
225. 29:28่ใช่เพื่อความสบายของตัวเองหรอก แต่เพื่อน้องทั้งเก้าต่างหากเรรายก้าวเท้าลงบนเส้นทางที่ย้อนกลับไม่ได
226. 29:36้ด้วยตัวเอง แล้ววันแต่งงานก็มาถึง เรรายได้นุ่มผ้าสิ้นใหม่สีแดงชาติ สวมเสื้อแพร่สีเขียว
227. 29:44อ่อนเป็นครั้งแรกในชีวิต น้องๆเห็นพี่ในสภาพนั้นแล้ว อ้าปากค้าง พี่จ่า สวยเหมือนน
228. 29:52างฟ้าเลย โอ้โห พี่เราสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยก็มันเป็นวันที่ต้องจากตลาดท่าน้ำที่ผูกพัน จ
229. 30:00ากบ้านเกิดที่เคยอยู่กับพ่อแม่นินา ก่อนขึ้นเกี้ยว เจ้าปลายน้องเล็กสุดขวาชายสิ้นพี่ร้องไห้โห พ
230. 30:08ี่ อย่าไปพี่อย่าไปนะ ปลายจ่า พี่ไม่ไปไหนหลบลูก เราไปด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ ไปอยู่บ้าน
231. 30:16อุ่นๆด้วยกันไงละลายกอดน้องเล็กแน่น แล้วกวาดตามองน้องๆพลางกลืนน้ำตา พวกเจ้าฟังพี่ให้ดี
232. 30:24นะ ไปถึงบ้านนั้นแล้ว ห้ามมือไม้มือเสียเด็ดขาด ต้องนอบน้องต่อผู้ใหญ่ ให้ทำอะไรก็ทำโดยไม่มี
233. 30:32ปากเสียงดีเราไม่ได้ไปกอกเค้ากินนะ แต่ไปอยู่เพื่อทดแทนบุญคุณเค้า เข้าใจไหม จ๊ะพี่ น
234. 30:40้องเก้าคนพร้อมใจกันตอบ แม่นายพิกุณที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆก็ตาชื้น เออ ตาข้าไม่ผิดจริง
235. 30:48ๆด้วย แล้วเรยรัยก็นำน้องทั้งเก้าๆข้ามประตูบ้านขหับดี ชาวบ้านชะงกดูข้ามรัวสุบสิบกั
236. 30:56นแหม พาน้องมาครบเก้าคนจริงๆด้วยฮะ ต่อไปบ้านใหญ่นั้นคงคลึกคลืนด้วยเสียงเด็กร้องล่ะ ท
237. 31:04ีนี้ แต่บรรยากาศที่ต้อนรับเรรายในบ้านขหับดีนั้น เย็นชาเหลือเกิน ยาทผู้ใหญ่ก็แค่ลิ้นให้เห็น
238. 31:12คนใช้ก็ชายตามมองแล้วนินทารับหลัง ที่หนักที่สุดคือสีหน้าของมาณพเจ้าบ่าวใหม่ที่แข็งธื้อ ค
239. 31:20ืนแรกมาหันหลังให้เรราย ไม่พูดด้วยสักคำเดียว เรรายมองแผ่นหลังอันเย็นชานั้น แล้วก็ถอนหาย
240. 31:28ใจเงียบๆเออ รู้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ผู้หญิงที่มีน้องติดมา 9 คน ใครมันจะยินดีต้อน
241. 31:36รับล่ะ แต่ไม่เป็นไร เวลาเป็นยา ความจริงใจย่อมสื่อถึงกันได้เรรายนอนลืมตาโพลงไป
242. 31:44ทั้งคืน รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าวันข้างหน้าคงไม่ราบลืน แต่ที่ยังไม่รู้ก็คือในบ้านหลังนี้มัน
243. 31:52มีเงาร้ายที่ใหญ่กว่านั้นซุ่มอยู่ หมายจะเล่นงานทั้งตัวเธอและน้องน้องตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น เรรายก็ข
244. 32:00ยันขันแข็ง ตื่นแต่ไก่โหมากว่าดลานช่วยงานครัว ต้มยาให้แม่นายพิกุลแม่ผัวด้วยมื
245. 32:08อตัวเอง แล้วก็สั่งน้องๆให้แนวแน่เราเป็นคนที่ติดหนี้บุญคุณบ้านนี้นะ ฉะนั้นต้องขยันกว่า
246. 32:15ใคร คนโตกว่าดลานกว่าดเรือน คนที่สองตักน้ำ คนที่สามคนที่สี่ผ่าฟื้น เด็กเล็กๆก็
247. 32:23อยู่เงียบๆ อย่าไปเก็กกับสายตาผู้ใหญ่ น้องทั้งก้าวก็หางานทำตามที่พี่สั่งมองงานสกปรกงานหนักท
248. 32:31ี่แม้แต่ลูกหลานผู้ดีเค้ายังไม่ทำ เด็กๆพวกนี้กลับทำได้ข้องแค้วโดยไม่มีปากเสียง ผ่านไปไม่กี่วัน
249. 32:40คนใช้ในบ้านก็เริ่มพูดกันปากๆ เด็กบ้านนั้นน่ะ ผิดกับที่คิดไว้ลิบลับเลยนะ มือไม้ไว้ได้ยังไงกัน
250. 32:48นะ ก็พี่คนโตเค้าสอนมาดีนี่นะ เรียกใหญ่ขอทานแท้ๆ แต่ขยันกว่าเราอีกแน่แต่ก็ไม่
251. 32:56ใช่ทุกคนหลอกที่มองแบบนั้น เพราะในสายตาของเสมียนมั่น มือไม้ไว้ของเรรัยกับดูราวคมมีที่จ่ออย
252. 33:04ู่ คืนนั้นเสมียนมั่น เรียกจ้อยเสมียนน้อยลูกน้องมาที่เรือนคนใช้แล้วก็ระบายความในใจเงียบๆจ
253. 33:12้อย เรื่องใหญ่แล้ว ใหญ่สะพัยคนนี้ไม่ธรรมดา ข่าวว่ามันทวงหนี้ได้ทุกบาททุกสตาง เร
254. 33:20ื่องลือไปทั่ว ท่านครับ นั่นมันจะเรื่องใหญ่ตรงไหนกันไอ้โง่เอ้ย ถ้าใหญ่สะพัยนั้นได้แค่ชำ
255. 33:28เรืองดูบัญชียุ้งฉางสักครั้งเดียว ที่เราแอบยักษ์เข้ามาหลายปีน่ะ มันแตกกระจายในพริบตาเลยนะสิแ
256. 33:36ม่ผัวมันคิดเลขไม่เป็น เราถึงหลอกมาได้จนป่านนี้ แต่ใหญ่สะพัยนี้มันคนละเรื่องกันเลย หน้าของ
257. 33:44จ้อยสีดขาว แล้วแล้วจะทำยังไงละครับ จะทำยังไงนะรึ ก็ต้องกันไม่ให้ใหญ่สะพัย
258. 33:52เข้าใกล้ยุ้งฉางได้ แล้วก็รอจังหวะเขียมมันออกจากบ้านนี้ให้ได้พวกน้องอีกเก้าคนไปพร้อมกันเลย
259. 34:00ด้วย แววตาเสมียนมันว่าวับอย่างร้ายกาด ใบหน้าที่เคยทำเป็นคนดีคอยประจบก็หายไปสิ้นเลย เล
260. 34:08ะร้ายของเสมียนมันก็ค่อยๆขดตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย และก็ทุ่มเทให้ชีวิต
261. 34:16ในเรือนผัวเต็มที่แล้ววันหนึ่ง ขณะเดินผ่านหน้ายุ้งฉาง เละร้ายก็บังเอิญเห็นภาพปลาหลาดเห็น กลาง
262. 34:24ดึกสะงัด เสมียนมันกำลังลอบขนกระสอบเข้าเปลือกออกจากยุ้งไปที่ไหนซักแห่งดึกดื่นป่านนี้ มา
263. 34:32เปิดยุ้งฉางทำอะไรกันหรือคะ?
264. 34:35พอเละร้ายหยุดถาม เสมียนมันก็สะดุ้งหันขวับ อ้าว!
265. 34:39คุณนายน้อยมาที่นี่ดึกดื่นทำอะไรกัน ไปนอนไปนั่งเสียเถอะเห็นท่านขนข้าวก็เลยแวะมาดูค่ะ มัน
266. 34:47ไม่ใช่เรื่องที่ต้องจดลงบัญชีหรือคะ?
267. 34:50เห้!
268. 34:51คุณนายน้อยรู้เรื่องบัญชีด้วยหรือ?
269. 34:53นี่มันข้าวก่าวค้างยุ้ง กะผมจะขนไปไว้ยุ้งหลังโน้นกันมอดกันเชื้อราคุณนายน้อยอย่ามายุ้งสะพายแต่งเข้า
270. 35:01มาใหม่ๆ จะมาออกความเห็นเรื่องยุ้งฉางได้ยังไงเสมียนมั่นแกล้งตวาดไล่เรรายออกไป เรราย
271. 35:09ถามต่อไม่ได้ ก็หันหลังกลับ แต่ในใจมันไม่โล่งเอาเสียเลยย้ายยุ้งกันมอดเลอะ กลางดึก
272. 35:17กลางดื่นทำไมต้องแอบขนออกไป แถมกระดูก็ตั้งสิบกว่ากระสอบถ้าแค่ย้ายเข้ากันมอด จะต้องลอก
273. 35:25ทำเงียบๆ ตอนคนหลับไปทำไม?
274. 35:27คำถามเล็กๆ ข้อหนึ่งฝั่งชัดอยู่ในหัวของเรรายผู้คิดเลขแม่ ต่อมามันจะกลายเป็นเงื่อนปมที่สั่นสะเทื
275. 35:35อนบ้านหลังนี้ทั้งหลังแต่ตอนนั้นเรรายเองก็ยังคาดไม่ถึงหลอก แม้แต่งเข้ามาจะครบเดือน มานบก็ยังไม่ยอม
276. 35:43เปิดใจให้เรรายอยู่ห้องเดียวกันก็เย็นชาห่างเหิน เจอหน้าก็ไม่ทักสักคำ น้องก้าวคนที่วิ่งกัน
277. 35:51ให้ควักทั้งบ้าน ก็ทำให้เขาไม่ค่อยพอใจแม่ครับ พูดตรงๆ ลูกก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทำ
278. 36:00ไมต้องเป็นแม่สาวคนนั้นด้วย?
