شروع حمله زامبی ها : روز اول تا روز 365 ام (پارتِ اول فصل دوم) — Transcript

Full transcript

1. 0:00روز ۳۹یک
2. 0:02و تقریباً ۱۰ روزه که وارد این مجموعه
3. 0:04شدم. هنوز به زندگی کنار آدم‌های دیگه
4. 0:07عادت نکردم. مثلاً دیشب وقتی یکی از اعضای
5. 0:11گروه در اتاقم رو زد از ترس نزدیک بود
6. 0:14لیوان آب رو بندازمین. خب بعد از یه سال
7. 0:17تنهایی طبیعیه که شنیدن صدای یه آدم پشت
8. 0:21در یهکم عجیب باشه. اینجا ۱۸ نفریم. البته
9. 0:26با من شدیم ۱۸ نفر. هر کسی یه وظیفه مشخص
10. 0:30داره. بعضی‌ها توی گلخونه کار می‌کنن.
11. 0:33بعضی‌ها مسئول نگهبانین و چند نفر هم برای
12. 0:36پیدا کردن تجهیزات و مواد غذایی به مناطق
13. 0:39اطراف میرن. مسئول گروه مردیه به اسم
14. 0:43سامان. تقریباً ۴۰ سالشه و قبل از شیوع
15. 0:46مکانیک بوده. آدم کم حرفیه ولی بقیه به
16. 0:50حرفش گوش میدن. یکی از اولین چیزهایی که
17. 0:53بهم گفت این بود. اینجا همه باید یه کاری
18. 0:56انجام بدن. مهم نیست قبلاً کی بودی. مهم
19. 0:59اینه الان چه کمکی می‌تونی بکنی. راستش
20. 1:03بعد از یه سال تعمیر کردن دستگاه‌های
21. 1:05پناهگاه فکر نمی‌کنم از این بابت مشکلی
22. 1:09داشته باشم.
23. 1:11چند روزه اول وقتم صرف تعمیر سیستم برق
24. 1:14گلخونه میشه. یکی از کنترولرهای شارژ درست
25. 1:18کار نمی‌کنه و باعث شده بخشی از انرژی
26. 1:20پنل‌های خورشیدی هدر بره. وقتی بالاخره
27. 1:23مشکل رو پیدا می‌کنم و سیستم دوباره راه
28. 1:26میفته برای اولین بار احساس می‌کنم
29. 1:29مهارت‌هایی که توی پناهگاه یاد گرفتم
30. 1:32واقعاً به درد آدم‌های دیگه هم می‌خوره.
31. 1:35اما اینجا هم یه مشکل بزرگ وجود داره. غذا
32. 1:39روز ۳۹ پنجم مأموریت آزوقه. صبح موقع
33. 1:44صبحونه سامان همه رو دور میز جمع می‌کنه.
34. 1:47روی میز یه نقشه قدیمی پهن شده و چند نقطه
35. 1:51با ماژیک قرمز علامت خورده. میگه ذخیره
36. 1:54مواد غذایی مجموعه برای حدود ۳ هفته
37. 1:57کافیه. گلخونه‌ها سبزیجات تولید می‌کنن
38. 2:00اما هنوز نمی‌تونیم تمام نیاز غذایی ۱۸
39. 2:04نفر رو ازشون تأمین کنیم. چند کیلومتر اون
40. 2:07طرف‌تر یه انبار توزیع مواد غذایی وجود
41. 2:10داره که احتمال میدن هنوز مقداری کنسرو و
42. 2:13غذای خشک داخلش باقی مونده باشه. قرار
43. 2:16میشه ۴ نفر برای بررسی اونجا برن. سامان،
44. 2:20مردی به اسم کاوه که قبلاً راننده کامیون
45. 2:23بوده، یه دختر به اسم رها که کمک‌های
46. 2:26اولیه بلده و من. من راستش انتظار نداشتم
47. 2:31به این زودی برای یه مأموریت بیرون از
48. 2:33مجموعه انتخاب بشم.