279. 36:02มานกเปรย์ความในใจกับแม่นายพิกุณอย่างระมัดระวัง แม่นายพิกุณได้แต่ยิ้มคอยดูไปเถิด คนเราน
280. 36:10่ะ มันต้องผ่านมาด้วยกันถึงจะรู้ดูด้วยตาตัวเจ้าเองเถอะ มานกไม่เข้าใจว่าคำนั้นหมายความว่าอะไรแต
281. 36:18่ไม่นานหรอก เรื่องราวที่จะทำให้เขาซึ้งถึงความหมายของคำนั้น ก็ทะยอยเกิดขึ้นทีละอย่างเรื่องแรก
282. 36:26เกิดตอนที่มานพร้มป่วยลง ช่วงเปลี่ยนฤดูเป็นไข้หวัดหนัก นอนสมอยู่หลายวันเข
283. 36:37าอยู่ข้างๆไม่ยอมหลับสักงีบ คอยเปลี่ยนผ้าเย็นเช็ดหน้าผาก ต้มข้าวต้มป้อนคุณพี่ ลองเสวย
284. 36:45สักหน่อยนะคะ ต้องมีของลงท้องบ้างถึงจะมีแรงพอเถอะ ไม่มีอารมณ์กิน วางไว้นั่นแหล
285. 36:53ะ สักคำเดียวค่ะข้าวต้มนี้ฉันต้มให้น้องๆกินตอนป่วยประจำ ท้องใส่จะได้สบายอ้า
286. 37:01ปากหน่อยนะคะ มานบจำใจอ้าปาก พอเขาต้มอุ่นๆไหลลงคอ ท้องใส่ที่จุกแน่นก็คลาย
287. 37:09ลงอย่างหน้าอัศจรรย์มานบซึมซับความตั้งใจนั้น แม้ในยามครึ่งหลับครึ่งตื่น กลางดึกพอลืม
288. 37:17ตาขึ้นมา ก็เห็นเรรายนั่งสับหงกอยู่แต่ก็ยังกุ้มมือเขาไว้แน่น คอยดูอาการไข้ทั้งค
289. 37:25ืนคนๆนี้ ทำไมมันถึงทำได้ถึงขนาดนี้นะหัวใจอันเย็นชาของมานบก็มีรอยร้าวอบ
290. 37:33อุ่นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกวันที่สี่พอลุกจากที่นอนได้ มานบก็เอ่ยขอบใจเรรายเป็นครั้งแรกเหนื่อยมา
291. 37:41กสินะ หายป่วยได้ก็เพราะเจ้าแท่ๆ คำสั้นๆแค่นั้นแหละแต่ปลายจมูกของเรรายก็ระคายน้ำตา
292. 37:48ก็มันเป็นคำอุ่นๆคำแรก ที่ได้ยิ้งตั้งแต่แต่งเข้ามานี่นะเรื่องที่สองเกิดที่ห้องอ่านหนังสือของมาน
293. 37:56บกมานบกเป็นบันดิตที่เตรียมสอบเข้ารับราชการกับเจ้าเมืองเลยเอาแต่อ่านหนังสือเขียนหนังสืออยู่มาวันหนึ่ง
294. 38:04เขาพบว่าผู้กันดามโปรถหัก และว่าที่ประดิกประดอยไว้อย่างดีก็ขาดวิ้นใครมาแตะของข้า มา
295. 38:12นบกกำลังหมุดหงิดเจ้าปลายน้องเล็กก็วิ่งตุ๊บตับมายืนอะไรบางอย่างให้ก็คือผู้กันกลับวาววะนั้นแหล
296. 38:20ะ แต่ผู้กันกลับถูกซ้อมจนเรียบเนียนเหมือนใหม่ส่วนวาวก็ถูกซ้อมให้แข็งแรงกว่าเดิมเสียอีกพี่มานบ
297. 38:28อันนี้พี่คนที่สามซ้อมให้ค่ะ เห็นของพี่พังก็เลยนั่งซ้อมทั้งคืนเลยน้องสามซ้อมของพี่ไม่ใช่แม้
298. 38:36แต่ของตัวเองทั้งคืนนี่นะก็พี่ดีกับพวกเรา พี่เขาเลยอยากตอบแทนนะคะที่แทนน้องคนที่สามของเร
299. 38:44รัยมีฝีมือทางช่าง เลยแอบซ้อมของที่พังของมานบให้แล้วก็เขินไม่กล้าเอามาให้เอง เลยใช้
300. 38:52น้องเล็กมาส่งแทนมานบชงกมองออกไปนอกห้อง ก็เห็นน้องคนที่สามโปรหน้ามาแอบดูอยู่หลังกำแพง
301. 39:00พอสบตากันน้องสามก็ยิ้มเหย่แห่ก้มหัวไหวสวัสดีครับพี่ มานบก็อดหัวร้อออกมาไม่ได้
302. 39:08นั่นแหละ ทั้งเกลียดทั้งรักป้นกันไปเจ้าเด็กเล็กๆ พวกนั้นมันแอบเข้ามาอยู่ในใจเขาสักมุม โดยไม่รู้ตัวเร
303. 39:16ื่องที่สามนี่สี่ สันคอนศักษีของมานบโพดนักที่สุดมานบนั่งอ่านตำราเตรียมสอบ แล้วก็ติดจด
304. 39:24คิดเลขที่ยังไงก็คิดไม่ออกเป็นจดเรื่องการคิดสวยเข้าเปลือกของเมืองคบคิดอยู่ตั้งหลายวันก็ยังคิดไม่
305. 39:32ออกเอ๊ะ!
306. 39:33คำตอบมันไม่ลงตัวสักที ชักจะบ้าตายแล้ว วนอยู่ที่เดิมมาสามวันแล้วนะเนี่ยมานบกุมขมับอย
307. 39:41ู่ พอดีเรรายกน้ำชามาเสิร์ฟ ก็ชำเรื่องเห็นจดนั้นเข้าคุณพี่คะ ประทานโทษที่ล่วง
308. 39:49เกิน แต่เลขข้อนี้ต้องร่วมเข้าเป็นเกวียนใหญ่ๆก่อน แล้วค่อยหักสวยจากตรงนั้น ถ้ามัวนับ
309. 39:57ทีละเมล็ดทีละถังก่อน มันจะนับไม่จบเจ้าค่ะอะไรนะ ไม่ใช่ทีละถัง แต่ร่วมเป็นเกวียนก่
310. 40:05อนนั้นหรือเจ้าค่ะ ร่วมเป็นก้อนใหญ่ๆไว้นับก่อน แล้วค่อยแบ่งย่อยทีหลัง ลองทำดูสักครั้งสิ
311. 40:13คะเฮ้ มันจะได้จริงหรือ มานกครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่พอลองแก้ตามที่ระรายว่า
312. 40:21เชื่อไหม คำตอบมันลงตัวเปะราวปฏิหารเลย มันพออาปากค้างแม่เรือน เลขแบบน
313. 40:29ี้เจ้าไปเรียนมาจากไหนกัน พ่อฉันสอนให้เจ้าค่ะท่านเคยคุมบัญชียุ้งฉางมาก่อน อุ้มฉันขึ้น
314. 40:36ตักสอนตัวเลขมาตั้งแต่เล็กๆ มานกมองเมียตัวเองใหม่อีกครั้ง เลขที่ตัวเองร่ำเรียนหนังสือมายังแก้ไม่
315. 40:44ออก เมียกลับแก้ได้ในพริบตา คนๆนี้ไม่ธรรมดาจริงๆด้วยฮะเรื่องที่ 4 เกิดขึ้นในวันงาน
316. 40:52เลี้ยง บ้านขหบดีมีแขกใหญ่มาเยือน ก็เลยจัดงานเลี้ยงกัน ยาดผู้ใหญ่คนหนึ่งจ้องจะแกล้งประจาน
317. 41:00มานพ ก็หมั่นไส้ที่มียาดเมียเป็นใหญ่ขอทานหน่ะ เลยจะทำให้ขายหน้าต่อหน้าแขกเหลือเสียหน่อยเฮ้ย!
318. 41:08มานบว่าที่คนทางบ้านเมียเจ้ามันเยอะแยะนะ ไม่ใช่รึ?
319. 41:13แล้วเจ้าจะเลี้ยงปากพวกนั้นทั้งหมดยังไง?
320. 41:16อย่าบอกนะว่าคิดจะทำยุ้งฉางตระกูลขหบดีละวายวอด ลองพูดออกมาจากปากเจ้าเองสิ สายต
321. 41:24าทั้งวงจับจ้องมาที่มานบ หน้าของมานบก็แดงกล่ำ ไม่รู้จะตอบยังไงได้ แต่ปากคะหมุกคะมิ
322. 41:32ป เรรัยที่อยู่ข้างๆ ก็ค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างเงียบๆ ท่านผู้ใหญ่เป็นห่วง ฉันทราบซึ้งยิ่ง
323. 41:40นักเจ้าค่ะ แต่น้องๆของฉันไม่ได้มีแค่ปากนะคะ ยังมีมืออีกตั้ง 9 คู่ กวาดลานตักน้ำ ผ
324. 41:48่าฟื้นค่าจ้างคนใช้ก็ประหยัดไปได้เอง อย่าว่าแต่จะทำยุ้งฉางวายหวอดเลยค่ะ กลับช่วยเพิ่มพ
325. 41:56ูนข้าวปลาในบ้านเสียอีก ขอให้ท่านสบายใจได้เลยเจ้าค่ะเฮ้อ ปากคล่องราวสายน้ำ แต่
326. 42:04ปากตั้ง 9 ปาก ข้าวจะเข้าไปสักเท่าไรกัน ถ้าท่านห่วงเรื่องข้าวที่เข้าปาก งั้นลองคิดเลขกันดู
327. 42:12ไหมคะค่าจ้างค่ากิน ค่าเสื้อผ้าคนใช้ปีหนึ่งตบ 20 เกวียนข้าว แต่งานที่น้องเรา 9
328. 42:20คนทำ เท่ากับคนใช้ตั้ง 4 คน ฝ่ายไหนคุ้มกว่ากัน ท่านผู้ใหญ่ย่อมรู้ดีกว่าฉันเจ้าค่ะคน
329. 42:28ทั้งวงระเบิดเสียงหัวร้อคลืนขึ้นมากับการคิดเลขที่ไม่มีติดขัดของรายคูนทาง ราย ผู้ใหญ่ที่จะ
330. 42:36แกล้งประจานก็เกิ้จจนต้องหุบปากเงียบ มารฮดหน้า ไม่ได้ดีใจแค่รอดพ้นวิกฤตหลอก แต่ปลาปรึ้มใ
331. 42:44จกับไหวพริบของเมียที่รักษาหน้าให้เขาไว้จนออกร้อนเผ่า คืนนั้นมารฮดทักเรรายก่อนเป็นครั้งแรก ว
332. 42:53ันนี้ขอบใจนะ ขาได้หน้าก็เพราะเจ้าแท็กซ์ ก็เริ่มซึมเข้าไปในหัวใจของมาณพ เรื่องที่ท่าไม่ใช่เหตุการณ์
333. 43:00ใหญ่โตอะไรเลย เป็นแค่เย็นวันแดดอ่อน ๆ ธรรมดา ๆวันหนึ่ง มาณพเดินออกจากห้องหนังสือ
334. 43:08มาข้ามหลานบ้าน ก็เห็นน้อง ๆ วิ่งเล่นกันเต็มหลาน บ้างก็เตะตะกร้อ บ้างก็ไล่ไก่ เจ้า
335. 43:16ปลายน้องเล็กก็อุ่มลูกหมาหัวร้อคิดครับ กลางวงนั้น เรรายกำลังตากผ้าทางหยอก ร้อกับน้อง ๆ
336. 43:25พี่จ่า ดูนี่สิ ฉันเตะตะกร้อได้ตั้งร้อยครั้งแหนะ โอ้ เจ้าตัวเล็กเก่งจังเลย คร
337. 43:33าวหน้าเตะให้ได้พันครั้งเลยนะทั้งบ้านอบอุ่นคลึกคลืนด้วยเสียงหัวร้อของเด็ก ๆ เรือนใหญ่ที่เคยเงียบเหงาก
338. 43:41็กลับกลายเป็นบ้านที่มีคนอยู่จริง ๆ เต็มไปด้วยไอ้อุ่น มานบหยุดเดินมองภาพนั้นคุณพี่คะ มา
339. 43:49ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น มาช่วยกันหน่อยสิคะ ไร ๆ สบัดภาพหางยิ้มเรียก แหม ขนาดเป็นบันดิต
340. 43:57นะ จะให้มาตากผ้าเชียวหรืออ้าว บันดิตไม่มีมือหรือคะ ช่วยจับชายผ้าตรงนี้ทีค่ะ ช่วย
341. 44:05กันเดี๋ยวก็เสร็จเอง มานบก็จำใจเดินเข้าไปจับชายผ้า แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้อ้อตัวเองก็อมยิ้มปล
342. 44:13อยู่ในภาพอันอบอุ่นนั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เอ๊ะ ข้ายิ้มอยู่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะมานบน
343. 44:21่าโตมาอย่างเดียวดายเหงาเหงอย แต่พอมีน้องเมียเก้าคนกับเมียที่ฉลาดหลากแหลมเข้ามา มันก็เติมเต็มบ
344. 44:29้าน และใจที่ว่างเปล่าให้เต็ม มานบถึงได้เข้าใจความหมายของคำแม่อย่างถ่องแท้ต้องผ่านมาด้วยกัน
345. 44:37ถึงจะรู้ ท่านว่าไว้ ตาแม่ถูกจริงๆด้วย ตั้งแต่นั้นมานกยอมรับน้องๆเป็นครอบครัวที่
346. 44:45แท้จริง ช่วงนั้นเอง ความสัมพันธ์ระหว่างเรรายกับแม่นายพิกุลแม่ผัวก็แน่นแฟนขึ้นทุกวันยาม
347. 44:53ค่ำคืนสองแม่ลูกก็นั่งคุยกันในเรือน ในอย่างออกรถออกชาติ คุณแม่คะ เอายามมาแล้วนะคะ ด
348. 45:01ื่มเสียก่อนที่มันจะเย็นจ้า แต่ทำไมเจ้าถึงต้มยาด้วยมือตัวเองทุกวันล่ะ ให้คนใช้ทำก็ได้นี่ คน
349. 45:09ใช้ต้มก็ไม่รู้จักคุมไฟหรอกคะ ยานี้ต้องต้มไฟแรงก่อน แล้วค่อยหรี่ไฟลง ตัวยาถึงจะอยู่ เป
350. 45:17็นตัวคุณแม่ ฉันทำเองถึงจะสบายใจคะโทเอ้ ความตั้งใจของเจ้านี่ ชาติก่อนข้า
351. 45:25ทำบุญอะไรไว้หน่อ ถึงได้สภัยอย่างเจ้ามา แม่นายพิกุลลูบมือสภัยเบาๆ เลยไรก็น
352. 45:33้ำตาคลอกับสัมผัสอันอบอุ่นนั้น คุณแม่คะ ประทานโทษที่ล่วงเกิน แต่ทุกครั้งที่เห็นคุณแม่ ฉ
353. 45:41ันก็นึกถึงแม่ของฉันที่ตายจากไป บุญคุณที่คุณแม่ชุบเลี้ยง ฉันจะไม่ลืมไปชั่วชีวิตคะ บ
354. 45:49ุญคุณอะไรกัน ไม่ใช่ข้าชุบเลี้ยงเจ้าหลอกแต่เจ้าต่างหากที่ชุบชีวิตบ้านอันนิ่ม เหงานี้ไว้ ตั้งแต่เจ
355. 45:57้ากับเด็กๆ ข้าวมาบ้านนี้ถึงได้มีกลินอายของคนอยู่จริง ๆ เป็นครั้งแรก.
356. 46:03สองหญิงหันมองหน้ากันแล้วหัวรออย่างสนิทสนม แม่ผัวก่อภัย กลายเป็นเหมือนแม่ลุกแท้ ๆ ไปเสียแล้
357. 46:11วทีนี้ พอช่วยงานในบ้านไปทั่ว เรยรัยก็เริ่มรู้สึกรางกรางว่าทางยุงฉางมันรุ่มร่ามชอบก
358. 46:19ล ข้าวข้าวข้าวออกมันคิดยังไงก็ไม่ตรงกัน วันหนึ่งเรยรัยจึงลองเอ่ยกับเสมียนมั่นอย่างระมัดระวังท
359. 46:27่านเสมียนคะ ประทานโทษที่ล่วงเกิน ขอดูบัญชียุงฉางสักครั้งได้ไหมคะ ฉันพอคิดเลขเป็นบ้าง
360. 46:35อยากช่วยแบ่งเบานะคะ ท่านใดสีหน้าเสมียนมั่นก็แข็งถือ แต่ก็รีบทำเสียงกลบเกลือนแหม คุณ
361. 46:43นายน้อยใส่ใจเรื่องในบ้าน กระผมก็ทราบซึ้ง แต่เรื่องยุงฉาง มันเป็นงานของลูกผู้ชาย มือม
362. 46:51ันหยาบ ไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงจะออกหน้าหรอก ดูแลแค่งานในเรือนก็พอ แต่คุณแม่ก็เป็นห่วงยุงฉางอยู่เสม
363. 46:59อนะคะไม่ต้องห่วงขอรับ ยุงฉางที่กระผมดูแลมา 20 ปี ไม่มีผิดเพียรแม้แต่ผงทุลี ค
364. 47:08ุณนายน้อยวางใจได้เลย เสมียนมั่นพยายามกันปากพูดสุภาพแต่แววตากลับเยือกเย็น เรื่อไหร่ถ
365. 47:16ามต่อไม่ได้ก็ถอยออกมา แต่ในใจก็แตกยอดความสงสัยเล็กๆขึ้นมา ทำไมถึงปฏิเสธหัวชนฟา
366. 47:24ขนาดนี้นะ ถ้ามันสุจริตก็ไม่มีเหตุอะไรที่จะให้ดูไม่ได้นี่นาคืนนั้นเสมียนมั่นเรียกจ้อยมาขู่
367. 47:31ต่างหาก มันเอ่ยปากขอดูบัญชีเข้าจนได้ ใหญ่สะพายนี้เร็วกว่าที่คิด ต้องกันไว้ให้แน่นก่อนที่ม
368. 47:39ันจะขุดลึกกว่านี้ท่านครับ แต่คุณนายน้อยเขาผิดอะไร ถึงต้องระวังขนาดนั้น เขาก็แค่จะ
369. 47:47ช่วยงานในบ้านเอง ไอ้นี่พูดพลามอะไรทำตามที่สั่งก็พอเสมียนมั่นตหวัดลั่น จ้อยก็ส
370. 47:55ดุ้งก้มหัว แต่ในใจก็เริ่มดาวออกรางกรางว่า ทำไมเสมียนมั่นถึงได้ตั้งท่าเรื่องยุ้งฉางขนาดนี้
371. 48:03ความหนักอึ้งที่อธิบายไม่ถูกก็ค่อยๆทับถมลงในอก แลลัยหนัก ทุ่มเทกับการอบรมสั่งสอนน้องๆด้
372. 48:11วย ยามค่ำก็ร่วมรวมน้องมาสอนหนังสือวันนี้เรามาหัดผสมอักศรแม่ กอกากันนะ กอก
373. 48:19ากิกิกูกู น้องเก้าคนออกเสียงตามสุดเสียง เลยๆไม่ได้สอนแค่หนังสือแต่สอนวิธีคิดเลข
374. 48:27ด้วย วิธีคิดที่ได้รับมาจากพ่อ ตอนนี้ก็ถ่ายทอดให้น้องๆครบท่วนการคิดเลขเป็นกำลัง
375. 48:35ยิ่งใหญ่ในการใช้ชีวิตนะ รู้หนังสือแล้วจะไม่ถูกใครหลอก รู้จักคิดเลขแล้วจะไม่ถูกใครโกงเอาไป
376. 48:44จงหมั่นฝึกฝนไว้ให้ดีล่ะมานบเห็นภาพนั้นก็แอบเข้ามาช่วยสอนบ้าง ถ้ามีอะไรที่พวกเจ้าไม่รู้
377. 48:52ถามพี่ได้นะ ยังไงพี่ก็เป็นบันดิตที่เตรียมสอบอยู่นี่ว้าว!
378. 48:58จริงหรือครับพี่ งั้นพี่เป็นครูของพวกเราเลยนะครับ น้องๆร้องเห่แล้วเข้ามารุ่งกอบบ้านขหกดีก็มีแต
379. 49:06่ดอกไม้แห่งเสียงหัวร้อบานสะพรั่งขึ้นทุกวัน แต่แค่ผลักเลร้ายออกจากยุ่งฉาง ก็ยังไม่ทำให้ความกลัวข
380. 49:14องสเมียนมั่นหมดไปหรอกยิ่งสภัยได้รับความไว้วางใจจากคนในบ้านมากขึ้นเท่าไหร่ ใจของสเมียนมั่นก็
381. 49:22ยิ่งร่าวร้อนไม่เกรียมขึ้นเท่านั้น แค่กันไว้ยังไม่พอ ต้องถอนรากถอนโคลนกันเลย สเมียนมั่นตัดใ
382. 49:30จอย่างเฮียมโหดจ้อย ข้าทนดูอยู่เฉยๆไม่ได้อีกแล้ว ต้องลงมือก่อนที่เยสภัยจะได้ส่องดูยุ่งฉ
383. 49:38าง แล้วท่านจะทำยังไงละครับก็ป้ายสีให้เยสภัยเป็นขโมย แล้วเคียออกไปเลยไง ปรักปรำ
384. 49:46คนที่สะอาดที่สุดด้วยข้อหาที่สกปรกที่สุดนั่นแหละ คือวิธีที่แน่นอนที่สุดในการฆ่าคนให้ตายทั้งเป็
385. 49:53นรอยยิ้มร้ายกาดปรากฏบนมุมปากสเมียนมั่น เมกดำก้อนหนึ่งกำลังคืบคลานเข้าหากลางวงความสุขอย่าง
386. 50:01เงียบเชียบ การเวลาผ่านไป ที่ทางของเรรัยในบ้านขหบดีก็ยิ่งมั่นคงขึ้น น้องๆเติบใหญ่
387. 50:10ความรักกับมานบก็ลึกซึ่งขึ้น แม่นายพิกุลแม่ผัวก็ขาดเรรัยไปสักวันเดียวไม่ได้แล้ว อยู่มาวันหนึ่แ
388. 50:18ม่นายพิกุลเรียกเรรัยมาคุยเงียบๆ ลูกเอ่ย ข้ามีเรื่องสำคัญ จะขอร้องเจ้าสักอย่างว่ามาเลยค่ะค
389. 50:26ุณแม่ อันที่จริง ข้าคลางแทงใจเรื่องยุ้งฉางของเรามานานแล้ว เก็บเกี่ยวได้เพิ่มขึ้นทุกปี แต
390. 50:34่ยุ้งกลับหลงเหล่งลง ข้าไม่เข้าใจเลยว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่บัญชีน่ะ เสมียนมั่นถือไว้หมด ข้าก็
391. 50:42ไม่มีปัญญาไปแกะเลขยุ้งๆนั่นตาของเรรายวาวัฟ เรื่องยุ้งฉางที่ค้างคาใจมาตลอดนี้เอง ใ
392. 50:50นเมื่อเจ้าคิดเลขแม่ ลองส่องดูบัญชีนั่นให้ทีเถิด ว่าอะไรมันผิดเพียน ช่วยดูด้วยตาเจ้าเองที
393. 50:58เจ้าค่ะคุณแม่ ฉันจะค่อยๆตรวจดูให้ค่ะ แต่การจะดูบัญชีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะเสมียนมั่นไม่
394. 51:06ยอมส่งบัญชีให้หัวชนฝาท่านเสมียนค่ะ คุณแม่ท่านสั่งมา ให้ขอดูบัญชียุ้งฉางค่
395. 51:14ะคุณนายน้อย บัญชีนั่นไม่ใช่ใครจะดูก็ได้ เลขมันซับซ้อนนัก คนไม่รู้เรื่อง ดู
396. 51:21เข้ากลับจะทำเรื่องในบ้านยุ้งเหยิงเปล่าๆ เชื่อกระผม แล้วปล่อยให้ท่านจัดการยังไงค่ะในเมื่อคุณแม่สั่
397. 51:29งเองกับปาก เป็นสะพายจะขัดคำสั่งแม่ผัวได้อย่างไรเล่าคะ ส่งบัญชีมาเถอะค่ะพอเรรายไม่ยอม
398. 51:37ถอยแม้แต่ก้าวเดียว สีหน้าเสมียนมั่นก็บิดเบี้ยว ถ้าขืนต้านต่อไปเรื่องมันจะแดงสมียนมั่นก็
399. 51:45เลยจำใจส่งบัญชีมาให้ 2-3 เล่ม แต่บัญชีจริงที่ลงเลขไว้กลับเอาไปซ่อนต่างหาก ขัดเอาแต่เล่มที่
400. 51:53เปลือกดูเรียบร้อยมาให้เรรายกางบัญชีออกใต้แสงตะเกียงทุกคืน แล้วก็คิดเลขทานตามด้วยสัญลักษณ์ที่พ่
401. 52:01อสอนมา เข้าเข้าเข้าออกทีละตัวทวดอยู่หลายคืน ในที่สุดเรรายก็จับจุดปลาหลาดได
402. 52:09้ เอ๊ะแปลกจริง เข้าเข้ากับเข้าออกมันตรงกันชัดๆ แต่ปริมาณที่ควรจะเหลือในยุ้งกลับผิดกันลิปล
403. 52:17ับ ในบัญชีต้องเหลือร้อยเกวียน แต่ในยุ้งจริงเหลือแค่ 60 เกวียนนี่นะเรรายลงไปลื้อค้นในยุ้งเอง น
404. 52:25ับกระสอบเงียบๆแล้วเทียบกับบัญชี ยิ่งเทียบยิ่งเห็นความผิดเพียรชัดขึ้น มีคนแก้บัญชีอย่างแนบเนียน แล
405. 52:33้วรอบยักษ์เข้าออกไปปีละราว 40 เกวียน ไม่ใช่ปี 2 ปีแล้ว อย่างน้อยก็ 5-6 ปีท่าขนาดน
406. 52:41ี้ก็เป็นข้าวมหาศาลเลยทีเดียว เหนื่อยเย็นไหลลงสันหลังเรราย แล้วที่ปลายของเลขทั้งหมด ก็มีเงาของ
407. 52:49คนอยู่คนเดียวที่รอยขึ้นมา คือเสมียนมั่นนั่นเอง เรรายรีบไปเรียนแม่นายพิกุณทันทีคุณแม่คะ
408. 52:58เรื่องใหญ่แล้ว ข้าวในยุ้งหายไปปีละ 40 เกวียน มีคนแก้บัญชีอย่างแนบเนียน แล้วยักษ์ออกไปเจ้าค่ะ
409. 53:06อะไรนะ?