49. 2:36سامان میگه توو نقشه خوندن و تجهیزات رو
50. 2:39بلدی. ضمن اینکه اگه اونجا مشکلی با برق
51. 2:42یا درهای انبار داشته باشیم شاید بتونی
52. 2:45کمک کنی. قبول می‌کنم. البته یه قانون مهم
53. 2:49داریم. هیچ‌کس قرار نیست برای چند تا
54. 2:52کنسرو جونش رو به خطر بندازه. اگه مسیر
55. 2:55بیش از حد خطرناک باشه برمی‌گردیم. اون شب
56. 2:59کوم رو آماده می‌کنم و برای اولین بار بعد
57. 3:02از مدت‌ها عکس داداشم رو دوباره از گوشی
58. 3:06نگاه می‌کنم. کاش می‌دونستم کجایی.
59. 3:10روز ۳۹۷م
60. 3:12جاده مرده‌ها
61. 3:14ساعت ۶ صبح حرکت می‌کنیم. وانت همون
62. 3:18ماشینیه که چند هفته پیش کنار مزرعه دیده
63. 3:20بودم. فقط حالا خودم روی صندلی عقبش
64. 3:23نشستم. جاده تقریباً خالیه. ماشین‌های
65. 3:27زنگ‌زده کنار مسیر رها شدن و بعضی خونه‌ها
66. 3:31اونقدر زیر گیاه‌ها پنهان شدن که به سختی
67. 3:34میشه تشخیص داد قبلاً کسی اونجا زندگی
68. 3:37می‌کرده. حدود نیم ساعت بعد به یه بزرگ
69. 3:40راه می‌رسیم و اینجا اولین مشکل شروع
70. 3:44میشه. ده‌ها ماشین وسط جاده رها شدن.
71. 3:48بعضی‌ها به هم برخورد کردن. در بعضی
72. 3:51ماشین‌ها باز مونده و وسایل شخصی هنوز روی
73. 3:54صندلی‌ها دیده میشه. انگار همه یه روز
74. 3:57تصمیم گرفتن همزمان فرار کنن و هیچ‌کس
75. 4:01موفق نشده. کاوه ماشین رو متوقف می‌کنه.
76. 4:05مسیر اصلی کاملاً بسته است.
77. 4:09مجبور میشیم پیاده بشیم و یه راه عبور
78. 4:11پیدا کنیم. هنوز چند دقیقه نگذشته که صدای
79. 4:15کشیده شدن چیزی روی آسفالت میاد. پشت یکی
80. 4:18از ماشین‌ها یه زامبی نشسته که پاهاش زیر
81. 4:21بدنه گیر کرده. وقتی ما رو می‌بینه شروع
82. 4:24می‌کنه به تقلا. رها آروم میگه بهش نزدیک
83. 4:28نشین تا وقتی گیر کرده خطری برامون نداره.
84. 4:32همین طور که از کنارش رد میشیم، چشمم به
85. 4:35یه عروسک کوچیک روی صندلی عقب ماشین
86. 4:38میافته. برای چند ثانیه یاد عکس‌هایی
87. 4:41میفتم که اوایل شیوع از بزرگراه‌های شلوغ
88. 4:44دیده بودم. اون موقع فکر می‌کردم بدترین
89. 4:47قسمت آخرالزمان خود زامبی‌ها هستن. ولی
90. 4:50حالا که دارم بین این ماشین‌ها راه میرم،
91. 4:53می‌فهمم شاید ترسناک‌ترین قسمت چیزهاییه
92. 4:56که از آدم‌ها باقی مونده. بالاخره یه مسیر
93. 5:00فرعی پیدا می‌کنیم و دوباره سوار وانت
94. 5:02میشیم. نزدیک ظهر به مرکز توزیع می‌رسیم.
95. 5:06یه ساختمان بزرگ با چندکوی بارگیری، چند
96. 5:10کامیون متروکه و یه تابلو که نصف حروفش
97. 5:13افتاده. سامان اول اطرافو نگاه می‌کنه.
98. 5:17هیچ صدایی نمیاد. این سکوت اصلاً حس خوبی
99. 5:21نداره.
100. 5:23داخل ساختمون تاریکه. نور خورشید از
101. 5:26پنجره‌های بالایی وارد میشه و بین
102. 5:29قفسه‌های بلند سایه‌های عجیبی درست کرده.
103. 5:33چند جعبه باز شده روی زمین دیده میشه اما
104. 5:36قسمت زیادی از قفسه‌ها هنوز دست نخورده به
105. 5:39نظر می‌رسن. کاوه یکی از کارتون‌ها رو باز
106. 5:42می‌کنه. داخلش کنسرو لوبیاست. بالاخره یه
107. 5:46چیزی پیدا کردیم. اما سامان سریع یادآوری
108. 5:50می‌کنه که قبل از برداشتن غذاها باید
109. 5:53وضعیت بسته‌بندی و تاریخ‌ها رو بررسی
110. 5:55کنیم. شروع می‌کنیم به جمع کردن کنسرو‌های
111. 5:58سالم، حبوبات بسته‌بندی شده و چند بسته
112. 6:02غذای خشک. همه چیز خوب پیش میره تا اینکه
113. 6:05از انتهای انبار یه صدای فلزی بلند میاد.
114. 6:10تق. همه سر جامون خشک میشیم. چند ثانیه
115. 6:14بعد دوباره صدا میاد. تق.
116. 6:18کاوه چراغ قوه رو به سمت انتهای راهرو
117. 6:20می‌گیره. یه در فلزی اونجاست که از پشتش
118. 6:24صدای کشیده شدن چیزی شنیده میشه. سامان با
119. 6:27دست اشاره می‌کنه عقب بریم اما همون لحظه
120. 6:31صدای چند ضربه محکم‌تر میشه و در کمی تکون
121. 6:35می‌خوره. رها زیر لب میگه اون پشت فقط یکی
122. 6:38نیست. تصمیم می‌گیریم به اون قسمت نزدیک
123. 6:42نشیم ولی موقع برگشت کاوه ناخواسته به یه
124. 6:45قفسه فلزی برخورد می‌کنه. صدای افتادن چند
125. 6:49ظرف توی تمام انبار می‌پیچه و بعد از پشت
126. 6:53در صدای ده‌ها ضربه بلند میشه. نه
127. 6:58این اصلاً خوب نیست. سامان فریاد نمی‌زنه
128. 7:02فقط با دست اشاره می‌کنه سریع وسایلو
129. 7:05برداریم و برگردیم.
130. 7:08چند ثانیه بعد یکی از لوله‌های در از جاش
131. 7:11جدا میشه. همون برای ما کافیه. با عجله از
132. 7:14ساختمون خارج میشیم و درست وقتی آخرین
133. 7:17جعبه رو داخل وانت می‌ذاریم، چند زامبی از
134. 7:20راهروی انتهای انبار بیرون میان. سامان
135. 7:23پشت فرمون می‌شینه و ماشینو روشن می‌کنه.
136. 7:27[صدای آه][صدای بند آمدن نفس]
137. 7:28[صدای نفس‌نفس زدن] خب فکر کنم برای امروز
138. 7:30به اندازه کافی خرید کردیم.
139. 7:33هنوز فاصله زیادی از انبار نگرفتیم که
140. 7:36متوجه یه ماشین دیگه کنار جاده میشیم. یه
141. 7:39شاسی بلند قدیمی که لاستیک جلوش پنچر شده.
142. 7:43د نفر کنارش ایستادن. یکی مرد نسبتاً
143. 7:46مسنیه و نفر دوم یه پسر جوونه که به نظر
144. 7:50می‌رسه زخمی شده. مرد کنار ماشین دستش رو
145. 7:54بالا می‌بره. ما دنبال دردسر نیستیم. فقط
146. 7:57یه لاستیک لازم داریم. سامان از فاصله امن
147. 8:01باهاشون صحبت می‌کنه. معلوم میشه عضو یه
148. 8:04گروه کوچیک از بازمانده‌ها هستن که توی
149. 8:06ساختمون یه مدرسه قدیمی زندگی می‌کنن. چند
150. 8:10دقیقه بعد وقتی مطمئن میشیم وضعیت فوری
151. 8:13خطرناکی وجود نداره، کاوه کمک می‌کنه
152. 8:16لاستیک ماشینو عوض کنن.