410. 53:07จริงๆหรือลูก?
411. 53:08เจ้าค่ะ แล้วคนที่ส่งบัญชีให้ ก็มีอยู่คนเดียวเท่านั้น ใบหน้าแม่นายพิกุณสีดเผือด แม้จะดา
412. 53:16วไว้อยู่แล้วแต่พอสภัยยืนยันกับปากก็สะเทือนใจไม่น้อย สเมียนมั่น ไอ้เจ้าคนนั้
413. 53:24น ข้าไว้ใจฝากผีฝากไข้ให้มันดูแลบ้านแท้ๆคุณแม่คะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ ต
414. 53:32อนนี้หลักฐานยังไม่ครบ สเมียนมั่นคงซ่อนบัญชีจริงไว้ต่างหาก ต้องหาให้เจอถึงจะทำให้มันดิ้นไม่หล
415. 53:40ุดเรรายใจเย็นแต่เด็ดเดียว แม่นายพิกุลก็ตั้งสติขึ้นเออ ลูกพูดถูก ถ้า
416. 53:48หุ่นหันไปจะกลายเป็นให้เขาจับผิดเราเสียเปล่า กล้างทำเป็นไม่รู้ไปก่อนจนกว่าจะจับหลักฐานได้แต่ปาก
417. 53:56คนหนัก มันไปได้ไกลกว่าเท้าข่าวว่าเรรายหรือยุ่งคนบัญชีก็ไปถึงหูสเมียนมั่นเข้าจนได้ ส
418. 54:04เมียนมั่นกัดฟันกรอด แย่สภัยได้กลิ่นเข้าจนได้จ้อย รอช้าไม่ได้แล้ว ต้องลงมือก่อนที่มัน
419. 54:12จะเจอบัญชีจริงท่านจะทำยังไงครับ?
420. 54:16สเมียนมั่นคลุ้นคิดอยู่พักใหญ่ แล้วก็ยิ้มร้าย ทำให้แย่สภัยกลายเป็นขโมยไงล่ะยัดข้อหาข้า
421. 54:24วหายในยุ่งให้มันทั้งกระบี่เลย พอดีแย่สภัยเข้าๆออกๆยุ่งอยู่แล้ว จะหาข้ออ้างดีกว่านี้ได้ท
422. 54:32ี่ไหนแต่ท่าน มันจะเข้าทางง่ายคุกเชี่ยวหรือ ก็ต้องทำให้มันเข้าทางนะสิหลุกหลัก
423. 54:40ฐาน ซื้อพยาน แล้วก็ตลอมพวกยาดผู้ใหญ่ให้อยู่หมัด คนยิ่งสะอาด พอโดนสาดโคลนสักครั้ง
424. 54:48ก็ยิ่งดิ้นให้หลุดยากเรรายของสเมียนมั่น เริ่มเดินเครื่องเต็มตัว ในจังหวะที่เรรายขยับเข้าใกล้
425. 54:56ความจริงไปอีกก้าวคมมีดของสเมียนมั่น ก็จ่ออยู่ที่คอของเรรายพอดี ช่วงนั้นเรรายก็มี
426. 55:03เรื่องกลุ้มใจเพิ่มอีกอย่าง โรคของน้องคนที่สามกำเริบอีก อกจุกแน่นหายใจไม่ออกพี่จ่า อกหนู
427. 55:11แน่นเหลือเกิน น้องสาม ตั้งสติไว้นะ พี่จะไปเอายามาให้ ทนอีกนิดเดียวนะเรร
428. 55:19ายนึกถึงยาแพงๆ ที่แม่นายพิกุลกินอยู่ ก็โรคของน้องสามกับโรคของแม่นายพิกุล มันเป็นโรค
429. 55:27เดียวกันแท้ๆ แต่ยานั้นราคาแพงและหายาก เรรายพูดไม่ออกได้แต่กระวนกระวาย แม่นายพิกุล
430. 55:35รู้เรื่องเข้า ก็อาสาเองทันทีลูกเอย จะมัวลังเลอะไรอยู่ เอายาของข้าไปให้น้องสาม
431. 55:43กินเถิด คุณแม่คะ ยานั้นเป็นของที่คุณแม่ต้องกิน จะให้ฉันโรคข้านะ ขนาดนี้ยัง
432. 55:51พอทนไหว แต่เจ้าเด็กนั่นกำลังโต ยาสักหม้อจะตัดสินเป็นตัดสินตายก็ได้นะ รีบเอาไปให้ม
433. 55:59ันกินเสียแม่นายพิกุลยกยาของตัวเองให้อย่างไม่เสียดาย ยอมสละยาที่ต้องดูแลตัวเองให้น้องของ
434. 56:07สภัย ด้วยเหตุนี้น้องสามจึงรอดพ้นวิกฤติ เรลายตื่นตันจนคอตีบคุณแม่คะ บุญ
435. 56:15คุณนี้ฉันจะทดแทนหมดได้อย่างไร ทดแทนอะไรกัน เจ้ากับน้องๆ ก็คือครอบครัวของข้า ครอบ
436. 56:23ครัวเดียวกันเขาไม่มานั่งคิดเลขกันหรอกแต่ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่า ความรักอันอบอุ่นนี้ กำลังจะต้องเจิ่ม
437. 56:31ระสุมโหดร้ายในไม่ช้า อีกด้านหนึ่ง มานบก็สังเกตเห็นความกลุ้มใจของเมีย เห็นเรลายนอนไม่หลับ
438. 56:39ก้มดูบัญชีทุกคืนแม่เรือน หมูนี้มีเรื่องกลุ้มอะไรหรือ ทำไมกลางคืนไม่ยอมนอน มัวก้ม
439. 56:47ดูอะไรอยู่ เรลายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ระบายความจริงให้มานบฟังคุณพี่คะ อันที่จริง เข้าในย
440. 56:55ุ่งฉางถูกยักษ์ออกไปทุกปี ดูท่าจะเป็นฝีมือสเมียนมั่นค่ะอะไรนะ สเมียนมั่นหรือเจ้านั่น
441. 57:03ดูแลบ้านเรามาตั้งแต่ครั้งพ่อยังอยู่ คนแบบนั้นจะทำได้ยังไง ก็เพราะอย่างนั้นแหละค่ะเพราะไว้ใจมา
442. 57:11นาน จึงไม่มีใครระวัง เขาถึงได้แอบลงมือ แต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานแน่นหนา อย่าพึ่งเอ่ย
443. 57:19ออกไปเด็ดขาดนะคะหน้าของมานกแข็งขึ้น ตอนแรกก็ไม่อยากเชื่อ แต่พอฟังการคิดเลขที่ชัดเจนข
444. 57:27องเมียแล้ว ความคลางแครงก็กลายเป็นความมั่นใจเมียพูดถูก ข้าจะปล่อยเรื่องนี้ไว้เฉยๆไม่ได้ อย
445. 57:35่าแบกพาระคนเดียวเลย ข้าจะช่วยเจ้าเองคุณพี่ ก็ผัวเมียเป็นร่างเดียวกันมีใช่หรือ เ
446. 57:43มียเดินเข้าไปในเรื่องอันตราย ข้าจะไปหมกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือได้ยังไง ข้าจะลอบตามสืบสเมียนมั่นเองเป
447. 57:51็นครั้งแรกที่มานพลุกขึ้นสู้เพื่อเมีย เรลยตื้นตันใจกับหัวใจของสามีที่พึ่งพาได้สองหัวเมียให้
448. 57:59สัญญากันคืนนั้นว่า จะขุดคุยความชั่วของสเมียนมั่นให้ถึงที่สุด ตั้งแต่นั้นมานพลุกก็หาข้ออ้าง ค
449. 58:07อยสอดสองรอบตัวสเมียนมั่น ว่ารอบยักษ์ข้าวไปทางไหน ข้าขายกับใคร สืบเงียบๆไปทั่ว ไม่ก
450. 58:15ี่วันสิ่งที่มานพลุกสืบได้ก็น่าตกใจเรื่องใหญ่แล้ว สเมียนมั่นเอาข้าวที่ยักษ์ได้ไปขายให้พ่อ
451. 58:23ค้าข้าวในเมือง ราคาถูกๆ แล้วเอาเงินนั้นไปแอบซื้อที่น่าใส่ชื่อตัวเอง ที่ซื้อไปแล้วบอกว่า
452. 58:31เกือบเทียบเท่าที่ดินของบ้านเราเลยนะถ้าขนาดนั้นก็ไม่ใช่เรื่องปีสองปีแน่ค่ะ อย่างน้อยห้าหกปี แล
453. 58:40้วที่น่าตกใจกว่านั้นคือ สเมียนมั่นไม่ได้ทำคนเดียว จ้อยสเมียนน้อยนั่นแหละที่ปลอมบัญชี และรับหน้
454. 58:48าที่ข้าขายให้ และไรคุ้นคิดหนักถ้าสเมียนมั่นกับจ้อยจับมือกันทำ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะล้มได้ง่าย
455. 58:56ๆ คุณพี่คะ ถ้าเราหุ่นหันออกรงกัน กลับจะเป็นเราที่โดนเล่นงานเสียเอง พวกนั้นมีเส้นสาย
456. 59:04ถึงยาดผู้ใหญ่ แถมคงวางมือไว้ในที่ว่าการเมืองด้วย ตราบใดที่ยังไม่ได้บัญชีจริงมาไว้ในมือ ห
457. 59:12้ามแพ้งพรายเด็ดขาดค่ะตกลง จะทำตามที่เมียว่า สองผัวเมียตัดสินใจรอจังหวะอย่างร
458. 59:20อบข้อบ แต่สเมียนมั่นได้รับมีดล่วงหน้าไปก่อนแล้ว เลยไรที่นึกว่าตัวเองเป็นนายพราน ที่แท้กำลัง
459. 59:28ถูกไล่ต้อนเป็นเหยืออยู่การโตกลับของสเมียนมั่นมาถึงในเช้าวันหนึ่ง อย่างไม่ทันตั้งตัว เช้าน
460. 59:36ั้นมีเสียงร้องลั่นราวคนกรีดร้องดังออกมาจากยุ้งฉาง ยุ้งถูกงัดข้าวหายไปแล้ว ทั้งบ้าน
461. 59:44แตกตื่นโกหลหน ผู้คนกลูกันไปที่ยุ้ง ก็จริงด้วยยุ้งด้านหนึ่งว่างหลงเหล่ง ข้าวเปลือกหลายสิบเกวียน
462. 59:52หายวักไปในคืนเดียว สเมียนมั่นทำหน้าซีดเผือดหมอบกราบต่อหน้าแม่นายพิกุณคุณนายครับ เรื่องใหญ่
463. 1:00:00แล้ว เมื่อคืนข้าวในยุ้งหายเกลี้ยงไปทั้งยุ้ง จะทำยังไงกันดีขอรับอะไรนะ มีขโมยเข้าหรื
464. 1:00:08อ แต่ไม่มีร่องรอยขโมยเลยขอรับ กุญแจก็ปกติดี เป็นฝีมือคนที่ถือกุญแจยุ้งชัดๆ ส
465. 1:00:16เมียนมั่นพูดพลางชายตามองเลรัยเป็นเชิงสายตาทั้งวงพุ่งไปที่เลรัยพร้อมกัน คุณนายครับ ประทานโท
466. 1:00:23ษ แต่หมู่นี้คนที่เข้าๆออกออกยุ้งฉาง มีแต่คุณนายน้อยคนเดียว อ้างว่าดูบัญชี นับก
467. 1:00:31ระสอบ เข้าออกยุ้งทั้งวันทั้งคืน คนที่รู้เรื่องยุ้งดีที่สุดก็คือคุณนายน้อยนั่นแหละขอรับ พ
468. 1:00:39อสเมียนมั่นว่าอย่างนั้น ยาดผู้ใหญ่ก็ลุกคือขึ้นราวรอจังหวะนี้ เห็นไหมล่ะ ข้าว่าแล้วเชียว ต
469. 1:00:47ั้งแต่รับใหญ่ขอทานนั่นเข้ามา ต้องมีเรื่องแบบนี้ ที่ยักข้าวยุ้งไปก็เพื่อเลี้ยงพวกของทางบ้านมันน่ะสิไม
470. 1:00:56่งั้นจะเพื่ออะไร น้องตั้งเก้าคน ข้าวที่เข้าปากจะขนาดไหน ผู้ใหญ่ชี้หน้ารุ่มด่าเรรัย เร
471. 1:01:04รัยอึ้งไปหมดท่านผู้ใหญ่ นั่นมันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ ที่ฉันตรวจยุ้งก็เพราะคุณแม่สั่ง ให้ตามหา
472. 1:01:12ข้าวที่ถูกยักษ์ไป จะมาว่าฉันขโมยข้าว มันไม่จริงเลยเจ้าคะหาข้าวที่ถูกยักษ์ไปงั้นหรือเฮ้ ข
473. 1:01:20โมยกลัวเจ้าก็หลอนนะสิ ยักษ์ไปเองแล้วยังมาว่าครายยักษ์ไปนี่นะเสมียนมั่นบิดคำอย่างแย้บยน ก
474. 1:01:28ารที่เรรัยตรวจยุ้งกลับกลายเป็นหลักฐานการขโมยไปเสียดายซ้ำร้าย!