153. 8:19در همین فاصله من از مرد درباره گروهشون
154. 8:22سؤال می‌کنم. میگه تقریباً ۲۰ نفرن و چند
155. 8:26ماهه اونجا زندگی می‌کنن. بعد یه جمله
156. 8:29میگه که توجهم رو جلب می‌کنه. البته یه
157. 8:32نفر تازه به جمعون اضافه شده. چند هفته
158. 8:35پیش پیداش کردیم. می‌گفت مدت‌ها دنبال
159. 8:38برادرش می‌گشته. چی گفتی؟ دنبال برادرش؟
160. 8:43مرد شونه بالا می‌ندازه. آره. البته خیلیا
161. 8:47دنبال خانوادهشون می‌گردن. می‌دونم حق با
162. 8:50اونه اما نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم. گوشیم
163. 8:54رو درمیارم و عکس داداشم رو نشونش میدم.
164. 8:57مرد چند ثانیه به صفحه نگاه می‌کنه بعد
165. 9:00ابروهاش رو جمع می‌کنه. صبر کن این عکس
166. 9:04قدیمیه. سرکون میدم. مرد دوباره نگاه
167. 9:08می‌کنه. مطمئن نیستم. یه شباهتهایی داره
168. 9:13ولی اون مرد ریش داشت و خیلی لاغرتر بود.
169. 9:17ممکنه خودش باشه. سامان نزدیک میشه و سؤال
170. 9:20می‌کنه که مدرسه کجاست. مرد یه مسیر
171. 9:23تقریبی روی نقشه نشون میده. حدود ۱۵
172. 9:27کیلومتر از اینجا فاصله داره. قبل از جدا
173. 9:29شدن اسم مردی رو که دنبال برادرش می‌گشته
174. 9:32می‌پرسم. میگهما بهش میگیم امیر ولی فکر
175. 9:36نکنم اسم واقعیش رو به کسی گفته باشه. اسم
176. 9:40داداش من امیر نیست. امیدم برای چند لحظه
177. 9:44کم میشه. ولی بعد یادم میفته توی دنیایی
178. 9:47که همه چیز از بین رفته شاید آدم‌ها دیگه
179. 9:51حتی اسم واقعیشون رو هم به غریبه‌ها نگن.
180. 9:55وقتی به مجموعه برمی‌گردیم بویه برای خالی
181. 9:58کردن جعبه‌ها کمک می‌کنن. مأموریت موفق
182. 10:02بوده. غذاهایی که پیدا کردیم می‌تونن برای
183. 10:05مدتی فشار روی ذخایر مجموعه رو کمتر کنن.
184. 10:09اما ذهن من جای دیگه است. تمام شب به حرف
185. 10:12اون مرد فکر می‌کنم. صبح فردا سراغ سامان
186. 10:16میرم و درباره مدرسه باهاش صحبت می‌کنم.
187. 10:19اول مخالفت می‌کنه. ما حتی نمی‌دونیم اون
188. 10:22گروه قابل اعتماد هستن یا نه. میگم
189. 10:25می‌فهمم ولی بعد از بیشتر از یه سال این
190. 10:29اولین سرنخیه که درباره داداشم پیدا کردم.
191. 10:32سامان چند لحظه ساکت می‌مونه بعد میگه یه
192. 10:36روز استراحت می‌کنیم بعد مسیرو بررسی
193. 10:39می‌کنیم ولی اگه خطرناک بود برمی‌گردیم.
194. 10:42قبول می‌کنم. اون شب دوباره آخرین پیامی
195. 10:46رو که از داداشم داشتم نگاه می‌کنم. پیامی
196. 10:49که روز شروع شیوع فرستاده بود. اگه تونستم
197. 10:53خودمو می‌رسونم پیشت. فقط در رو برای کسی
198. 10:56باز نکن. بیشتر از یک سال از اون پیام
199. 11:00گذشته من در رو باز نکردم ولی حالا خودم
200. 11:05دارم میام دنبالت.