475. 1:01:34เสมียนมั่นยังใส่พยานที่จัดฉากไว้ล่วงหน้าออกมาอีก กลับผมเห็นกับตาว่า คุณนายน้อยขนกระสอบ
476. 1:01:42ข้าวออกจากยุ้งเมื่อคืนขอรับ คนใช้คุมยุ้งคนหนึ่งออกมาให้การเท็ด เป็นคนที่เสมียนมั่นซื้อไว้ด้วยเงิ
477. 1:01:49น แถมในห้องของเรรัยก็มีคนไปเจอกระสอบข้าวยุ้งฉางอยู่หลายกระสอบ ซึ่งเสมียนมั่มันแอบเอาไปวางไว
478. 1:01:57้กลางดึกนั่นเอง ดูสิขอรับ ในห้องคุณนายน้อยมีข้าวยุ้งฉางอยู่ ยังจะปฏิเสธอีกหรือห
479. 1:02:05ลักฐานกับพยานทาโทม่าพร้อมกัน เรรัยพูดไม่ออก ต่อให้ร้องว่าบริสุทธิ์ก็ไม่มีใครเชื่อ ใหญ่คนต
480. 1:02:13่ำหนี้ ไม่รู้จักบุญคุณ มายักษ์ข้าวยุ้ง ต้องไล่ออกไปเดี๋ยวนี้พวกน้องอีกเก้าคนไปพร้อมกัน
481. 1:02:21เลย รับพวกขอธานเข้ามานี่แหละต้นเหตุ ยาดผู้ใหญ่รุ่มด่าได้ไร เป็นเสียงเดียวกัน มานพ
482. 1:02:29ลไม่ไหวก็เก้าออกมา หยุดกันเสียที่เถิดครับ เมียของผมไม่ใช่คนแบบนั้น ต้องมีเงื่อนงำอะไร
483. 1:02:37แน่ไอ้ตัวดี ถูกใหญ่ผู้หญิงมันสะกดจนจะทำบ้านนี้ขายหน้าหรือไง ถอยไปให้พ้น ถู
484. 1:02:45กผู้ใหญ่ผู้หญิงมันสะกดจนจะทำบ้านนี้ขายหน
485. 1:02:49้
486. 1:03:04าคุณนายครับ ตาถั่วไปแล้วหรือขอรับ หล
487. 1:03:12ักฐานชัดขนาดนี้จะดูอะไรอีก หลักฐานรึกุญแจยุ้งฉางนะ แต่ไหนแต่ไรใครถือไว้ บ
488. 1:03:20ัญชีนะใครถือไว้ คนที่ควรระวังจริงๆมันอยู่ที่อื่นต่างหากแม่นายพิกุลจ้องหน้าสเมียนมั่นขะเม็ง
489. 1:03:28เหนื่อยเย็นไหลลงสันหลังสเมียนมั่น แต่เขาก็มียาตผู้ใหญ่หนุนหลังอยู่แล้ว คุณนายครับ ใจเย็นก
490. 1:03:36่อน ที่คุณนายปกป้องสภัยครับผมเข้าใจ แต่บ้านเมืองมันมีกฎมีระเบียบไม่ใช่หรือ นี่ไม่
491. 1:03:44ใช่การใสร้าย แต่เป็นหลักฐานชัดแจ้ง ปล่อยไว้จะเป็นความอัปปะโยชน์ของตระกูลขหกดีเอาอย่างนี้ ส
492. 1:03:52่งคุณนายน้อยกลับไปบ้านเดิมก่อน แล้วค่อยๆสืบความจริงจะดีไหมขอรับ คำของสเมียนมั่นฟังดูมี
493. 1:04:00เหตุมีผล แล้วยาดผู้ใหญ่ก็เข้าข้างหมดไปในที่สุดด้วยมติของตระกูล เรรัยก็ถูกไล่ออกจากบ้
494. 1:04:08านพร้อมน้องๆวันที่เรรัยพาน้องเดินออกประตูใหญ่ ฟ้าก็เหมือนจะเศร้าตามไปด้วย ฝนตก
495. 1:04:16โรยปรายลงมาปอกแปะ น้องๆไม่รู้อีโนอีเน่ ขวาชายสิ้นพี่ร้องไห้พี่จ่า พวก
496. 1:04:24เราทำอะไรผิดหรือ จะไปไหนกันจ๊ะอย่าร้องนะลูก พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดสักอย่าง แค่ต้อง
497. 1:04:32จากที่นี่ไปสักพักเท่านั้นเองเรรรัยกลืนน้ำตาต่อหน้าน้องๆ แต่ในอกกลับ เหมือนถูกฉีกออก
498. 1:04:40เป็นชิ้นๆ นึกว่าได้รังอันอบอุ่นแล้วแต่กลับถูกป้ายเป็นขโมยไล่ออกในพิปตา แม่นายพิก
499. 1:04:48ุลวิ่งเท้าเปล่าตามออกมาถึงหน้าประตูลูกเอ่ย อย่าไปเลย ข้าจะล้างมนทินให้เจ้าให้ได้ รอ
500. 1:04:56อีกนิดเดียว รออีกนิดเดียวนะคุณแม่คะ ขอให้คุณแม่รักษาตัวด้วย ฉันไม่เป็นไรหรอกคะ
501. 1:05:04เรรายก้มกราบแม่ผัวกลางสายฝน แม่นายพิกุลกุมมือสะพร้ายไว้ไม่ยอมปล่อย มานกก็สีหน้าเคร่งข
502. 1:05:12ึ้มเดินมากระซิบกับเมียเบาๆแม่เรือน อดทนอีกนิดนะ ข้าจะเปิดปงความจริงแล้วรับเจ้ากลับมา
503. 1:05:20ให้ได้ ข้าสาบานเรรายพยักษ์น่าเงียบๆ แล้วก็พาน้องๆ รับหายไปในสายฝน เข้ามาอยู่บ
504. 1:05:28้านคหับดีได้เพียง 3 ปีทุกอย่างก็พังทะลายลงในชั่วขณะ เรรายที่ถูกไล่ออกก็กลับไปยังตลาด
505. 1:05:36ท่าน้ำที่เก่าเปิดร้านข้าวแกงอีกครั้ง แต่บททดสอบยังไม่จบแค่นั้นหลอกพอดีช่วงนั้นโรคของ
506. 1:05:44น้องคนที่ 3 ก็กำเริบอีก คราวนี้หนักกว่าเดิมมาก กำออกจนแน่น หายใจแทบไม่ออกน้อง
507. 1:05:523 ตั้งสติไว้นะ น้อง 3เรรายรีบวิ่งไปหาซื้อยาที่ร้านขายยา แต่เจ้าของร้านกลับ
508. 1:05:59ทำหน้าลำบากใจยานี้ราคาแพงนะ แถมได้รับกำชับมาว่า ห้ามให้เธอติดนี้เด็ดขาดกำช
509. 1:06:07ับมางั้นรึ?
510. 1:06:09ใครกันคะ?
511. 1:06:10เสมียนบ้านขหบดีนะสิ สั่งว่าห้ามขายอะไรเชื่อให้ครอบครัวเธอแม้แต่เมล็ดเดียวจะเป็นยาหรือข้าว ใ
512. 1:06:19ครๆ ก็กลัวความโกรธของบ้านขหบดีกันทั้งนั้นเรรายถึงได้รู้ว่าเสมียนมั่นตัดขนทางหายใจของตน
513. 1:06:27ที่ถูกไล่ออกมาด้วยเขาวางมือไว้ที่ร้านขายยา และร้านรับซื้อข้าวทั่วเมือง กันไม่ให้ใครขาย
514. 1:06:34อะไรให้ครอบครัวเลยได้เลย เงินที่มีก็ไม่พอค่ายาน้องก็กำลังจะตาย แต่ยาสักโมก็หา
515. 1:06:42มาไม่ได้ ฟ้าก็ช่างไม่ปรานี ทำไมถึงได้โหดร้ายนักหนาเรรายซุดนั่งลงกลางสายฝนและ
516. 1:06:50ร้องไห้ออกมาดังๆ เป็นครั้งแรก น้ำตาที่อดกลั่นไว้แม้ต่อหน้าน้องๆ ในที่สุดก็แตกออกมา
517. 1:06:58เสียทุกอย่าง แถมน้องยังตกอยู่ในอันตรายช่วงนั้นคือค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดในชีวิตของเรราย แต
518. 1:07:07่ในค่ำคืนอันมืดมิดนั้นเองเจ้าปลายน้องเล็กก็ย่อตัวลงนั่งข้างพี่ ร้องไห้ไปด้วยกัน พี่ อย
519. 1:07:15่าร้องนะ หนูจะปกป้องพี่เอง หนูจะรีบโตแล้วปกป้องพี่ให้ได้เออ เจ้าปลายของเราโตแล้วสินะ เร
520. 1:07:23รายกอดน้องเล็กแน่บอกลูกหัวใจตัวเองให้สงบ คำพูดคำเดียวของน้องเล็ก มันจุดประกายไฟเล็กๆ ขึ้นในอกท
521. 1:07:31ี่แหลกสลายเออ จะมาสุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ถ้าฉันล้ม แล้วใครจะเลี้ยงเด็กพวกนี้ ไม่มี
522. 1:07:39ทางที่ฟ้าจะสั่งให้ตายหรอก ทางมันต้องมีเสมอเรรายเช็ดน้ำตา กัดฟันแน่น แล้วก็แบกน
523. 1:07:47้องสามที่กำลังจะตายขึ้นหลัง ฝ่าสายฝนวิ่งรวดเดียวไปถึงร้านขายยาที่เมืองข้างเคียงเป็นเมืองไกลที่มือ
524. 1:07:55ของสเมียนมั่นเอื้อมไปไม่ถึง ยอมยกของมีค่าติดตัวออกไปหมด กว่าจะได้ยามาไม่กี่หม้อ แล้ว
525. 1:08:03ตอนที่กอดยาแหนบอกเดินกลับออกมานั่นเองขณะเดินผ่านหน้าร้านรับซื้อข้าวข้างๆร้านขายยา ค
526. 1:08:11ำที่เจ้าของร้านคุยกับเพื่อนก็ลอยมาเข้าหูเรยรัยหมูนี้สเมียนบ้านขหับบดี เอาข้าวมาปล่อยราคาถุก
527. 1:08:19ๆอยู่เรื่อยๆนะ มันเอามาจากไหนกันหนอจู๊ ระวังปากหน่อย เขาว่าสเมียนน้อยชื่อจ้อยของบ้านน
528. 1:08:27ั้นแหละ ที่ขนใส่เกวียนมากลางดึกทันใดในหัวของเรรายก็สว่างวาบ จับหางของข้าวที่ถูกยักษ์ไป
529. 1:08:35ได้แล้วว่ามันไหลไปทางไหนเรรายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ค่อยๆเข้าไปถามร้านรับซื้อข้าวอย่างแนบ
530. 1:08:43เนียนเจ้าของร้านคะ รับข้าวของบ้านขหับดีมาตั้งแต่เมื่อไรหรือคะ ฉันพอมีเส้นสายกับบ้านนั้
531. 1:08:50น เลยถามดูนะคะก็ 5-6 ปีแล้วกระมัง ไอ้จ้อยมันเอามาให้ตอนดึกเป็นประจำ แต่เจ้าเป็นใครกัน
532. 1:08:58ล่ะอ๋อ ก็แค่คนรู้จักกันนะคะ ขอบคุณคะ หัวใจเรรายเต้นระรัวทั้งที่ถูกไล่ออก
533. 1:09:06มาแต่กลับความเงื่อนปมชี้ขาดมาไว้ในมือได้ เป็นจังหวะที่ก้าวแรกแห่งการโตกลับถูกก้าวออกไปด้วยมื
534. 1:09:14อตัวเอง ท่ามกลางความสิ้นหวังน้องสาม ทนอีกนิดนะ พี่เอายามมาแล้ว จะไม่ยอมเสียเจ้
535. 1:09:22าไปเด็ดขาด ด้วยการพยาบานอย่างทุ่มเทของเรราย น้องสามก็ผ่านวิกฤติมาได้ในไม่กี่วัน แต่
536. 1:09:30ข้าวของมีค่าก็หมดเกลี้ยง ชีวิตความเป็นอยู่ราวเทียนต้องลมจริงๆอีกด้านหนึ่งมานกที่เหลืออยู่ในบ้านข
537. 1:09:38หบดีลำพัง ก็นอนไม่หลักตั้งแต่วันที่ส่งเมียออกไป ข้าเป็นผัวแท้ๆ แต่ปกป้องเมียตัวเองไว้
538. 1:09:46ไม่ได้ นี่มันช่างเป็นภาพที่ไล้น้ำยาอะไรอย่างนี้ มานกกำหมาดแน่น แล้วก็เข้าไปคุกเข่าต่อหน้
539. 1:09:54าแม่นายพิกุณแม่ครับ ลูกจะอยู่เฉยๆแบบนี้ไม่ได้ ลูกจะคุดคุยความชั่วของสเมียนมั่น ให
540. 1:10:02้ความจริงกระจางให้ได้เออ มาณพ ข้าก็ใจเดียวกับเจ้า แต่จำไว้นะ สเมียนมั่นมันเจ้
541. 1:10:10าเล่ ถ้าหุ่นหันจะโดนสวนกลับ ต้องหาให้เจอก่อนว่าข้าวที่ยักษ์ไปไหลไปไหน แล้วบัญชีจริงมันซ่อนไว้
542. 1:10:18ที่ไหน แล้วลูกจะหาให้เจอให้ได้สองแม่ลูกซุปหัวเข้าหากัน คิดหาทางจับหางสเมียน
543. 1:10:26มั่น แม่นายพิกุลลอบเรียกคุณตาคนคุมยุ้งมาซักสายเรื่องที่เห็นที่ได้ยินมาทั้งหมดคุณนายครับ อ
544. 1:10:34ันที่จริง กับผมก็คลางแคลงมาตลอด ทุกครั้งที่เสมียนมั่นขนข้าวออกกลางดึก ไอ้จ้อยมันจะถือบัญ
545. 1:10:42ชีหายเข้าไปที่ไหนซักแห่ง สงสัยบัญชีจริงจ้อย มันจะเก็บไว้ต่างหากขอรับจ้อยหรือ เอ
546. 1:10:50อ รู้แล้ว ขอบใจมาก ตาของแม่นายพิกุลวาวับ เงื่อนปมเริ่มถูกจับได้แล้ว โดยไม่
547. 1:10:58รู้เรื่องอะไรเลยเสมียนมั่นก็กำลังชลองใช้ชนะอยู่ ฮ่าๆ ใหญ่สะพ้ายเก่งๆ นั่นก็
548. 1:11:06หมดท่าจนได้ พอโดนป้ายเป็นขโมยก็ต้องหอบผ้าออกไปดินไม่หลุด ทีนี้ยุ้งฉางก็กลับมาเป็นโลกของข้า
549. 1:11:14อีกครั้งท่านครับ แต่ผมชักไม่ค่อยสบายใจ คุณนายน้อยเขาไม่ใช่คนธรรมดา จะยอมถอย
550. 1:11:22ง่ายๆแบบนี้เลยหรือจ้อยถามอย่างกระวนกระวาย เสมียนมั่นหัวร้อย้อ ไม่ถอยแล้ว มันจะ
551. 1:11:29ทำอะไรได้ ทั้งร้านขายยา ทั้งร้านข้าวข้าวปิดไว้หมดแล้ว เดี๋ยวก็อดตายไปเองหรือไม่
552. 1:11:37ก็หนีออกจากเมืองต่อให้ดิ่นยังไง หลักฐานก็อยู่ในมือเราหมด จะไปทำอะไรได้ เสมียนมั่นมั่
553. 1:11:45นนอกมั่นใจ แต่หารู้ไม่ว่าความมั่นใจนั้น กำลังจะกลายเป็นขวานที่ฝั่นเท้าตัวเอง ก็เลยไม่
554. 1:11:53ใช่คนที่จะยอมสุดง่ายๆ แล้วความจริงมันก็ต้องเปิดเผยออกมาสักวันเสมอแต่จ้อยเสมียนน้อยที่คอย
555. 1:12:01อยู่ข้างเสมียนมั่นนั้น กลับไม่สบายใจเลยตั้งแต่วันนั้นมา ภาพเลร้ายที่ปลอบน้องๆ แม้ตอนถูกไล่ออกกล
556. 1:12:09างสายฝน มันลอยมาติดตาอยู่ร่ำไปท่านครับ คุณนายน้อยขโมยข้าวจริงหรือครับ ผมชัก
557. 1:12:17รู้สึกหนักอกยังไงไม่รู้ ไอ้นี่ เรื่องมันจบไปแล้วยังจะเพ้อเจออะไรอีก อย่าได้คิดนอกรู้นอกทาง
558. 1:12:25เชียว เราขึ้นเรือลำเดียวกันแล้ว พวกมันอยู่เราตาย พวกมันตายเราถึงจะอยู่ เข้าใจไหม
559. 1:12:33สเมียนมั่นทะลึงตาใส จ้อยก็รีบก้มหัว แต่ใจที่หวั่นไหวไปครั้งหนึ่ง แล้วก็ไม่ยอมสงบลงง่าย
560. 1:12:41ๆ ความรู้สึกผิดที่ผักคนบริสุทธิ์ ซ้ำยังเป็นหญิงสาวที่มีน้องเล็กๆตั้ง 9 คน ลงเหลี่ยวลึก ม
561. 1:12:49ันทับถมอกทุกคืน รอยร้าวเล็กๆตั้ง 9 คน ลงเหลี่ยวลึก มันทับถมอกทุกคืน รอยร้าวเล็ก
562. 1:12:57ๆตั้งนั้นกำลังจะกลายเป็นรอยแรกๆที่ทำให้เขื่อนของสเมียนมั่นพังทะลาย แต่สเมียนมั่นเองกลับไม่รู้
563. 1:13:05เลยสักนิด แม้เรยรายจะถูกไล่ออกไปแล้ว มานกกับแม่นายพิกุลก็ยังลอบสืบสเมียนมั่นต่อ แล้ว
564. 1:13:13สเมียนมั่นก็ตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา เป็นไม้ที่หมายจะเหยียบเรยรายให้จมมิตรไม่ให้ได้ผุดได้เกิดอี
565. 1:13:21อยู่มาวันหนึ่ง มีคนของที่ว่าการเมืองบุกมาถึงบ้านขหบดี อดีตสภัยบ้านขหบดี นาง
566. 1:13:29เรยรายจงฟัง มีผู้ร้องเรียนว่าเจ้ามีความผิดฐานลักข้าวในยุงฉางของบ้านผัวจงไปขึ้นต่อหน้าที่
567. 1:13:37ว่าการเมือง สเมียนมั่นปลอมแปลงเอกสารฟ้องร้องรอยต่อที่ว่าการเมืองอย่างเป็นทางการ ทั้งใบเสดเทช
568. 1:13:45เรื่องขโมยข้าว ทั้งคำให้การเทชของพยานที่ซื้อไว้ ผูกมัดจนกลายเป็นจำเลยที่ดิ่นไม่หลุดพอ
569. 1:13:53โดนโบยหวายแล้วเข้าตะร้างที่ว่าการเมือง ใหญ่สภัยเก่งๆ นั่นก็จบเห่ 55 สเมียนมั่นยิ้มอย
570. 1:14:01่างสมใจ ก็วางมือกับสเมียนของที่ว่าการเมืองไว้หมดแล้ว เชื่อว่ากระดานถูกจัดวางไว้ตามใจตัวเองทุ
571. 1:14:09กกระเบียดแล้ววันที่เปิดพิจารณาคดีก็มาถึง ผู้คนแหมาที่ร้านว่าการเมืองราวเมก ข่าวว่าสภ
572. 1:14:17ัยบ้านคหบดีถูกลากตัวมาข้อหาลักข้าวยุง ทำเอาทั้งเมืองคลึกโครม เจ้าเมืองบัญชาการด้วยเสียงอันเค
573. 1:14:25็ม จำเลยนางเรราย จงเหนื่อยหน้าขึ้น เจ้าลักข้าวในยุงของบ้านผัวไปเลี้ยงพวกผองทางบ้านเจ้
574. 1:14:33า เจ้ายอมรับผิดหใต้เท้าเจ้าค้า ข้าน้อยไม่เคยลักข้าวเด็ดขาด ข้าน้อยกลับถูกใสร้
575. 1:14:41ายขนะพยายาม ตามหาข้าวที่ถูกยักษ์ไปต่างหากเจ้าค้าเรรายร้องประกาศความบริสุทธิ์ด้วยเสียงชัดเจ
576. 1:14:49น แต่พยานที่สเมียนมั่นเซียมไว้ก็ทะยอยออกมาพันนาความเท็ด ข้าน้อยเห็นกับตาสองข้างชัดเจ
577. 1:14:57นคุณนายโยน้อยขนข้าวออกจากยุง ที่พบข้าวยุงฉางในห้องคุณนายโยน้อย ก็เป็นความจริง
578. 1:15:04ขอรับ คำให้การเท็ดหลังไหลออกมาคนทั้งวงก็ฮือ เจ้าเมืองก็พยักหน้าแล้วตำหนิเรราย พ
579. 1:15:13ยานก็มาก หลักฐานก็ชัด เจ้ายังจะปฏิเสธหน้าด้านๆ อีกหรือเคียนเสียให้เข็ด พอนายทห
580. 1:15:21ารถือไม้พลองก้าวเข้ามา จังหวะนั้นเอง หยุดก่อนเสียงกึกก้องดังขึ้น พร้อมกับมารฮบท
581. 1:15:29ี่วิ่งเข้ามากลางลาน ตามหลังด้วยแม่นายพิกุลแม่ผัวใต้เท้าขอรับ ขอเวลาสักครู่ คด
582. 1:15:37ีนี้มีเงื่อนงำใหญ่หลวง ขโมยที่ยักข้าวยุงตัวจริงมีอยู่อีกคนต่างหากขอรับอะไรนะ?
583. 1:15:44ขโมยตัวจริงมีอีกคน?
584. 1:15:46เจ้าพูดเจ้าวิปริตอะไรของเจ้า?
585. 1:15:49ก็คนคนนั้นไงขอรับ สเมียนมั่นคนต้นเรือน เขายักข้าวในยุงมาหลายปี เพื่อกอบโกยใส่ตัว แล
586. 1:15:57้วก็โยนความผิดให้เมียของข้าน้อยพอมารฮบที่นิ้วไปที่สเมียนมั่น สเมียนมั่นก็กระโดดโหย่งโอ
587. 1:16:05้ย!
588. 1:16:06เรื่องอุบาตอะไรอย่างนี้ ใต้เท้าขอรับ ไอ้นี่มันจะช่วยเมียมันเลย ใสร้ายคนต้นเรือนแก่ๆที่ซื้อสัต
589. 1:16:14ว์ ฆ่าน้อยอุทิตทั้งชีวิตให้บ้านขหบดีมาทั้งชาติสเมียนมั่นทำหน้าตื่นราวถูกใสร้าย แล้วก็แก
590. 1:16:22้ตัวลืนไหล เจ้าเมืองก็ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ มีหลักฐานหรือ ใสร้ายคนพร่ำเพื่อ โทษไม่
591. 1:16:30เบานะมานบพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง ก็มีแต่ข้อสงสัย ยังไม่ได้บัญชีจริงที่เป็นหลักฐานชี้ขาด
592. 1:16:37มาไว้ในมือ สเมียนมั่นไม่ปล่อยจังหวะนั้นลุกหนักขึ้นอย่างได้ใจ เห็นไหมขอรับใต้เท้า พ
593. 1:16:46ูดพ้นธนาโดยไม่มีหลักฐาน พวกนี้ต่างหากที่เป็นคนผิดจังหวะนั้นเอง เรรัยก็เอ่ยขึ้นอย่างสงบ
594. 1:16:54ใต้เท้าเจ้าคะ ข้าน้อยมีหลักฐาน เป็นสิ่งที่พ่อผู้ล่วงรับของข้าน้อยทิ้งไว้เจ้าค่ะเรรายควัก
595. 1:17:02สมุตรบัญชีเก่าๆ เล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เป็นบัญชีที่จดด้วยสัญลักษณ์ เฉพาะตัวที่ได้รับมาจากพ่อ
596. 1:17:10พ่อของข้าน้อยเคยคุมบัญชียุ้งฉางมาก่อน ท่านสอนวิธีคิดเลขที่ไม่เหมือนใครให้ข้าน้อยเมื่อข้าน้
597. 1:17:18อยตรวจดูบัญชียุ้งฉางบ้านคหบดี ก็พบว่าข้าวที่เข้าออกกับข้าวที่เหลือจริงผิดกันปีละสี่สิบเกวียนส
598. 1:17:26ิ่งนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากไม่มีใครแก้บัญชีอย่างแนบเนียนเพื่อยักษ์ออกไปเจ้าค่ะเลรายสาธิตการคิดเลข
599. 1:17:34ต่อหน้าเจ้าเมืองด้วยตัวเอง แจกแจงข้าวเข้าออกอันซับซ้อนทีละข้อทีละกระทงจนเข้าใจง่าย คนทั้ง
600. 1:17:42วงตลึงกับการคิดเลขที่ไม่ติดขัดของนางเพราะฉะนั้น ที่ข้าวน้อยตรวจยุ้ง ไม่ใช่เพื่อขโมยข้าว แต
601. 1:17:50่เพื่อตามหาข้าวที่หายไปเจ้าค่ะ ที่ไหนเล่าจะมีขโมยเดินหรือยุ้งขนบัญชีด้วยเท้าตัวเองอีกทั้งเมื่อข
602. 1:17:58้าวน้อยลอบสืบดู ก็พบว่าข้าวนั้นถูกนำไปขายราคาถูกให้ร้านรับซื้อข้าวเมืองข้างเคียงในยามดึกใครเป็
603. 1:18:06นคนขน ร้านรับซื้อข้าวจำได้แม่นเจ้าค่ะ แววตาเจ้าเมืองเริ่มหวั่นไหว ท้อยคำของเรรัยมีเหตุผล
604. 1:18:14รัดกุ้มไม่มีรู้ร่วะ แต่สเมียนมั่นก็ไม่ยอมถอยง่าย ๆใต้เท้าขอรับ นั่นมันแค่กระดาษที่สะพร้าย
605. 1:18:22ของข้าวน้อยขีด เขียนขึ้นตามอำเภอใจ จะเอามาเป็นหลักฐานได้อย่างไร บัญชียุ้งฉางตัวจริง
606. 1:18:30คือเล่มที่ข้าวน้อยถืออยู่นี้ ต่างหากขอรับสเมียนมั่นยืนบัญชีปรอมที่ตัวเองแต่งขึ้นออกมา แล
607. 1:18:38้วก็พูดต่อลืนราวปลาไหลดูบัญชีของข้าวน้อยเถิดขอรับ ข้าวๆออกตรงเป้ไม่ผิดเพียรแม้แต่นิ
608. 1:18:46ด กระดาษของคุณนายน้อยนั่นต่างหาก ที่แต่งเท็ดขึ้นเพื่อกลบความผิดคดีก็กลับเข้าสู่มารหมอกอีกครั้
609. 1:18:54ง ต่างฝ่ายต่างยืนบัญชี เจ้าเมืองก็ตัดสินยากว่า เล่มไหนของจริง
610. 1:19:00เที่
611. 1:19:04ยวจะเป็นของแท้ที่ถูกแบบ
612. 1:19:12แผน ส่วนของคุณนายน้อยนั้น สัญลักษ์มันปลาหลาด เชื่อถือได้ยากขอรับใจของเจ้าเมืองเริ่ม
613. 1:19:19เอ็นไปทางสเมียนมั่น สีหน้าเรยรัยกับมานบก็ซีดเพือด ถ้าไม่มีไม้ตายชี้ขาด ทุกอย่างก็จะมืด
614. 1:19:27หมนลงไปอย่างนี้พอดีจังหวะคอขาดบาดตายแบบนั้นแหละ อยู่ๆก็มีคนที่ไม่มีใครคาดคิดก้าวออกมา ใ
615. 1:19:36ต้เท้าขอรับ ฆ่ากันฆ่าน้อยมีเรื่องจะกราบเรียนขอรับ สายตาผู้คนพุ่งไปพร้อมกัน เจ้าข
616. 1:19:43องเสียงสั่นเคือนั้นหาใช่ใครอื่น คือจ้อยสเมียนน้อยนั่นเองมือขวาของสเมียนมั่นที่รับหน้าที่ปรอมบ
617. 1:19:51ัญชีมาตลอดจ้อย ไอ้บ้า เอ็งทำอะไรนะ สเมียนมั่นตะโกนหน้าซีดเผือด แต่จ้อย
618. 1:19:59หมอบกราบต่อหน้าเจ้าเมืองไปแล้ว ใต้เท้าขอรับ ฆ่าน้อยจะสารภาพความผิดทั้งหมดสเมียนมั่น
619. 1:20:07คนต้นเรือน ตลอด 5-6 ปีที่ผ่านมา ยักข้าวในยุ้งไปขายให้พ่อค้าข้าว แล้วเอาเงินไป
620. 1:20:15ซื้อที่น้าใส่ชื่อตัวเองข้าวน้อยเป็นคนปลอมบัญชีอยู่ข้างๆ และที่ป้ายสีคุณนายน้อยเป็นขโมย ท
621. 1:20:23ั้งเอาข้าวไปวางในห้อง ทั้งซื้อพยานเทช รวนเป็นแผนของสเมียนมั่นทั้งสิ้น นี่คือบัญชีตัวจริง
622. 1:20:31ขอรับจ้อยควักบัญชียุ้งฉางตัวจริงออกมาจากอกเสื้อยื้นถวาย ในนั้นจดปริมาณข้าวที่ยักข์ไป ป
623. 1:20:40ลายทางที่ขาย และที่น้าที่ซื้อไว้ครบท่วนระเอียดยิ้บ ตรงกับบัญชีของเรรายไม่ผิดเพียรแม้แต่นิด
624. 1:20:47เดียว ฉะไหนเจ้าถึงกลับใจ เจ้าเมืองถามจ้อยน้ำตาหลายตอก ภาพคุณนายน้อยที่ปลอบน้อง
625. 1:20:55ๆ แม้ในวันที่ถูกไล่ออกกลางสายฝน มันติดตาข้าวน้อยไม่หาย ข้าวน้อยไม่อาจลงมือผักคนบ
626. 1:21:03ริสุทธิ์ ซ้ำยังเป็นคนน่าสงสารที่มีน้องเล็กตั้งเก้าคน ลงเหลวได้อีกต่อไป ข้าวน้อยก็เป็นคน
627. 1:21:11คนหนึ่งมโนธรรมมันทิ้งแทงจนทนไม่ไหวจริงๆ ขอรับ ใบหน้าซะเมียนมั่นเปลี่ยนเป็นสีดินสีเท่
628. 1:21:19า การทรยศของมือขวาที่ไว้ใจที่สุด ทำเอาขาอ่อนสุดลงนั่งกับที่ทีนี้บัญชีจริง
629. 1:21:27กับการคิดเลขของเรรายตรงกันเป้ ความผิดของซ้ำยันมั่นก็ดินไม่หลุดแล้ว แต่แล้ว ขณะที่เรร
630. 1:21:35ายรับบัญชีจริงนั้นมาพลิกดู สายตากลับไปหยุดมิ่งอยู่ที่ชื่อๆหนึ่ง กระดาษเก่าๆแผ่นหนึ่งที่เหน็บอยู่
631. 1:21:43ท้ายเล่นบัญชี ในนั้นจดบัญธึกไว้แต่ครั้งที่ซ้ำยันมั่นเพิ่งเข้ามาคุ้มงานยุเมื่อกว่าสิบปีก
632. 1:21:51่อนเอ๊ะ!
633. 1:21:53นี่มันชื่อพ่อของเราไม่ใช่หรือ?
634. 1:21:55มือของเรรายสั้นเท่าเรรายรีบควักของอีกชิ้นออกมาจากอกคือจดหมายพนึกตราที่พ่อทิ้งไว้ก่อนสิ้นใ
635. 1:22:03จสิ่งที่เรรายเก็บติดตัวไม่ยอมห่างแม้แต่ยามแต่งเข้าเรือนแม้แต่ยามถูกไล่ออกจดหมาย
636. 1:22:11ที่ไม่เคยกล้าแกะเพราะไม่รู้ว่าข้างในเป็นเรื่องอะไรในที่สุดเรรายก็แกะตราพนึกออกด้วยมือที่สั้น
637. 1:22:19เท่าพออ่านไล่ลงไปปลายนิ้วของเรรายก็แข็งเป็นสีขาวสีดลมหายใจแทบขาดห่วงใ
638. 1:22:27ต้เท้าเจ้าคะ!
639. 1:22:28ถึงตอนนี้ข้าน้อยเข้าใจทุกอย่างแล้วคนคนนั้นสเมียนมั่นคือคนที่โค้นล้มพ่อของข้าน้อยเมื่อ
640. 1:22:36กว่า 10 ปีก่อนนั่นเองเจ้าคะคนทั้งวงฮือขึ้นดังเรรายอ่านเนื้อความในจดหมายด้วยเสียงสั่นพ่
641. 1:22:44อของข้าน้อยสเมียนคงเดิมเป็นคนซื้อสัตว์ที่คุ้มบัญชียุ้งฉางหลังใหญ่แต่สเมียนมั่นที่อยู่ข้าง
642. 1:22:52ๆกลับยักษ์เข้าไปแล้วโยนความผิดใส่พ่อของข้าน้อยพ่อถูกใสร้าย จนซิ้นเนื้อประดาต้อ
643. 1:23:00ถูกได้ออกไปหลบซ่อนอยู่ชนนะบดอย่างยากจนๆทิ้นจายด้วยโรคหาตอนตายพ่อได้ทิ้งจดหมายและหนังสือส
644. 1:23:08ัญญาไท์ที่เป็นหลักฐานนี้ไว้เพื่อวันหนึ่งที่ความจริงจะกระจางก็นะสเมียนมั่นที่โค้นพ่อของเรราย
645. 1:23:16แล้วรุ่งเรืองขึ้นมา ต่อมาก็ไหลเข้ามาเป็นคนต้นเรือนของบ้านขหับดี แล้วทำเรื่องเดิมซ้ำอีก แล
646. 1:23:24้วโชคชะตาก็เล่นตลกร้ายเขาดันมาใส่ร้ายลูกสาวของคนที่ตัวเองเคยเหยียบย่ำ ให้เป็นขโมยแล้วขับไล
647. 1:23:32่อีกครั้ง แต่ลูกสาวคนนั้นกลับใช้วิธีคิดเลข ที่ได้รับมรดกมาจากพ่อ เปิดปงความผิดของเขา
648. 1:23:40จนหมดเปลือกในที่สุดสเมียนมั่น ไอ้คนชั่วช้าสามาน เหยียบย่ำครอบครัวเดียวถึงสองครั้ง เจ้ายัง
649. 1:23:48เป็นคนอยู่อีกหรือแม่นายพิกุลตวาดด้วยความสั่นเท้าทั้งกาย สเมียนมั่นไม่มีเรียวแรงจะแก้ตัวอีกแล้
650. 1:23:56ว ทั้งบัญชีจริง ทั้งคำสารภาพของจ้อย ทั้งการคิดเลขของเรยรัย ทั้งจดหมายของพ่อ ป
651. 1:24:04ระดังเข้ามารอบด้าน ไม่เหลือช่องให้ดิ้นสักนิดเดียวสเมียนมั่นก็ยอมจำนวนทุกอย่างในที่สุด เออ ข
652. 1:24:12้ายอมรับทั้งหมดเป็นฝีมือข้าเอง ทั้งสเมียนคงเมื่อสิบกว่าปีก่อน ทั้งใหญ่เรยรายคราวนี้ รวนเป็
653. 1:24:20นหลุมพลางที่ข้าขุดไว้ แต่ไม่นึกเลยว่าลูกสาวมันจะโผล่มาเปิดโปรงความผิดข้า ฟ้ามีตาจริง ๆส
654. 1:24:28เมียนมั่นก้มหน้าลงแล้วสารภาพความผิดทุกกระทง น้ำหนักของบาปที่ทับมโนธรรมมานานปี ถาโทม
655. 1:24:36กดทับตัวเขาลงในคราวเดียว เจ้าเมืองพิภาคสาด้วยเสียงเด็ดขาด สเมียนมั่นตลอดสิบกว่าปีปั่นปวนยุ่งฉ
656. 1:24:44างของสองครอบครัว ทั้งใสร้ายป้ายสี่คนบริสุทธิ์ โทษหนักๆ ให้ริษทรัพย์ที่ยันักไปคืนทั้งหมด แล
657. 1:24:53้วลงโทษในราเทศไปเมืองไกล ส่วนจ้อยสเมียนหน่อย สำนึกผิดและเปิดเผยความจริง ให้ผ่อนโทษตามควรแก่
658. 1:25:01เหตุและนางเรราย ไม่เพียงไม่มีความผิด หากยังเป็นคนหน้าสันนัสเศิญ ที่เปิดเผยความอายุติธรรมของ
659. 1:25:09สองครอบครัว ให้ล้างมนธินทั้งหมดเสียงโหร้องกึกก้องดังลั่นทั่วหลานราวฟ้าลั่น เรรายก็
660. 1:25:17ข่าวอ่อนสุดลงนั่งกับที่ เป็นจังหวะที่มนทิ้งของพ่อ ที่พ่อแบกไปจนวันตาย ในที่สุดก็
661. 1:25:24ถูกล้างจนสะอาดหมดจดเสียที หมานพ่อวิ่งมารวดเดียวแล้วกอดเมียไว้แน่นแม่เรือน ลำบากมามา
662. 1:25:32กแล้วนะ ข้าเชื่อใจเจ้าจนถึงที่สุดคุณพี่คะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ แม่นาย
663. 1:25:40พิกุลก็กุ่มมือสะพายไว้แน่น มือที่เหี่ยวย้อนนั้นสั่นระลิกลูกเอ่ย ในที่สุดข้าก็รับเจ้ากลับมา
664. 1:25:48ได้ ข้าเคยว่าไว้ว่าเด็กที่สองมือเปล่า ยังเลี้ยงน้องเก้าคนได้ ยุ่งฉางบ้านนี้ก็ต้องรักษา
665. 1:25:56ไว้ได้แต่เจ้ากลับรักษาไว้ ไม่ใช่แค่ยุ่งฉาง แต่รักษาเกียรติยดของบ้านนี้ไว้ด้วย แ
666. 1:26:04ม่ผัวสะพายและสามี กอดกันกลมร้องไห้และหัวร้อไปด้วยกันอยู่นาน เวลายพาน้องทั้งเก้ากลับเข้าบ้าน
667. 1:26:12หับปดีอีกครั้งคราวนี้ แม้แต่ยาดผู้ใหญ่ก็ไม่กล้าปฏิบัติต่อสะพายที่ล้างมนทิลแล้วอย่างไม่ให้
668. 1:26:20เกียจ กลับละอายในความเย็นชาที่เคยทำมา แล้วก้มหน้าก้มตา การเวลาผ่านไป น
669. 1:26:28้องๆ ที่เลรัยสอนหนังสือสอนเลข ก็เติบโตเป็นผู้เป็นคนกันทีละคนคนที่สองสอบเข้ารับราชก
670. 1:26:36ารกับเจ้าเมืองได้เป็นขุนนางของเมือง คนที่สามฝีมือดีก็เปิดโรงช่างใหญ่ คนที่สี่ที่หัวไว้เรื่อง
671. 1:26:44เลข ก็ได้เป็นพ่อค้าติดอันดับต้นๆของเมือง ส่วนน้องสาวๆก็ได้แต่งงานกับคนดีๆพ
672. 1:27:03ี่จ้า ขอบคุณที่เลี้ยงดูมาตลอดนะครับ บุญคุณนี้จะไม่ลืมไปทั้งชีวิตเลย เออ ไปแล้ว
673. 1:27:11ขอให้อยู่กันอย่างตรงไปตรงมานะพี่เคยบอกไว้ว่ารู้หนังสือจะไม่ถูกหลอก รู้คิดเลขจะไม่ถูกใคร
674. 1:27:19โกงเอาไป จำคำนี้ไว้ให้ดีนะ แม้แต่เจ้าปลายน้องเล็กสุดก็ได้พบคู่ที่ดีแล้วออกเรือนไป วันนั้
675. 1:27:27นอะไรมองร้านบ้านที่ว่างเปล่า อารมณ์ก็สับสนปนเป็นน้องๆ ที่เคยมีตั้ง 9 คน บินไปหารังของตัวเอง
676. 1:27:35กันจนหมดแล้ว แต่เรยรายไม่ได้เดียวได้เลย เพราะตรงที่น้องๆ จากไป กลับมีครอบครัวที่แท้จริงเหลื
677. 1:27:43ออยู่ แม่นายพิกุลแม่ผัวที่ชุบเลี้ยงเรยรายราวลูกสาวแท้ๆ และมานบสามีที่เชื่อใจและปกป้องเมียจ
678. 1:27:51นถึงที่สุดคุณแม่คะ น้องๆ ไปกันหมดแล้ว คุณแม่เหงาไหมคะ?
679. 1:27:57เหงาอะไร?
680. 1:27:59เจ้าก็อยู่ข้างๆข้ามนี้ใช่หรือ?
681. 1:28:01ข้ากลับอุ่นใจเสียอีก เข้ามาด้วยสองมือเปล่า แต่กลับเติมเต็มบ้านหลังใหญ่นี้จนแน่นรีบตอนนี้เจ้าก็เป็นสาวหลั
682. 1:28:09กของบ้านนี้แล้ว ฉันจะเป็นสาวหลักอะไรได้เจ้าคะ?
683. 1:28:14ทั้งหมดก็เพราะคุณแม่ชุบเลี้ยงมาทั้งนั้นไม่ใช่หรอก ข้ามองคนหนึ่งไม่ผิดเลยต่างหาก ใครจะไปคิดว่าเด็ก
684. 1:28:22สาวที่โดนชี้หน้าว่ายายขอทาน จะพริกฝืนทั้งบ้านนี้ขึ้นมาได้ครอบครัวใหม่หันหน้ามองกันแล้วยิ้ม
685. 1:28:29สดใส หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเหยียดว่ายายขอทาน บัดนี้ยืนหยัดเป็นแม่เรือนผู้คำจุนบ้านขห
686. 1:28:37ักบดีอย่างเต็มภาคภูมิ สองมือไม้ไว้ที่เคยเลี้ยงน้องเก้าคนด้วยมือเปล่าในที่สุดก็รักษากเกียจยด
687. 1:28:45ของบ้านหนึ่ง อีกทั้งของอีกครอบครัวหนึ่งไว้ได้ คุณค่าที่แท้จริงของคน มันไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่ม
688. 1:28:53ี แต่อยู่ที่จิตใจและความเป็นคนต่างหากสิ่งนี้แม่นายพิกุลมองทะลุปประรูปโปรงมาตั้งแต่แรกแล้ว ส
689. 1:29:01ายตาอันคมกริดนั้นได้ช่วยชีวิตหญิงสาวคนหนึ่ง ช่วยบ้านหลังหนึ่ง แล้วก็ปลดปล่อยความแค้นของผู้ที่ตายจาก
690. 1:29:09ไปแล้วเสียได้แล้วนับแต่นั้นมา บ้านขหับดีหลังนั้นก็มีแต่เสียงหัวร้อไม่ขาดสายสืบต่อกันมาช้าน
691. 1:29:17าน นี่แหละหนา นิทานที่เล่าขานกันมา